Tag: thriller

Achter gesloten deuren van BA Paris Boekrecensie By Book Barista

Recensie: Achter gesloten deuren van B.A. Paris

04 jun 19
Book Barista
, , , , ,
No Comments

Achter gesloten deuren, misschien beter bekend met zijn Engelse titel Behind closed doors, is een wereldbekende thriller die al enkele jaren geleden is uitgekomen. Tijdens mijn laatste vakantie had ik zin een rauwe psychologische thriller en besloot dat dit hem werd. Lees in deze recensie of deze voor mij nog nieuwe auteur mijn hart wel of niet kan beroeren. Gaat ze Samuel Bjørk of een van mijn andere oude favorieten van de troon stoten? Let’s see!

De flaptekst

“Iedereen kent wel een echtpaar als Jack en Grace: hij is knap en rijk, zij is charmant en elegant. Mensen om jaloers op te zijn, als je ze niet aardig zou vinden. Je zou Grace beter willen leren kennen. Maar dat is moeilijk, want Grace en Jack zijn altijd samen. Sommigen zouden dit ware liefde noemen. Anderen zouden zich misschien afvragen waarom Grace nooit de telefoon opneemt. En waarom ze nooit op visite komt, ook al werkt ze niet. En waarom een slaapkamer van hun huis tralies voor het raam heeft.”

Mijn eerste indruk van Achter gesloten deuren

Wat een leuk mens die Grace, ik kan wel een drankje met haar gaan drinken. Snap wel dat dit een vrouw is waar een personage als Jack op kan vallen. Dit gaat een thriller worden. Ik kon me in het begin niet voorstellen dat ik na een aantal bladzijde doodsbang zou kunnen zijn. Stiekem al kriebels in mijn buik voor die leuke personage….je kent het wel! Al snel zit ik helemaal in het verhaal.

Waar het boek over gaat

Achter gesloten deuren gaat over het ogenschijnlijk perfecte huwelijk tussen Jack en Grace. Jack is charmant, knap en sympathiek, en lijkt alles voor elkaar te hebben. Hij is de man waar Grace en menig andere vrouw haar hele leven van droomt. Grace is zijn lieftallige echtgenote, een prachtvrouw die haar man op elk vlak steunt en nooit van zijn zijde wijkt. Etentjes bij hen thuis zijn op perfecte wijze georganiseerd en ze laten beide nooit een steek vallen. Hun huwelijk lijkt volkomen in balans. Daarnaast accepteert Jack vanaf het begin de gezinssituatie van Grace. Ze heeft een gehandicapt zusje waar ze enorm om geeft. Vanaf moment een geeft Jack aan ook voor haar te willen zorgen. Het is allemaal zo perfect…dat het bijna niet meer geloofwaardig is. Is dit echte liefde of zit hier meer achter?

Een duister verhaal

Shit, ik had het mis jongens! Het huwelijk van Jack en Grace is een hel!!! Jack is een manipulatieve, psychopathische man die het leven van Grace tot een ware hel maakt. Hij slaat haar niet, raakt haar zelfs niet aan, maar de manier waarop hij haar wel onderdrukt, is sick! Grace is totaal van hem afhankelijk, kan overdag niet uit huis ontsnappen, heeft geen communicatiemiddelen en Jack is haar bovendien continu tien stappen voor. De toekomst van haar leven en dat van haar zusje wordt bepaald door Jack. Ontsnappen lijkt onmogelijk…

Wat ik ervan vond

Er zijn twee duidelijke verhaallijnen en die lopen mooi in elkaar over. Ze zijn duidelijk aangegeven en dat maakte het lezen erg aangenaam. Hoe is het mogelijk dat iemand je gevangen houd in een huwelijk en dat er niets, maar dan ook helemaal niets is wat je kan doen om dit te veranderen? Het boek wekte bij mij heel veel frustratie op. Ik voelde mij samen met Grace machteloos staan tegenover Jack. Het einde was niet heel verrassend. Maar ondanks dat raakte de laatste bladzijde mij enorm. Wat bijzonder en wat mooi.

Conclusie van Achter gesloten deuren

Het verhaal steekt goed in elkaar en zorgt ervoor dat je als lezer met een voldaan gevoel het boek dichtslaat. Ondanks dat ik zeer te spreken ben over de schrijfstijl van B.A. Paris en ik heb genoten van het boek is ze niet direct mij favo thriller auteur geworden. Mijn liefde voor mijn gouden oude Samuel Bjørk blijft, maar ik raad het boek zeker aan!

Beoordeling:

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong
De jongen in de sneeuw van Samuel Bjork Recensie by Book Barista

Recensie: De jongen in de sneeuw van Samuel Bjørk

23 apr 19
Book Barista
, , , , ,
No Comments

De jongen in de sneeuw van Samuel Bjørk is inmiddels al een aantal maanden uit. Ik heb duidelijk onder een steen gelegen (in werkelijkheid aan de andere kant van de wereld gezeten). Want ik zat al maanden op een nieuw boek van hem te wachten en ik kwam er pas twee maanden nadat hij was uitgekomen achter. OEPS. Sorry, Samuel Bjørk. Je blijft een van mijn favoriete thriller auteurs. De liefde is niet voorbij, je was alleen even uit mijn zicht. Lees in deze recensie of mijn liefde voor Samuel Bjørk’s boeken blijft, of dat het afneemt…

De flaptekst

“In een bergmeer wordt een 21-jarige ballerina gevonden, bruut vermoord. De politie vindt in het bos vlakbij een camera op een statief, precies gericht op de plaats delict. Het nummer “4′ is in de lens gekrast. Inspecteur Holger Munch is met verlof om te zorgen voor zijn dochter, maar besluit om terug te komen voor het onderzoek naar de ballerina. Mia Krüger, net ontslagen uit een afkickkliniek, is op weg naar een welverdiende vakantie in de Cariben wanneer Munch opduikt en haar vraagt om zich over de zaak te buigen. Ze besluit haar vakantie uit te stellen en te helpen met het onderzoek. Als Mia ook nog een van corruptie verdachte collega in de gaten moet houden, komt alles in een levensgevaarlijke stroomversnelling.”

Mijn eerste indruk van De jongen in de sneeuw

Oeh lala, vanaf de eerste zin voel je dat er iets onheilspellends gaat gebeuren. Samuel Bjørk kan als geen ander een angstvallig ijzingwekkende toon neerzetten in een paar zinnen. Ik ben in bed begonnen met lezen, dit ging natuurlijk mis. Een onrustige slaap was het gevolg. Ik kon niet wachten om de volgende dag verder te lezen.

Waar het boek over gaat

In De jongen in de sneeuw van Samuel Bjørk, het ijzingwekkende vervolg op Ik reis alleen en De doodsvogel, keert het beroemde rechercheteam Holger Munch en Mia Krüger terug. Dit is het begin van de hernieuwde samenwerking van Munch en Krüger. Eigenlijk hadden de twee compleet andere plannen  want Krüger komt net uit de afkickkliniek en Munch is met verlof om voor zijn dochter te zorgen. Toch pakken ze de zaak op. De jongen in de sneeuw begint intrigerend. In een ijskoud meer wordt een dode ballerina gevonden. De jonge vrouw is op gruwelijke wijze omgebracht. Vlak bij het meer vindt de politie een camera op een statief. De camera staat precies op de plek van de moord gericht. In de lens is het nummer 4 gekrast. Waar zal het rechercheteam beginnen?

Wat ik ervan vond

Samuel Bjørk laat de privéproblemen van de rechercheurs samen oplopen met moord en doodslag. Dit zorgt voor meer diepgang in het verhaal. Het is vooral Mia Krüger, die associaties ziet en verbanden legt waar anderen vastlopen, die deze thrillers zo interessant maakt. Het boek is minder spannend dan de andere twee delen, maar ik vond het onderzoek veel interessanter. Het team wordt telkens beter in hun werk. Ik heb genoten van het boek.

Conclusie van De jongen in de sneeuw

Een goed boek. Maar eerlijk is eerlijk, de ontknoping kwam naar mijn mening een beetje uit het niets, waardoor dit op het randje van de geloofwaardigheid komt te hangen. Daarentegen is de proloog geweldig en wordt samen met de titel pas op het allerlaatste moment duidelijk. Ik blijf gek op de schrijfstijl van Samuel Bjørk, maar de eerdere delen Ik reis alleen en De doodsvogel vond ik wel spannender. Vandaar de onderstaande beoordeling.

Beoordeling:

Laat me niet alleen van Gilly MacMillan Recensie By Book Barista

Recensie: Laat me niet alleen van Gilly MacMillan

16 apr 19
Book Barista
, , , , ,
No Comments

Jullie weten allemaal al dat ik gek ben op thrillers. Hoe spannender, hoe beter! En van een nachtje wakker liggen…kan ik niet wakker liggen, want voor een boek doe ik dat graag. Van mijn lieve collega en naamgenoot Rachel mocht ik het boek Laat me niet alleen van Gilly MacMillan lenen, een voor mij nog onbekende auteur. Ik heb het boek trouwens in het Engels gelezen met de titel What she knew, totaal anders he? Ik denk dat ik de Engelse titel beter vind. Lees in deze recensie of het boek en de auteur mij bevallen.

De flaptekst

“Op de dag dat Ben, de achtjarige zoon van Rachel Jenner, vermist raakt stort Rachels wereld in. Ze is compleet onvoorbereid op de felheid waarmee ze wordt aangevallen door de media. Van de krant tot blogs: iedereen heeft een mening over haar. Ze liet Ben eventjes alleen en nu is hij verdwenen – het hele land vindt dat zij schuld aan zijn verdwijning heeft. Maar wat heeft er werkelijk die middag plaatsgevonden? Radeloos gaat ze op zoek naar hem. Gevangen tussen angst over het lot van haar zoon, de druk van het politieonderzoek en van de publieke opinie moet Rachel de afschuwelijke waarheid onder ogen zien: er is niemand, zelfs niet in haar familie, die ze kan vertrouwen…”

Mijn eerste indruk van Laat me niet alleen

Yummy, vanaf de eerste pagina een hoofdpersoon die me aanspreekt, fijn! Maar vanaf hoofdstuk twee kom ik erachter dat het boek vanuit verschillende personages wordt verteld. Dit kan ervoor zorgen dat een boek geweldig is, maar meer dan eens zorgt dit voor een enorme domper. Zoals bijvoorbeeld bij In het water van Paula Hawkins het geval is. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat Gilly MacMillan dit kunstje wel onder de knie heeft. Let’s see!

Waar het boek over gaat

Rachel Jenner is een alleenstaande moeder. Wanneer haar zoontje Ben Finch tijdens een boswandeling spoorloos verdwijnt komt haar leven op zijn kop te staan. Rachel dacht dat het geen kwaad kon hem alleen vooruit te laten lopen naar een speelplek. Eenmaal daar aangekomen bleek Ben verdwenen te zijn. Een onderzoek wordt gestart Wanneer Rachel tijdens een persconferentie afwijkt van het door de politie omschreven protocol, lijkt het helemaal mis te gaan… Gaan ze Ben ooit nog vinden?

Wat ik ervan vond

Sick! Echt goed! Niet meer dan eens werden mijn gedachten door elkaar geschut. Op elke pagina dacht ik zo’n beetje wel dat iemand anders de dader was. En waar ik er op het ene moment nog van overtuigd was dat kleine Ben nog in leven was, dacht ik het andere moment….die is er niet meer. Gilly MacMillan heeft in dit boek keiharde en levensechte personages neergezet. Personages met enorme issues, die tegelijkertijd onvoorwaardelijk van andere mensen houden. Heel knap gedaan.

Conclusie van Laat me niet alleen

Het is een heftig, aangrijpend verhaal, dat je vanaf de eerste bladzijde pakt. De gevoelens van de personen zijn mega realistisch beschreven. Gilly MacMillan schrijft super to the point en krachtig. Ze eindigt haar hoofdstukken met spannende cliffhangers, om in het volgende hoofdstuk de zaak vanuit de andere hoek te belichten, waardoor je telkens verder wilt lezen om te weten hoe het afloopt. Hou je van thrillers? Dan moet je Laat me niet alleen zeker gelezen hebben.

Beoordeling:

De secretaresse van Renne Knight Recensie By Book Barista

Recensie: De secretaresse van Renee Knight

06 apr 19
Roos Bergers
, ,
No Comments

Dit boek heb ik mogen lezen om te recenseren van Ambo Anthos Uitgevers. Zoals je weet is de secretaresse een soort poortwachter voor een bedrijf. Daarnaast weet ze/hij daarnaast van alles over iedereen in het bedrijf. Een literaire thriller over dit onderwerp kan veelbelovend zijn! Was het boek inderdaad net zo interessant als verwacht? Lees het in de recensie!

De flaptekst

“De secretaresse’ van Renee Knight, auteur van de bestseller “Disclaimer’, is een beklemmende thriller over obsessie, verraad en ultieme wraak. In de psychologische triller “De secretaresse’ stelt Renee Knight de vraag: wie heeft de meeste macht op kantoor? Degene die het hardst praat, er het beste uitziet, het rijkst is, degene die het meeste respect afdwingt? Of is het iemand als Christine Butcher: een bescheiden vrouw die in stilte getuige is van alles wat besproken wordt, elk geheim en elk gerucht? Iemand die onopvallend informatie inwint bij degenen voor wie ze werkt, degenen die enkel zichzelf zien? Er is een slechts een dunne lijn tussen loyaliteit en verraad, en als iemand als Christine Butcher tot het uiterste gedreven wordt, kan zij zomaar de gevaarlijkste vrouw op kantoor blijken…

Mijn eerste indruk

Het boek begint al gauw met van alles. Christine krijgt haar baan als secretaresse van Mina Appleton aangeboden en is al direct meer aan het werk dan thuis. Binnen mum van tijd wil haar man een scheiding (en heeft ook al een ander). Daardoor heeft ze ook weinig contact met hun kind. Een beetje snel allemaal, vooral omdat je nog geen binding hebt met de karakters. Gek genoeg doet het je dan dus eigenlijk ook niet veel. Het lijkt Christine zelf overigens ook niet zoveel te doen. Christine volgt Mina vooral, maar ze is nog niet de ijzingwekkende secretaresse die ik verwacht had.

Het verhaal

Het boek draait om Christine, privésecretaresse van Mina Appleton. Laatstgenoemde heeft de leiding heeft over Appleton supermarkten na het overlijden van haar vader. De vader overlijdt vrij snel in het boek. Het leek me een logischere keuze dat het boek begint op het moment dat Mina net aan de top staat. Of bijvoorbeeld dat de vader gewoon blijft leven en met pensioen gaat o.i.d.. Het voelt nu dramatisch gezien verkeerd getimed.

Mina vraagt totale toewijding en loyaliteit van Christine, die dit ook geeft. Zelfs op cruciale momenten in Christine’s leven dwingt Mina voor haar te kiezen en dat doet ze nog ook. Het karakter van Christine staat eigenlijk volledig in het teken van Mina. Ondanks dat ze de hoofdkarakter is, leest ze niet als een eigen persoon en voel je dus ook weinig connectie met haar. Misschien is dat ook de bedoeling, maar die keuze snap ik dan niet. Wanneer een bepaalde situatie ontstaat, lijkt Christine vooral weg te kwijnen. Maar bijna aan het einde van het boek wordt daar een thriller twist aangegeven. Alleen de laatste paar hoofdstukken zijn overigens een thriller te noemen en zoals bijna alles in het verhaal, voelt het nogal plots.

Wat ik ervan vond

Het is een onderhoudend boek, maar het verhaal raast door zonder dat je de tijd hebt om verbinding ermee te maken. Het idee achter het boek is interessant. De rol van de secretaresse wordt vaak onderschat, met die notie kun je veel in een boek. Maar de uitvoering heeft wat mij betreft kansen gemist. Dit heeft vooral te maken met de opbouw, hier had rustiger aan gewerkt kunnen worden. Bijvoorbeeld door in plaats van ineens een thriller setting te beschrijven, al eerder bepaalde elementen toe te voegen aan het verhaal. Ik had het ook leuker gevonden als er niet op één persoon werd geconcentreerd (Mina Appleton), maar dat de secretaresse nog veel meer wist en te maken had met anderen.

Conclusie van ‘De secretaresse’

Als je op zoek bent naar een boek waarbij je niet teveel hoeft na te denken (net als Christine), oppervlakkige karakters, een snel verhaal en een buiten proportioneel heftig plot (ten opzichte van de rest van het boek), dan is dit het boek voor jou. Daar is overigens niks verkeerd mee, soms is het fijn om een boek te lezen die je net zo gemakkelijk weer weglegt zodra je het uit hebt gelezen.

Beoordeling

Het labyrint der geesten van Carlos Ruiz Zafon Recensie by Book Barista

Recensie: Het labyrint der geesten van Carlos Ruiz Zafón

02 apr 19
Book Barista
, , , , , , ,
No Comments

Carlos Ruiz Zafón is met stip mijn favoriete schrijver als het om romans gaat. Tijden lang heb ik zitten aftellen tot ik kon gaan beginnen aan zijn boek Het labyrint der geesten. Dit is de afsluiter van het vierluik Het Kerkhof der vergeten boeken. Ik heb urenlang een onvergetelijke reis gemaakt in de eerste drie delen en me keer op keer verwonderd over de kwaliteit van Zafón. Hij weet me keer op keer te verassen. Lees in deze recensie of ik zijn vierde boek net zo goed vind.

De flaptekst

“Daniel Sempere droomt nog vaak over zijn moeder die onder verdachte omstandigheden gestorven is. Zijn beste vriend Fermín probeert hem op eigenzinnige wijze te helpen, maar om van zijn nachtmerries af te komen, moet Daniel het mysterie rond haar dood ontrafelen. Net als hij denkt een stap dichter bij de waarheid te zijn, ontmoet hij Alicia Gris. Een geheime opdracht heeft haar van Madrid naar haar geboortestad Barcelona gebracht, een plek met veel pijnlijke herinneringen. Ze moet de verdwijning van een belangrijk politicus ophelderen en volgt een spoor naar Daniels boekhandel. Hun zoektochten blijken nauw verweven en leiden hen naar een duister complot uit het verleden dat elke verbeelding tart.”

Mijn eerste indruk van Het labyrint der geesten

Het boek start gelijk weer met een aantal prachtig beeldende zinnen, zoals: “Toen ik bij de Ramblas aankwam, zag ik dat de stad in een moment van oneindigheid was blijven hangen.” Daarnaast komen de eerste bekende personages uit de eerdere drie delen al gelijk terug in het boek. Wat heb ik ze gemist. Ik kan niet wachten om verder te lezen.

Waar het boek over gaat

Het bekendste personage uit de serie is Daniel Sempere, de jonge hoofdpersoon uit De schaduw van de wind. Met hem begint ook Het labyrint der geesten, al is hij nu, rond 1960, niet meer de kleine jongen die hij toen was. Ook speelt in dit verhaal mijn favoriete personage Fermin weer een grote rol. Ondanks alle bekende gezichten is de hoofdrol is deze keer weggelegd voor de speurster Alicia Gris. Alicia heeft het bijzondere talent om alles wat verborgen moet blijven aan het licht te brengen.

Een duister complot

Alicia onderzoekt in haar geboortestad Barcelona de verdwijning van Mauricio Valls, de minister van cultuur en vroeger directeur van de gevangenis van Montjuïc. Op een dag is hij van huis vertrokken en nooit meer teruggekomen. Hij is in het bezit van een geheimzinnig boek uit de serie Het labyrint der geesten. Dit spoor leidt Alicia naar boekhandel Sempere & Zoon, waar blijkt dat haar zoektocht nauw verweven is met de familie Sempere en hun goede vriend Fermin. Alicia stuit op een duister complot uit het verleden, dat niet alleen haar eigen leven, maar ook die van de Daniel en zijn familie en vrienden in gevaar brengt…

Wat ik ervan vond

Carlos Ruiz Zafón is hoe dan ook een meesterlijke verteller. Op geheel eigen wijze heeft hij in het viertal verhalen over Het Kerkhof der Vergeten Boeken een epos geschreven dat onvergelijkbaar is met welk ander dan ook. Zijn schrijfstijl is ook in Het labyrint der geesten onovertroffen en poëtisch. Eerlijk is eerlijk, hier en daar mist het boek de magie van het eerste deel De schaduw van de wind, maar dit boek is zo knap in elkaar gezet, en alle verhalen komen zo vet bij elkaar, dat ik de schrijver dit gewoon vergeef! Er is werkelijk waar geen enkel los eind. Meesterlijk!

Conclusie van Het labyrint der geesten

Het staat natuurlijk buiten kijf dat liefhebbers van de eerdere drie delen Het labyrint der geesten moeten lezen. Dit boek ademt, net zoals de vorige delen, een passie voor verhalen, voor Barcelona, voor mysteries en natuurlijk ook voor boeken. Ik ben en blijf verliefd op deze serie.

Beoordeling:

Gone Girl van Gillian Flynn Recensie By Book Barista 1

Recensie: Gone Girl van Gillian Flynn

26 feb 19
Book Barista
, , , ,
No Comments

Jullie weten inmiddels dat ik niet vies ben van een goede thriller op zijn tijd. Eerder heb ik Sharp objects (Vergeef me dat ik hier een Engelse titel neer kwak, maar de Nederlandse titel doet pijn aan ogen en oren.) van Gillian Flynn gelezen, en dat is mij zo goed bevallen dat ik absoluut behoefte had aan Gillian’s meest bekende boek Gone Girl. Lees in deze recensie of ik weer een paar nachten heb wakker gelegen.

De flaptekst

“Op de dag dat hij vijf jaar getrouwd is, maakt Nick Dunne bekend dat zijn beeldschone vrouw Amy vermist wordt. De politie verdenkt Nick direct. En Amy’s vrienden onthullen dat ze bang voor hem was en dingen voor hem verzweeg. Nick zweert dat dit niet waar is, maar onder druk van de politie en de media ontstaan er langzaam maar zeker haarscheurtjes in het door Nick geschetste beeld van zijn perfecte huwelijk. Zijn leugens, bedrog en vreemde gedrag roepen vragen op. Heeft Nick zijn vrouw vermoord?”

Mijn eerste indruk van Gone Girl

Amy, wat een irritant mens! Vanaf de eerste pagina zou ik haar eigenlijk wel willen omleggen. Ik kan dus zeggen, een goed begin! Vanaf de eerste pagina’s is het al duidelijk dat er barstjes zijn in het leven van Amy en Nick en die barstjes roepen enorm veel vragen op. Heerlijk! Ik had direct zin om verder te lezen.

Waar het boek over gaat

Het echtpaar Nick Dunne en Amy Elliott Dunne is van New York verhuisd naar Nick’s geboortestad Carthage (Missouri). Nick, die zijn baan als journalist in New York is kwijtgeraakt, begint samen met zijn tweelingzus een bar. Amy, dochter van een schrijversechtpaar dat bekend is van de succesvolle kinderboekenreeks “Amazing Amy’, hoopt dat hun verblijf in Carthage tijdelijk is. Op hun vijfde trouwdag verdwijnt ze plotseling. Nick, die hun huis in een puinhoop aantreft, wordt gezien als hoofdverdachte. Hun huwelijk was niet goed meer en hij heeft een verhouding met een studente. Nick gaat zelf op onderzoek uit. Langzaamaan komt de duistere waarheid boven.

Wat ik ervan vond

Gone girl is een goedgeschreven thriller waarin het verhaal zowel vanuit het perspectief van Nick als dat van Amy wordt verteld. Het boek zuigt je mee in een bijzonder huiveringwekkend huwelijk. Steeds als je denkt “Nee, ik kan dit toch niet goed hebben, even serieus?!” Dan wordt het verhaal nog donkerder. Gilllian Flynn heeft in Gone Girl twee zeer sterke hoofdpersonages neergezet. Vanaf het moment dat ik begon met lezen hield ik van beide een beetje en had ik ook gelijk een hekel aan ze. En dat is wat er in een thriller hoort te gebeuren. Ik wil natuurlijk niet te veel over het eind van het boek vertellen. Maar man, ik stond versteld en was zelfs een beetje boos, hoe heeft het nou zo kunnen eindigen?!

Conclusie van Gone Girl

Ik heb in alle opzichten genoten van dit boek! Nadat ik het boek uit had dacht ik “Ik vertrouw niemand meer! Zijn mensen echt zo gek?”. Kortom je moet dit boek echt lezen, en als je niet van boeken lezen houdt en je wel door deze 500+ woorden recensie hebt gewerkt… het boek is ook verfilmd! ? Of ik wakker heb gelegen? Nee, dit keer niet…maar het hing erom.

Beoordeling:
Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong
De Chemicus van Stephenie Meyer Recensie by Book Barista

Recensie: De chemicus van Stephenie Meyer

28 nov 18
Book Barista
, , , , , , ,
No Comments

Ik geef het toe… Ik ben een enorme fan van Twilight! Toen ik erachter kwam dat Stephenie Meyer ook boeken voor volwassenen schrijft was ik dan ook verrast. Schrijven voor volwassenen is toch een andere tak van sport dan schrijven voor tieners. Ik moest en zou dit boek lezen, zou ik het net zo leuk vinden? Veel mensen verafschuwen dit boek trouwens zonder het te hebben gelezen, en dat alleen maar omdat het van Stephenie Meyer is en ze Twilight inmiddels niet cool meer vinden, slaat echt nergens op toch? Lees in deze recensie of De Chemicus het lezen waard is.

De flaptekst

“Bijna niemand weet dat ze ooit voor de Amerikaanse regering werkte. Ze was de onbetwiste expert op haar vakgebied en vormde zelf een van de grootste geheimen van een dienst die zelf zo geheim is dat hij niet eens een naam heeft. tot de dienst ineens besloot dat ze een te groot risico vormde en jacht op haar begon te maken. Tegenwoordig blijft ze zelden lang op dezelfde plek en wisselt ze zo vaak mogelijk van naam.

De enige persoon die ze durfde te vertrouwen is vermoord. En nog altijd beschikt ze over informatie die zo gevoelig is dat de dienst haar zo snel mogelijk wil liquideren. Als de dienst haar een uitweg biedt, beseft ze dat het haar enige kans op een normaal leven is.

De nieuwe klus die ze moet aannemen in ruil voor haar leven betekent echter dat ze nog meer gevoelige informatie moet inwinnen – informatie die haar alsnog in levensgevaar zou kunnen brengen. Ze besluit de klus aan te nemen en maakt zich klaar voor de gevaarlijkste missie ooit, die er niet gemakkelijker op wordt als ze valt voor een man die haar kansen alleen maar kan verkleinen. Ze zal al haar unieke vaardigheden moeten inzetten om in leven te blijven…”

Mijn eerste indruk

Stephenie, bedankt! Vanaf de eerste bladzijde zit ik al enorm te genieten van De chemicus! Je schrijfstijl, het geheimzinnige toontje, de stoere hoofdpersonage, de actie… Je doet het gewoon weer! Ik ben fan. Klaar, deze week worden eten en slapen overbodig, want ik wil weten waar dit verhaal heen gaat. Oh, trouwens…dit boek is echt voor volwassenen. Geen “teenager fantasy”, maar pure spanning!

Het verhaal

Ze heeft jaren voor een geheime dienst gewerkt die zo geheim was dat er zelfs geen naam voor was. Haar bijnaam was De Chemicus door haar kennis en kunde en ze was een expert in martelen en informatie verkrijgen. Nadat de enige persoon die ze vertrouwde – haar mentor – vermoord werd is ze op de vlucht geslagen.

Sindsdien verandert ze regelmatig van plek en van naam. Haar hele dag bestaat uit routines om zichzelf zo veilig mogelijk te houden. Dan ontvangt ze een mail van een vroegere collega. In de mail staat een aanbod die bijna te mooi lijkt om waar te zijn. In ruil voor nog één opdracht zullen ze haar voortaan met rust laten en zal vluchten verleden tijd zijn. Ze moet iemand vinden en verhoren die binnen drie weken van plan is een biologisch massavernietigingswapen te gebruiken, waarbij miljoenen doden zullen vallen.

Wat ik ervan vond

Hoppa, ze doet het weer hoor! Stephenie Meyer heeft met De Chemicus een geweldige thriller neergezet. Een totaal ander genre waarin ze schrijft, maar ze heeft gedegen onderzoek gedaan, alles komt heel geloofwaardig over én De Chemicus leest net zo lekker weg als de Twilight serie. Ik heb echt enorm van het boek genoten!

De conclusie van De Chemicus

Een thriller met een stoere vrouw in de hoofdrol die ook nog eens een kick-ass chemicus is, wat het onwijs boeiend maakt. Ik kan door blijven schrijven over dit vette boek, maar eigenlijk kan ik maar één ding schrijven: ga De chemicus lezen. Ik blijf Stephenie Meyer fan!

Beoordeling

Review: The Return of the Dancing Master by Henning Mankell

17 okt 18
Roos Bergers
, , , ,
No Comments

Henning Mankell was a brilliant crime writer. I absolutely love the Wallander books (and Swedish series!) so I was pleased to receive The Return of the Dancing Master as a gift. The main character, Stefan Lindman, also appears in the Wallander series. I have not figured out whether it is the same police officer though. What is it about Scandinavian writers that they are great in writing crime novels?

Find out below if I enjoyed this book as much as the Wallander ones!

Book Cover

Molin, a retired police officer, is living alone in a remote cottage in the vast forests of northern Sweden. He has two obsessions:  the tango and the conviction that he is being hunted. He has no close friends, no close neighbours. By the time his body is eventually found, Molin is almost unrecognisable. Lindman, a police officer on extended sick leave, hears of the death of his former colleague and, to take his mind off his own problems, decides to involve himself in the case. What he discovers, to his horror and disbelief, is a network of evil almost unimaginable in this remote district, and one which seems impossible to link to Molin’s death.

First Impression

The Return of the Dancing Master starts off with a prologue in which Nazi war criminals are hanged. It gives quite a hint on where the book will head later on. The first chapter starts gruesome as well, as Molin is found brutally murdered. I was definitely curious to find out who had murdered him and why. However, I did not immediately like the main character, Stefan Lindman. He was on sick leave, due to cancer of the tongue and also a former colleague of Molin. He decided to go to the town where Molin was murdered in order to learn more about his former colleague and to investigate the case.

The Story

The secluded, Molin, was murdered in a gruesome way in his house. The bloody steps showed that the murderer had danced the tango with him, a strange detail. The only evidence the police had been footsteps in the dirt and tire marks, apart from that the murder was committed meticulously.

The police officer Giuseppe Larson investigated the murder and was helped by Stefan Lindman. The story revolved around both the murder and the plot, but also for a large part on Lindman — the police officer on sick leave. As he was suffering from tongue cancer, he was quite depressed and anxious. To me, the part of him being sick seems unnecessary because it did not add anything in particular other than that it allowed him to help investigate while on sick leave.

As they gather clues and evidence, it became clear that the murder had something to do with National Socialistic ideals and networks. One character in the book puts it brilliantly:

Some people collect stamps. Others collect matchbox labels. I regard it as not impossible that there are some people who collect obsolete political ideals. (p. 301-302)

When another person gets murdered, the investigators seemed to be in the dark about whether there was a connection or not. The more Lindman and Larssen discover, the more twists and turns the book has. It will keep you on the edge of your seat! Above all, it is clear that Molin is not the man Lindman thought he was.

My Opinion

I loved the eventual plot of the book. Everything came together and I had not predicted it, although I was not fully surprised. The perfect balance of not feeling as if the plot came out of nowhere, but still surprising enough. However, the book felt somewhat long, it could have done with less than 520 pages. Perhaps some of Lindman’s personal tribulations could have been shorter.

I felt that the weather was some sort of side character in the book, which was pretty cool. It was often described that there was mist, it was snowing and so on. I felt like the cold, Swedish weather was a great backdrop to the story where everything was grim.

New clues, evidence and theories are revealed throughout the book, which keeps surprising you. The build-up of the book is good and it has more depth than most crime books.

Conclusion

The Return of the Dancing Master did not surpass Henning Mankell’s Wallander series, but it sure is a great read. Although I didn’t think Stefan Lindman was extremely likeable, you do want to go on this journey with him and investigate the case. If you are into crime stories, I would definitely recommend reading this one.

Verdict

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Sharp Objects Teerbemind van Gillian Flynn Recensie by Book Barista

Recensie: Teerbemind van Gillian Flynn

05 jun 18
Book Barista
, , , , , , , , , ,
No Comments

Teerbemind van Gillian Flynn had ik nog nooit eerder van gehoord! Mijn lieve vriendin en mede-blogger bij Book Barista gaf mij het boek cadeau voor mijn verjaardag, een aangename verrassing. Want wie kan er nu beter een boek cadeau doen dan een boekblogger? Juist! 😉 Lees in deze recensie of ik het met Roos eens ben en dit werkelijk een ware pageturner is.

De flaptekst

“Wind Gap: een broeierig gehucht in het diepe zuiden van Amerika. Een plaats waar het ‘oude geld’ nog regeert maar zich schoorvoetend mengt met het ‘gewone’ volk. Waar bijna elke tiener aan de drugs is en de helft van alle inwoners in dezelfde fabriek werkt. Dit is het dorp waar journalist Camille Preaker opgroeide en waarnaar ze nooit meer terug wil keren. Maar als juist hier twee jonge meisjes op gruwelijke wijze worden vermoord, moet ze erheen om verslag te doen. Dan dreigt het verleden Camille in te halen. Want hoe komt het dat ze zich identificeert met de dode meisjes? Wat is er gebeurd tussen Camille en haar moeder? En wat heeft dit allemaal te maken met de dood van haar zusje, jaren geleden?”

Mijn eerste indruk

Vette cover, het is direct duidelijk dat het om een spannend boek gaat. Ik heb het boek in het Engels en de titel Sharp objects klinkt spannend en spreekt tot de verbeelding! Eerlijk is eerlijk, de titel Teerbemind in het Nederlands spreekt niet heel erg tot de verbeelding. Maar goed, gelukkig mag ik het boek in het Engels lezen! Het verhaal begint niet direct met actie, dus je komt een keer niet direct tussen tien lijken terecht. Best fijn! Het wordt stukje bij beetje opgebouwd.

Het verhaal

Teerbemind is het debuut van Gillian Flynn. In dit boek volgen we Camille, een getraumatiseerde vrouw van begin dertig. Ze heeft, zodra ze de kans kreeg, het gehucht Wind Gap met gierende banden verlaten en is als journalist gaan werken in de Chicago. Wanneer er een tweetal kindermoorden plaatsvinden in dit kleine gehucht, wordt Camillie door haar werkgever naar Wind Gap terug gestuurd om verslag te doen. Ze wordt gedwongen bij haar moeder, stiefvader en halfzus te gaan wonen. Met haar moeder heeft ze een slechte band, haar halfzus is een verwend kreng en met haar stiefvader heeft ze eigenlijk nooit een goed gesprek gehad. Dat wordt leuk!!! 😉

Wat ik ervan vond

Al snel reizen er vragen op. Hoe komt het dat Camille zich identificeert met de dode meisjes? Wat is de reden waarom Camille haar moeder zo haat? Wat heeft dit allemaal te maken met de dood van haar zusje? En wat heeft zich in vredesnaam jaren geleden in Wind Gap afgespeeld? Gillian Flynn heeft een heerlijk leesbaar verhaal geschreven waarin de puzzelstukjes stuk voor stuk op hun plaats vallen. De personages Camille, haar moeder en haar zusje zijn goed uitgewerkt. In eerste instantie ergerde ik mij enorm aan Camille haar verslaving. Enorm knap dat Gillian Flynn gaandeweg in het verhaal zorgde dat deze irritatie verdween en ik steeds meer met Camille mee ging leven.

De conclusie van Teerbemind

Teerbemind is een verhaal over obsessie, geweld, zelfverminking en welke wonden het opgroeien in een disfunctioneel gezin kan veroorzaken. Deze onderwerpen zorgen voor een thriller met rauwe en donkere kanten en een geheel onverwachte ontknoping waarbij ik dacht; “dit is echt ziek, het zal je maar overkomen!“. Maar die titel in het Nederlands daar is kop noch staart aan te vinden. Als de rest van de vertaling ook zo is, dan raad ik je absoluut aan om de Engelse versie te lezen. Verder is dit boek een absolute aanrader!

Wordt verfilmd

Goed nieuws! Sharp objects wordt door HBO verfilmd naar een mini-serie met Amy Adams in de hoofdrol! Volgens IMDB komen er 8 afleveringen en is de serie op HBO te zien vanaf 8 juli! Nieuwsgierig geworden? Bekijk de trailer.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

De verborgen geschiedenis van Donna Tartt Recensie by Book Barista

Recensie: De verborgen geschiedenis van Donna Tartt

30 mei 18
Book Barista
, , , , , , ,
No Comments

Ik dacht altijd dat 30 worden een drama zou zijn. Nu ben ik gezegend met de beste vrienden op de wereld en die vrienden weten als geen ander dat ik van boeken houdt. Ik geloof dat ze het met mijn verjaardag tot hun missie hebben gemaakt om boeken te kopen van schrijvers die ik niet ken, maar die ik wel zou moeten kennen omdat de boeken enorm lijken op wat ik anders graag lees. Mijn lieve vriend Tasos gaf mij De verborgen geschiedenis van Donna Tartt. Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord, maar de recensies logen er niet om! Nieuwsgierig dat ik was toen ik aan dit boek begon! Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

De flaptekst

“Donna Tartt volgt in haar erudiete en bedwelmende debuutroman enkele studenten die door hun eigen morele hoogmoed ten val komen. Richard Papen, een ingetogen jongen van eenvoudige afkomst, wordt tot zijn verbazing opgenomen in een groepje arrogante en excentrieke studenten, dat zich – in de ban van een leraar – op de bestudering van de Griekse beschaving heeft gestort. In het tweede semester raakt hij betrokken bij een drama dat zich tussen hen heeft afgespeeld. Een drama met grote gevolgen voor iedereen.”

Mijn eerste indruk

Het proloog aan het begin van De verborgen geschiedenis liegt er niet om. Heftig! Een aantal studenten die hun mede student om het leven hebben gebracht? Ze hadden er zelfs een heel plan voor? Wat?!?! Blij dat ik niet zulke klasgenoten had… Ik heb net een boek van Meester Bart uitgelezen waarin alle tieners zo positief en leergierig waren. Dit is even andere koek, ik ben nieuwsgierig naar hoe dit heeft kunnen gebeuren!

Het verhaal

Richard Papen, zoon van een benzinepomphouder in Californië, schrijft zich in als student bij het goed aangeschreven Hampden College, ver van huis aan de oostkust van Amerika. Al direct bij aankomst raakt hij gefascineerd door een select clubje van vijf rijke studenten en de charismatische docent Julian Morrow. Richard doet er alles aan om in die excentrieke en arrogante elite, die de antieke Griekse beschaving bestudeert, te worden opgenomen. Dat lukt, al heeft hij het gevoel dat hij niet van alles deelgenoot wordt gemaakt. Pas in het tweede semester komt hij erachter, dat vier van zijn nieuwe vrienden tijdens een zorgvuldig voorbereid Grieks ritueel een toevallige passant op gruwelijke wijze hebben afgeslacht. In hun fanatisme hebben de jonge studenten een lokale boer tijdens een onderzoek opgeofferd. Deze geheime moord leidt tot leugens, bedrog en zelfs tot een tweede moord waarbij Richard wel betrokken is.

Wat ik ervan vond

Wow, De verborgen geschiedenis laat je, ondanks dat het fictie is, anders kijken naar de wereld om ons heen. Het is werkelijk waar levensecht geschreven, meeslepend en spannend. Het boek is zo levensecht door de prachtig beeldende schrijfstijl van Donna Tartt. Daarnaast zijn de hoofdpersonen in het verhaal echt evil! Zelden kom ik vrouwelijke schrijvers tegen die hoofdpersonen op deze manier kunnen neerzetten. Er is werkelijk geen enkel moment waarop je denkt “wat een leuke tieners”. En toch krijgt Donna Tartt het in dit boek voor elkaar om je te laten meeleven met deze leerlingen. Je wilt ze niet kennen, maar bent zo nieuwsgierig naar hun zieke geest dat je doorleest!

De conclusie van De verborgen geschiedenis

Donna Tartt heeft met dit boek een enorm meeslepende psychologische en ethisch-filosofische thriller geschreven. Zelfingenomenheid, schuld en verantwoordelijkheid spelen de hoofdrol in dit boek. Ik durf bijna te zeggen dat dit een beetje de moderne versie is van Dostojevski’s boek Misdaad en straf. Dit is een boek dat iedereen in de kast zou moeten hebben staan!

Beoordeling