Achter gesloten deuren, misschien beter bekend met zijn Engelse titel Behind closed doors, is een wereldbekende thriller die al enkele jaren geleden is uitgekomen. Tijdens mijn laatste vakantie had ik zin een rauwe psychologische thriller en besloot dat dit hem werd. Lees in deze recensie of deze voor mij nog nieuwe auteur mijn hart wel of niet kan beroeren. Gaat ze Samuel Bjørk of een van mijn andere oude favorieten van de troon stoten? Let’s see!

De flaptekst

“Iedereen kent wel een echtpaar als Jack en Grace: hij is knap en rijk, zij is charmant en elegant. Mensen om jaloers op te zijn, als je ze niet aardig zou vinden. Je zou Grace beter willen leren kennen. Maar dat is moeilijk, want Grace en Jack zijn altijd samen. Sommigen zouden dit ware liefde noemen. Anderen zouden zich misschien afvragen waarom Grace nooit de telefoon opneemt. En waarom ze nooit op visite komt, ook al werkt ze niet. En waarom een slaapkamer van hun huis tralies voor het raam heeft.”

Mijn eerste indruk van Achter gesloten deuren

Wat een leuk mens die Grace, ik kan wel een drankje met haar gaan drinken. Snap wel dat dit een vrouw is waar een personage als Jack op kan vallen. Dit gaat een thriller worden. Ik kon me in het begin niet voorstellen dat ik na een aantal bladzijde doodsbang zou kunnen zijn. Stiekem al kriebels in mijn buik voor die leuke personage….je kent het wel! Al snel zit ik helemaal in het verhaal.

Waar het boek over gaat

Achter gesloten deuren gaat over het ogenschijnlijk perfecte huwelijk tussen Jack en Grace. Jack is charmant, knap en sympathiek, en lijkt alles voor elkaar te hebben. Hij is de man waar Grace en menig andere vrouw haar hele leven van droomt. Grace is zijn lieftallige echtgenote, een prachtvrouw die haar man op elk vlak steunt en nooit van zijn zijde wijkt. Etentjes bij hen thuis zijn op perfecte wijze georganiseerd en ze laten beide nooit een steek vallen. Hun huwelijk lijkt volkomen in balans. Daarnaast accepteert Jack vanaf het begin de gezinssituatie van Grace. Ze heeft een gehandicapt zusje waar ze enorm om geeft. Vanaf moment een geeft Jack aan ook voor haar te willen zorgen. Het is allemaal zo perfect…dat het bijna niet meer geloofwaardig is. Is dit echte liefde of zit hier meer achter?

Een duister verhaal

Shit, ik had het mis jongens! Het huwelijk van Jack en Grace is een hel!!! Jack is een manipulatieve, psychopathische man die het leven van Grace tot een ware hel maakt. Hij slaat haar niet, raakt haar zelfs niet aan, maar de manier waarop hij haar wel onderdrukt, is sick! Grace is totaal van hem afhankelijk, kan overdag niet uit huis ontsnappen, heeft geen communicatiemiddelen en Jack is haar bovendien continu tien stappen voor. De toekomst van haar leven en dat van haar zusje wordt bepaald door Jack. Ontsnappen lijkt onmogelijk…

Wat ik ervan vond

Er zijn twee duidelijke verhaallijnen en die lopen mooi in elkaar over. Ze zijn duidelijk aangegeven en dat maakte het lezen erg aangenaam. Hoe is het mogelijk dat iemand je gevangen houd in een huwelijk en dat er niets, maar dan ook helemaal niets is wat je kan doen om dit te veranderen? Het boek wekte bij mij heel veel frustratie op. Ik voelde mij samen met Grace machteloos staan tegenover Jack. Het einde was niet heel verrassend. Maar ondanks dat raakte de laatste bladzijde mij enorm. Wat bijzonder en wat mooi.

Conclusie van Achter gesloten deuren

Het verhaal steekt goed in elkaar en zorgt ervoor dat je als lezer met een voldaan gevoel het boek dichtslaat. Ondanks dat ik zeer te spreken ben over de schrijfstijl van B.A. Paris en ik heb genoten van het boek is ze niet direct mij favo thriller auteur geworden. Mijn liefde voor mijn gouden oude Samuel Bjørk blijft, maar ik raad het boek zeker aan!

Beoordeling:

Ik was zo ontzettend benieuwd naar dit boek, en ik was erg enthousiast toen ik het mocht lezen voor Uitgeverij Mozaïek! Ik werd nog enthousiaster toen ik de Britse auteur ook nog mocht interviewen toen zij twee dagen in Nederland was. Stay tuned, want het interview komt dit weekend online. Het boek zelf is vanaf 28 mei te koop. Voor nu: was mijn nieuwsgierigheid naar dit boek terecht?

De flaptekst

Als ze alles hebben verloren wat hun lief is, vlucht bijenhouder Nuri samen met zijn vrouw Afra weg uit Aleppo. Op hun reis door een gebroken wereld worden ze niet alleen geconfronteerd met de schokkende realiteit van het vluchtelingenbestaan, maar ook met een onuitsprekelijk verdriet: het verlies van hun zoon Sami. Het enige wat hen op de been houdt, is de wetenschap dat Nuri’s neef en zakenpartner Mustafa op hen wacht in Groot-Brittannië, waar hij opnieuw is begonnen met het houden van bijen. Want: “Waar bijen zijn, zijn bloemen, en waar bloemen zijn, is nieuw leven en hoop.’

Mijn eerste indruk

Vanaf het begin van het boek leef je direct mee met de hoofdkarakters, Nuri en Afra. Het is duidelijk dat de schrijfster veel gesprekken heeft gehad met vluchtelingen, want de beschrijvingen voelen levensecht. Dit boek geeft vrijwel vanaf de eerste bladzijden een gezicht aan de onpersoonlijke stroom aan mensen die we op tv zien. Dat komt binnen. Ik wil verder lezen!

Het verhaal

Het boek bestaat uit hoofdstukken en een soort sub-hoofdstukken, waarin je heen en weer gaat in de tijd. De locatie van het verhaal wisselt tussen Engeland, Syrië en de reis om Engeland te bereiken.

Door het verhaal heen kom je er steeds meer achter hoe gebroken Nuri en Afra eigenlijk zijn. Door het verlies van hun zoon Sami, door de oorlog thuis en wat ze allemaal moeten meemaken als vluchteling. Afra is blind geworden door een bominslag in de tuin, waar hun zoon aan overleed. Aan het einde van het boek ontdekken we meer over haar blindheid, maar dat moeten jullie zelf lezen en spoil ik niet. Ook Nuri’s gesteldheid wordt steeds meer ontrafeld door het boek heen.

Het verhaal krijgt extra kracht doordat ook de situatie voordat de oorlog in alle hevigheid uitbrak wordt beschreven. Nuri is een gepassioneerd bijenhouder. Maar eigenlijk werd van hem verwacht dat hij zijn vader’s winkel overnam. Hij koos toch voor wat hij het liefste deed, totdat de oorlog uitbrak. Deze beschrijvingen zorgen ervoor dat je extra beseft dat ze eerst mens zijn, en daarna pas vluchteling. Het is niet wie ze zijn, maar wat ze moeten doen om in veiligheid te komen. Het is absoluut niet gemakkelijk om alles achter te laten.

De reis die ze maken is gevaarlijk en moeilijk. Eerst naar Turkije, dan met een onveilig bootje naar Griekenland. De omstandigheden zijn slecht. Zowel Nuri als Afra worden op verschillende manieren aangevallen. Op een of andere manier vinden ze toch een (oer) kracht om door te gaan. Ze willen hun doel bereiken. Ze willen naar Engeland, waar Mustafa is (de neef van Nuri die hem heeft geïntroduceerd in het bijenhouder vak). Dit land wordt gezien als het meest veilige land. Maar om er te komen kost veel. Het kost veel fysiek, mentaal en in geld.

Wat ik ervan vond

De bijenhouder van Aleppo is een heftig maar belangrijk boek. We weten allemaal van de oorlog in Syrië en de grote aantallen vluchtelingen, maar het is voor velen toch meer een ver-van-hun-bed-show. Dit boek is fictie, maar geïnspireerd door echte verhalen. Doordat het boek zo toegankelijk geschreven is, ondanks de heftige gebeurtenissen, is het geschikt voor het grote publiek. Terwijl je dit boek leest sta je even in de schoenen van mensen die op dit moment verschrikkelijke dingen meemaken of net hebben meegemaakt. Het thema is dus actueel en zeer relevant.

Conclusie van De bijenhouder van Aleppo

Persoonlijk vind ik het een must-read voor iedereen. Voor de mensen die niet zo bewust zijn van de omstandigheden en weinig empathie hebben voor vluchtelingen hoop ik dat dat verandert met het lezen van dit boek.

Het boek is goed geschreven met een vlotte pen en het verhaal is diep met veel lagen. Daarnaast is het thema actueel en relevant. Ik vond dit een bijzonder (goed) boek! Mijn nieuwsgierigheid was dus terecht.

Beoordeling