Recensie: Ik reis alleen van Samuel Bjørk

Oké, er is iets dat ik jullie eerlijk moet bekennen… De afgelopen week heb ik met mijn slaaplampje aan geslapen. Deze heb ik al sinds mijn vierde en alleen tijdens zeer ernstige gevallen wordt deze in het stopcontact gedaan. Ook heb ik iedere avond minstens twee maal gecontroleerd of de deur echt dicht was en bleef mijn gordijn op een kiertje. De reden, ik was “ Ik reis alleen ” van Samuel Bjørk  aan het lezen en ik was van begin tot eind zo bang als een wezel! In deze recensie vertel ik je waarom ik zo angstig was en wat ik van het boek vind.

”Ik reis alleen” is het internationaal succesvolle thrillerdebuut van de Noorse schrijver Samuel Bjørk, over inspecteur Holger Munch en zijn collega Mia Krüger. Op het Noorse platteland wordt een zesjarig meisje gevonden, met een springtouw opgeknoopt aan een boom. Ze draagt vreemde poppenkleren en er hangt een vliegtuiglabel om haar nek met de tekst IK REIS ALLEEN. Na een intern onderzoek werd inspecteur Holger Munchs speciale onderzoeksteam opgeheven en werd hij overgeplaatst naar een regionaal politiebureau. Maar als het land wordt geteisterd door een sluwe moordenaar, wordt het team weer tot leven gewekt. Munchs prioriteit is om zijn beste onderzoeker, de extreem getalenteerde maar depressieve Mia Krüger, uit haar zelfgekozen isolement te halen. Dat is echter nog niet zo makkelijk.”

Eerste indruk

Wow, ik ben absoluut geen mietje (al zeg ik het zelf) maar dit boek is zo ijzingwekkend goed en sterk geschreven dat ik het ontzettend spannend en zelfs een beetje eng vond! De spanning wordt steeds wat meer opgebouwd en het maakte mij met de bladzijde nieuwsgieriger. Ik kan zeker zeggen dat het boek van begin tot eind angstaanjagend is.

Het verhaal

‘ Ik reis alleen ’ is het debuut van de Noorse schrijver Samuel Bjørk op thrillergebied. Samuel Bjørk is de pseudoniem van de Engelse toneelschrijver Frode Sander Oien. “ Ik reis alleen ” is het eerste boek in een geplande serie met Holger Munch en Mia Krüger. Holger Munch is een inspecteur die wordt ingeschakeld wanneer er in een afgelegen bos het lichaam wordt gevonden van een zesjarig meisje, ze is opgehangen aan een boom en om haar nek hangt een bordje met de tekst “ik reis alleen”. Ondanks dat het een enorme gruweldaad is, ziet het meisje er prachtig uit. Ze is verkleed in poppenkleren en haar haren zijn mooi geborsteld, ze is net een engel. Na een intern onderzoek is Holger voor geruime tijd in een andere stad geplaatst om daar zijn werk verder uit te voeren maar voor deze case moet hij speciaal terugkomen. Holger doet dit liever niet alleen en gaat op bezoek bij Mia Krüger, zijn oud collega die door verschillende gebeurtenissen in een zware depressie is beland en zich heeft afgesloten van de buitenwereld op een eiland. Mia is een zeer slimme dame die gespecialiseerd is in het oplossen van complexe (moord)zaken. Holger hoopt dan ook dat Mia antwoorden heeft op de opmerkelijke vragen die hij zelf niet weet te beantwoorden binnen de zaak van het vermoordde meisje. Wanneer Mia een aantal foto’s ziet is ze er vrijwel direct van overtuigd dat er meer moorden als deze zullen volgen en er misschien wel een seriemoordenaar actief is. Hierdoor is ze gemotiveerd genoeg om met Holger als vanouds een uitmuntend team samen te stellen om deze zaak tot op de bodem uit te zoeken en op te lossen. Tijdens het onderzoek van het team van Holger en Mia gaat de moordenaar in alle sluwheid door met het uitgestippelde plan. Sterker nog, het lijkt erop dat de moordenaar gevonden wil worden en een spelletje wil spelen met het onderzoeksteam. Al snel ziet Mia een patroon en het doet haar denken aan een zaak uit het verleden, Mia kan haar vinger er niet precies op leggen. Wat wil de moordenaar en wat probeert de moordenaar hun te vertellen? Er komen steeds meer signalen, maar ondanks deze signalen is het nog een hele zoektocht naar wat de link is tussen alle verbanden. Terwijl de moordenaar ongestoord met het plan doorgaat lopen Holger, Mia en hun team tegen steeds meer tegenslagen aan. Is het team goed genoeg om de zaak op te lossen voor er nog meer slachtoffers vallen?

Wat ik ervan vond

De thriller is zeer krachtig omdat de spanning steeds verder wordt opgebouwd en zowel de rechercheurs als de lezer regelmatig op een dwaalspoor worden gebracht. Ook gebruikt Bjørk veel personages in het verhaal die allemaal een eigen verhaallijn hebben en tot in detail uitgewerkt zijn, dit maakt het verhaal afwisselend. Net op het moment dat je denkt: “dit wordt spannend!” of “O! zit dat zo!?” Switched het verhaal naar een ander personage die je weer een nieuwe kijk geeft op het verhaal. Deze schrijfstijl zorgt ervoor dat je het hele verhaal geboeid blijft en op het randje van je stoel zit. Je bent als lezer steeds zo dichtbij de oplossing en toch is hij nog zo ver weg!

De personages

Zoals aangegeven vind ik de personages zeer goed uitgewerkt. Ondanks dat het er veel zijn dragen ze allemaal iets bij en zorgen ze samen voor de compleetheid van het verhaal. In het begin maakt dit het verhaal misschien iets complex omdat je denkt “wat hebben deze personages of verhaallijnen te maken met dat lijkje in poppenkleding in het bos?”, maar gaandeweg het verhaal wordt dit steeds duidelijker. Mia haar intelligentie heeft me versteld doen staan, soms voelde ik een lichte geïrriteerdheid wat betreft haar zware kijk op het leven maar haar oplossend vermogen zorgde op de juiste momenten voor een positieve draai. Holger is een stille man die sociaal niet heel sterk is maar toch op alle mogelijk manieren zoekt naar contact en een nieuw leven. Hij heeft veel inzicht in andere mensen en hun werkwijze, dat maakt het verhaal interessant want door zijn denkwijze en zijn samenwerking met Mia komen er steeds meer gruwelijke dingen aan het licht.

Conclusie van Ik reis alleen

“ Ik reis alleen ” is een ijzingwekkende thriller die je telkens op het puntje van je stoel laat zitten. Sterke personages en een goed doordacht verhaal dat niet voor de hand ligt. Wil je een goede thriller lezen en heb je een nachtlampje naast je bed? Dan raad ik je dit boek zeker aan. Ondanks dat “Het meisje in de trein” de thriller van 2015 is, is dit mijn thriller van het jaar!

Beoordeling:

Naar mijn mening is Guus Kuijer een held. Eigenlijk is met deze zin alles gezegd, want ik denk dat er niet genoeg complimenteuze woorden bestaan om zijn boeken met vloeiende schrijfstijl, humor en intellect te beschrijven. Guus Kuijer verheft het geschreven woord tot een kunst, terwijl de schrijfstijl tegelijkertijd toegankelijk is en “gemakkelijk” aanvoelt, waardoor een mens hoop krijgt zelf ook eens zo goed te kunnen schrijven. Ik moet je bekennen dat Guus Kuijer nog zo’n beetje de enige reden is waarom ik een Twitter account heb. Zijn tweets gaan onder andere zo: “Ik zie je met mijn ogen dicht omdat je licht bent.” Hoe geniaal is dat? Nee, even serieus, hoe geniaal en mooi en lief is dat?

Ik heb mezelf dan ook verbaasd dat ik niet eerder “De bijbel voor ongelovigen, het begin Genesis“ had gelezen. Ik voelde me misschien niet tot de juiste doelgroep behoren door de titel. Ik ben namelijk wel gelovig, maar aan de andere kant ben ik niet religieus. Als jij je ook enigszins afgeschrikt voelt door de titel, dat is niet nodig – of je nou gelovig bent of niet. Ik was erg nieuwsgierig naar de ontvangst van dit boek door Christenen, maar zelfs de EO looft Guus Kuijer, ook al geven ze de kanttekening dat het boek voor Christenen soms wat verwarrend kan zijn. Oftewel, als je kunt lezen, lees dit boek dan gewoon.

Welnu, laat ik eens inhoudelijk over het boek beginnen:

“De Bijbel is een fascinerend boek. Onze westerse cultuur is ondenkbaar zonder het heilige boek van de joden en de christenen. Maar wie niet gelovig is, leest het niet. En dat is jammer, want het bevat een aantal van de allermooiste verhalen uit de wereldliteratuur. Guus Kuijer vertelt ze na voor ongelovigen. Te beginnen met het eerste boek, Genesis. Genesis is de familiegeschiedenis van een groep koppige mensen onder leiding van Abraham, die vanuit Irak in Egypte terechtkomt. Het boek bevat ook de verhalen over Adam, Eva en de slang, over de zondvloed en de toren van Babel. Al die verhalen vertelt Kuijer opnieuw, vanuit het perspectief van een zoon of een vrouw, een verschoppeling of een bastaard, en daardoor worden de bekende verhalen nieuw en verrassend. Zowel voor wie de Bijbel kent als voor wie er nooit in las is De Bijbel voor ongelovigen een reis door een bekende wereld die ons toch zo vreemd is. De Bijbel van Kuijer leest als een roman.”

Het boek bestaat uit verschillende delen waarbij in elk nieuw deel er vanuit een ander perspectief wordt geschreven. Er zijn vijf vertellers, namelijk Adam, Cham, Selach, Sarai en tenslotte Ben-Oni. Zoals Guus Kuijer steevast bij elke verteller schrijft wanneer hij/zij zijn/haar voorouders opnoemt: ‘Ik zou het op prijs stellen wanneer u deze namen uit uw hoofd leerde opzeggen, ook in omgekeerde volgorde.’ Het boek begint met God en de creatie, voordat Adam het woord neemt. Wie had gedacht dat de schepping zo hilarisch verwoord had kunnen worden? Op de eerste pagina staat al een beeldige zin: “Er is niets. Ik moet er maar iets van maken.” Vervolgens gaat het boek dus over Adam en de delen in het boek worden chronologisch opgevolgd door zijn nakomelingen. De verschillende personages zetten hun vraagtekens bij God, maar voornamelijk bij het begrijpen van God en de wereld om hen heen. Deze verwondering en vraagtekens maken de bijbel verhalen menselijker en toegankelijker, vooral voor het sceptische brein. Het is wellicht ook wel de verwevenheid van menselijke twijfel die deze roman zo succesvol en leesbaar maakt. Zo twijfelt Cham, de zoon van Noach, aan zijn vader’s opdracht om een ark te bouwen voor de zondvloed. Hij is uiteindelijk wel de zoon die Noach helpt, maar voornamelijk omdat hij wilt dat zijn vader stopt met het overmatig drinken van wijn. Als de zondvloed eenmaal plaats heeft gevonden, twijfelen Cham en zijn broers over de keuzes die ze hebben moeten maken en worden ze overigens ook nog eens hondsdol van de meegenomen insecten.

De twijfel en verwarring in het boek zijn niet alleen gericht op God, maar ook gekoppeld aan de wereld om de personages heen. Wanneer Selach een toren bouwt om kennis op te doen ontstaat er spraakverwarring. Guus Kuijer legt prachtig uit dat zelfs met het spreken van dezelfde taal je niet per se dezelfde taal spreekt: “Hij verstond mijn woorden, maar hij begreep ze niet. De mensen in Sinear spraken allemaal dezelfde taal, maar het is de vraag wat taal precies is. Soms lijkt het vooral een instrument waarmee begrip en verwarring wordt gezaaid, terwijl het op het eerste gezicht bedoeld lijkt om er iets mee duidelijk te maken.” Wat de quote overigens eigenlijk hilarisch afmaakt is de zin die erop volgt: “Ik begreep mezelf evenmin.”

Het zijn dan ook niet perse de verhalende delen die het boek zo interessant maken, maar vooral de belichting van de twijfel, jaloezie, ongehoorzaamheid en tegenspraak van de personages. Ik vind dat het lef toont om over de verhalen uit de Bijbel een roman te schrijven en dat het vakmanschap toont om er ook nog eens in te slagen er een briljant boek van te maken. Voor iedereen die van prachtige zinnen houdt, humor kan waarderen en die kan accepteren dat ook Bijbelse figuren hun twijfels hebben, lees dit boek!

Beoordeling: