Tag Archives: Review

Recensie: Judas van Astrid Holleeder

15 Dec 16
Book Barista
, , , , , , , ,
No Comments

Twee weken geleden kreeg ik van mijn broer het boek Judas van Astrid Holleeder cadeau. Dit boek stond zeer hoog op mijn verlanglijst en ik kon dan ook niet wachten om het te lezen. Diezelfde avond ben ik dan ook direct begonnen met lezen. Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

De flaptekst

‘Een valse hond sluit je op in een hok, of laat je inslapen.’

Judas speelt zich af tussen 2012 en het heden, en is doorspekt met flashbacks naar spraakmakende gebeurtenissen in het verleden. Het is een verbijsterende familiekroniek waarin Astrid Holleeder een onthutsend portret schetst van een gezin dat sinds 1983 – het jaar van de Heineken-ontvoering – alleen nog maar een achternaam heeft: Holleeder. In dit unieke boek vertelt zij op indringende wijze over de impact van de ontvoering op alle familieleden, de verwijdering tussen de bloedgabbers Willem Holleeder en Cor van Hout (die in 2003 om het leven kwam), de bedreiging van Peter R. de Vries, liquidaties en afpersingen in het criminele milieu. Ook spreekt ze vrijuit over haar jeugd en haar moeder, de kinderen, haar ex-partners, haar werk als advocate en haar dubbelrol als consigliere van haar broer. Door zich als vertrouweling op te stellen kon Astrid dicht in de nabijheid van haar broer verkeren, en hun gesprekken in het geheim opnemen, met maar één doel: hem levenslang geven.

Mijn eerste indruk

Jeetje, Judas hield mij vanaf de eerste pagina in zijn greep. Ik ben gechoqueerd! Het boek leest makkelijk weg en de schrijfstijl is heel toegankelijk. Soms moest ik wel even schakelen tussen de verschillende tijdsaanduidingen.

Willem Holleeder van “grappenmaker” naar monster

De Willem die Astrid je in Judas laat zien, heeft weinig meer te maken met de grappenmaker of knuffelcrimineel. Dit is de psychopaat die zijn bloedgabber, zijn zwager -Cor van Hout, de man van zijn zus Sonja- liet vermoorden. Tevens de man die zijn zussen en moeder liet sidderen zodra zij ook maar iets verkeerds deden, hen afperste en alles van ze afnam. Erger nog, hij is de oom die een pistool op het hoofd van zijn kleine neefje zet, zodat moeder Sonja zijn eisen inwilligt. Deze man is weerzinwekkend.

Wat ik ervan vond

Hoe kan een man zo ver gaan en hoeveel kan een familie aan?! Ik vond het boek schrikbarend, verdrietig en verbazingwekkend. Mensen om mij heen stellen mij soms de vraag “Denk jij dat ze de waarheid spreekt?” Ik denk dat het haar waarheid is, maar ik denk ook dat dit los staat van het feit of ik het boek goed vind of niet. Of het nu 100% naar waarheid is geschreven of niet, dit is horror en om zo te moeten opgroeien lijkt mij verschrikkelijk. De schrijfstijl van het boek had op sommige punten beter gekund. In het verhaal is er namelijk veel herhaling. Soms dacht ik tijdens het lezen “nu weet ik wel dat Astrid de jongste is in het gezin en dat ze advocaat is”. Of “ja, haar vader was geen leuke man, duidelijk!” Ook zijn er veel tijdssprongen. Dat is zonde, maar toch vond ik het verhaal hierdoor niet slecht of moeilijk leesbaar. Het verhaal leest vlot en is van de eerste tot de laatste bladzijde interessant.

De conclusie van Judas

Al met al is Judas een schrikbarend verhaal, een verhaal dat mij in zijn greep hield en waar ik steeds meer van wilde weten. Het is geen literair hoogstandje, maar dat hoeft ook niet. De waarheid van Astrid is al heftig genoeg om dit boek tot een must-read te maken.

Beoordeling

 

 

Recensie: Wacht op mij van Gayle Forman

02 Dec 16
Book Barista
, , , , , ,
No Comments

Wacht op mij van Gayle Forman is het vervolg op Als ik blijf, een boek dat ik afgelopen september heb gelezen en dat mij ontzettend diep raakte. Ik was dan ook enorm nieuwsgierig naar dit vervolg. Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

De flaptekst

“Ik moest iemand haten. En jij bent degene van wie ik het meest hou, dus was die taak voor jou”.
In Wacht op mij is het drie jaar na Mia’s ongeluk. Adam en Mia hebben elkaar uit het oog verloren en leiden ieder hun eigen leven. Adam en zijn band zijn inmiddels doorgebroken. Aan de vooravond van hun wereldtournee is Adam in New York, eenzaam en ongelukkig. Sommige mensen denken dat roem alles oplost, maar Adam kan zijn succes niet aan. Om door te kunnen gaan met zijn leven, zal hij eerst zijn verleden moeten accepteren. Zal de onverwachte ontmoeting met Mia in New York hierbij helpen?

Mijn eerste indruk

Eerlijk is eerlijk, ik was enorm nieuwsgierig naar hoe het met Mia zou gaan! Ik was dan ook een stuk minder nieuwsgierig naar haar vriend Adam, de vraag of ze nog samen waren was eigenlijk helemaal niet bij me opgekomen. Ik moet dan ook toegeven dat ik moeilijk in het verhaal kwam. De eerste honderd tot honderdvijftig pagina’s gaan namelijk vooral over Adam.

Het verhaal van een zachtaardige rocker en zijn ex met een buitengewoon talent

Na het auto-ongeluk probeert Mia door te gaan met haar leven en dat betekent dat ze zich afsluit voor haar herinneringen en emoties. Ze stopt haar relatie met Adam. Adam komt door de breuk in een diep dal waar liefdesverdriet en moedeloosheid de overhand hebben. Hij verlaat zijn band Shooting Stars en keert terug naar zijn ouderlijk huis. Na een aantal maanden keert Adam terug bij zijn band en krijgt hij een relatie met een beroemde actrice. Door de hoge druk van zijn bestaan als beroemdheid besluiten hij en zijn manager dat hij een dag rust nodig heeft. Op die dag ziet hij dat Mia een celloconcert in New York geeft. Adam woont dit concert bij en komt Mia na afloop tegen. Beiden zijn ze verdrietig over hoe ze uit elkaar zijn gegaan en ze blikken terug op de maanden na Mia haar ongeluk. Op deze avond in New York probeert Mia haar schuldgevoelens een plek te geven en probeert Adam haar terug te winnen. Zal dat lukken?

Wat ik ervan vond

Meerdere keren heb ik bij Wacht op mij gedacht: “ik stop met lezen, ik leg het boek weg.” Ik had enorm hoge verwachtingen van dit boek en de eerste hoofdstukken vielen dus enorm tegen. De reden hiervoor was Adam. Hij speelt de hoofdrol in deze eerste hoofdstukken en binnen het verhaal plaatst hij zichzelf enorm in een slachtoffer rol. Hierdoor vond ik hem enorm irritant en vermoeiend! Mijn nieuwsgierigheid naar Mia was niet te stoppen en dat zorgde er dan ook voor dat ik verder las. Gelukkig maar, want vanaf het moment dat Mia en Adam elkaar tegenkomen verandert het verhaal in een enorm mooi geheel waarbij er veel meer inzicht komt in zowel Mia als Adam hun levensverhaal, persoonlijkheid en keuzes die zij gemaakt hebben.

De personages

Adam is naar mijn mening dus een zachtgekookt ei zonder enig doorzettingsvermogen, wat een enorme irritatie bij mij opriep. Het leven van Mia is, ondanks haar traumatische ervaring, verder gegaan en Adam gaat als ex vriendje zijnde huilend in bed liggen… Niet oké! Wel was het mooi om te zien dat hij onvoorwaardelijke liefde voor Mia en zijn muziek voelt en dat het één eigenlijk niet zonder het andere kan. Mia is een geweldige jonge en sterke vrouw. Een jonge meid die keuzes maakt om te overleven en er sterker uit te komen. Het was ook mooi om te lezen hoe Mia en Adam, ondanks alle littekens die ze hebben, dichter naar elkaar groeien dan ooit tevoren.

De conclusie van Wacht op mij

Ondanks het trage begin en de minder sterke personage Adam, ben ik blij dat ik het boek uit heb gelezen. Vanaf het moment dat Adam en Mia elkaar opnieuw vinden, leefde ik helemaal met ze mee! Ik heb zelfs een klein traantje gelaten. Het boek is een mooi vervolg op het eerste deel, maar zeker niet zo goed.

Beoordeling

3 koppen koffie

Recensie: Als ik blijf van Gayle Forman

22 Sep 16
Book Barista
, , , , ,
2 comments

Ik heb zojuist het boek Als ik blijf van Gayle Forman met tranen in mijn ogen gesloten. Ik ben omver geblazen door het verhaal en dat is al een tijd niet meer voorgekomen. Ik denk zelfs dat ik niet direct door ga in een ander boek. Ik wil hier even van bijkomen en ook gewoon nog even nagenieten. Lees in deze recensie waarom ik dit boek zo ontroerend en indrukwekkend vond.

“Een schitterend verhaal over liefde en verlies, en de moed om de juiste beslissing te nemen wanneer je leven letterlijk in je eigen handen ligt. Het leven van de 17-jarige Mia draait om muziek: ze wil graag naar het conservatorium en haar vriend Adam speelt in een populaire rockband. De toekomst ziet er rooskleurig uit. Maar wanneer Mia met haar ouders en broertje een dagje uitgaat, gebeurt er iets waardoor haar leven in één klap verandert…”

De eerste indruk is positief

Als ik blijf is het eerste boek dat ik van Gayle Forman lees, gelukkig maar want haar schrijfstijl bevalt me ontzettend goed! Spannend, vlot en indrukwekkend. Ze weet door haar schrijfstijl en door het goed opgebouwde verhaal emoties in mij los te maken. Dit smaakt naar meer. Eerder heb ik aangegeven Young Adult boeken misschien niet meer zo interessant te vinden, maar hier kom ik nu op terug!

Het aangrijpende verhaal

Mia is een zeventienjarige celliste met ontzettend veel talent, ze heeft auditie gedaan voor Julliard en ze wacht nog op de uitslag of ze is aangenomen. Mia groeit op in een warm gezin met uitzonderlijk stoere ouders en haar jongere broertje, Teddy. Een jongetje op wie ze gek is! De enige man op wie ze nog gekker is, is haar vriend Adam, een rockartiest die steeds beroemder wordt. Wanneer Mia op een ochtend wakker wordt en het sneeuwt mag ze samen met haar broertje thuis blijven bij haar ouders, de scholen zijn door dit winterse weer gesloten. Haar stoere ouders zien dit als de uitgelezen kans om er een leuke familiedag van te maken en willen er ondanks de besneeuwde wegen op uittrekken. Tijdens dit familie-uitje raakt Mia samen met haar ouders en haar broertje betrokken bij een verschrikkelijk auto-ongeluk. Mia raakt in een coma. Tijdens deze coma treed ze buiten haar lichaam en maakt ze een zwaar proces door. Mia moet tijdens deze periode kiezen tussen leven en dood. Zal ze bij haar familie blijven?

Dit verhaal heeft mij diep geraakt

Dit verhaal heeft mij zo ontzettend diep geraakt dat ik het voor het eerst moeilijk vind om een recensie te schrijven en alles onder woorden te brengen. Wellicht zegt dat al genoeg? Er waren momenten dat ik met een grote glimlach op mijn gezicht zat te lezen. Wat een heerlijke meid is het! Ook waren er momenten dat de tranen over mijn wangen stroomden. Forman neemt je volledig mee in de denkwijze van Mia en gaande weg in het verhaal kom je achter steeds meer dingen. In veel gevallen gebeurt dit door middel van flashbacks. Het verhaal lijkt hierdoor meer op een waargebeurd verhaal dan een roman, dit zorgde ervoor dat het mij nog meer intrigeerde.

De stoere personages

De personages zijn enorm interessant! Mia is een nieuwsgierige tiener die niet terugdeinst voor een tegenslag. Haar broertje is zo’n snoezig mannetje dat je in de wangen wilt knijpen en zeggen dat alles goed komt. Ik had wel gemengde gevoelens bij haar ouders, ondanks dat ze als ontzettend stoer worden beschreven. Dacht ik “Welke gek neemt zijn gezin mee in een auto bij slecht weer?!“ Waarom zet je hetgeen waarvan je zoveel houdt op het spel? Aan de andere kant, zij zijn niet de eersten die samen met hun kinderen in de auto stappen en niet heelhuids op de eindbestemming aankomen. Ik mag het ze niet kwalijk nemen.

Conclusie van Als ik blijf

Ik vond Als ik blijf mega indrukwekkend en ik ben dan ook zeer benieuwd naar het vervolg wacht op mij.  Zodra ik de boeken uit heb die nu nog in de kast staan dan zal ik deze aanschaffen. Ik ben fan van Gayle Forman haar schrijfstijl en ze is voor mij van een onbekende schrijfster naar een van mijn favoriete schrijfsters op de lijst geschoven. Heb je Als ik blijf nog niet gelezen? Snel je naar de boekhandel dan! Dit boek mag je niet missen! Man, vrouw oud of tiener, lees het!

Beoordeling

5 koppen koffie Book Barista

Review: Harry Potter and the Cursed Child

15 Sep 16
Roos Bergers
, , , , ,
No Comments

Harry Potter and the Cursed Child

So, there it is, a review of the highly anticipated script of Harry Potter and the Cursed Child. I immediately bought and read the book once it came out. In my town, the book was sold out of course, but fortunately Waterstones in Amsterdam was prepared, so naturally I visited this amazing city to buy me some Harry Potter. However quick I was buying and reading, a 10 year old beat me tremendously when it comes to writing a review. Only 59 minutes after the release of the book, he published one. Impressive! Anyway, I read some reviews on this book (or script if you will) and they are mostly highly critical. It appears that for most reviewers the expectations were higher than Jack Thorne, John Tiffany and J.K. Rowling could meet. However, the die-hard fans are truly positive. Do I feel the same? Let’s find out!

schermafbeelding-2016-09-09-om-15-23-37

“Based on an original new story by J.K. Rowling, Jack Thorne and John Tiffany, a new play by Jack Thorne, Harry Potter and the Cursed Child is the eighth story in the Harry Potter series and the first official Harry Potter story to be presented on stage. The play will receive its world premiere in London’s West End on 30th July 2016.

It was always difficult being Harry Potter and it isn’t much easier now that he is an overworked employee of the Ministry of Magic, a husband, and father of three schoolage children. While Harry grapples with a past that refuses to stay where it belongs, his youngest son Albus must struggle with the weight of a family legacy he never wanted. As past and present fuse ominously, both father and son learn the uncomfortable truth: sometimes, darkness comes from unexpected places.”

A fan forever

Yeah, so I must admit I’m kind of on the die-hard fan side of things. While reading the script, I felt like I was rekindling with an old friend. It took me about two short parts of the afternoon to finish the book, because I just wanted to plunge in the Harry Potter universe. However, I must admit that the script is by far not as amazing as the original books. It is less detailed and the story is not very innovatory even though new plot twists arise. They feel a bit sudden, but they do make you want to read the whole thing in one go.

Characters

It is interesting to read how the main characters turned out and I was pleased with the introduction of new characters. Harry Potter turned out to be quite a worrisome adult and in my opinion Hermoine was the most likeable badass. The script focuses on Albus Severus Potter, the son of Harry Potter and Ginny Weasley. He is darker than his parents and he struggles with this darkness, especially in relation to the troublesome relationship with his father. He is sorted into Slytherin and becomes friends with the son of Draco Malfoy, who seems to be the more reasonable one of the two. Together they embark on an adventure, which I will write no spoilers about. Just a little hint, as is often in the Harry Potter series, time is once again of great importance.

Read it!

I loved that there finally was a new Harry Potter story available, even though it is not written by J.K. Rowling and even though it is a script of a play. I seriously feel like every Harry Potter fan should give the Cursed Child a chance and I think that if your expectations are not through the roof, you will be pleased with the story. Obviously, the play should be highly interesting to see as well.

That the Harry Potter hype is as strong as ever is proved by the fact that an exhibition opens in the Netherlands (Utrecht) on February 11th (my birthday, so yeah that’s kind of a perfect gift). I am hopeful that the future may bring us even more Harry Potter related stories and events and honestly, I can’t wait!

Verdict

4 koppen koffie

 

Recensie: De Pianist van Wladyslaw Szpilman

30 Mar 16
Book Barista
, , , , , , , , ,
No Comments
Recensie: De Pianist van Wladyslaw Szpilman

Mijn boekenkast is vol en mijn huis ook dus er kan geen boekenkast meer bij. Twee opties; een nieuw huis vinden, wat natuurlijk heel leuk is. Of boeken uit de kast pakken die ik niet eerder heb gelezen. Sinds deze maand ga ik voor de tweede optie. Ik pak elke maand één parel uit mijn boekenkast. Deze maand is dat ‘ De Pianist ’ van Wladyslaw Szpilman geworden. Een boek dat al vijf jaar in mijn kast staat en ik nog nooit had gelezen. Lees nu wat ik van het boek vind.

De Pianist van Wladyslaw Szpilman Book Barista

 

“De pianist is een verbijsterend verhaal, maar is ook bemoedigend. De pianist is een ode aan de triomf van de menselijke geest, de kracht van de muziek, de overlevingsdrang en het verzet tegen het kwade. Op 23 september 1939 speelt de jonge pianist Wladyslaw Szpilman voor de radio ‘Nocturne in d-mineur’ van Frédérique Chopin. Door het lawaai van de bombardementen kan hij zichzelf nauwelijks horen. Een halfuur na afloop van dit optreden wordt de zaal van de Poolse omroep geraakt en is de radio definitief uit de lucht. De consequenties van de erop volgende Duitse bezetting zijn voor de inwoners van Warschau afschuwelijk: het getto, de joodse opstand, de deportaties. Maar terwijl zijn volledige familie en vele vrienden worden uitgemoord, overleeft Szpilman in de ruïnes van zijn geliefde stad. Hij krijgt daarbij niet alleen de hulp van Poolse verzetsstrijders, maar ook van de Duitse officier Wilm Hosenfeld, die hem op 23 september het stuk van Chopin had horen spelen.”

Eerste indruk

Een indrukwekkend verhaal. Bij het schrijven van een recensie vraag ik me altijd af of het boek goed genoeg is om anderen aan te moedigen het ook te gaan lezen. In dit geval, vraag ik me af of ik goed genoeg ben om de drama, de horror en de schoonheid van dit klassieke Holocaust memoires goed uit te drukken. Dit boek is zo gewelddadig, gruwelijk en wreed geschreven dat ik mijn hart moest blokkeren voor de gevoelens die loskwamen tijdens het lezen anders had ik dit boek niet uit kunnen lezen.

Het verhaal

Jonge Wladyslaw Szpilman woonde met zijn ouders, twee zussen en zijn broer in Warschau. Zijn liefde was muziek, vooral pianomuziek. Hij speelde op evenementen rond de stad en componeerde zijn eigen stukken. Ook bespeelde hij de piano voor live radio-uitzendingen in de stad. Het leven was goed en tijdens zijn werk ontmoette hij veel bevriende muzikanten. Wel waren er geruchten geweest vanuit Duitsland. Een man genaamd Hitler marcheerde met zijn leger in de richting van hun stad. Dit waren volgens Wladyslaw en anderen maar geruchten en als het wel zo was dan waren de Britten en de Fransen er om het kwaad af te weren. Het was in september 1939 dat Szpilman Chopin speelde, de Nocturne in C mineur om precies te zijn. Dit werd live uitgezonden via het Duitse radiostation. Op dat moment vielen de eerste Duitse granaten. Dat was het laatste live concert dat werd uitgezonden in Warschau. De centrale werd gebombardeerd en de vernietiging van de stad begon. Vanaf dat moment veranderde omstandigheden van dag tot dag, uur per uur. De getto werd opgericht met als doel het isoleren van Joden, waardoor het gemakkelijker en eenvoudiger werd de mensen te vinden en uit te roeien. Enkele eeuwen van humanitaire vooruitgang vernietigd, de stad was eigenlijk weer terug in de Middeleeuwen. Een stad waar iedereen druk bezig was te overleven. Wladyslaw heeft in die tijd afscheid moeten nemen van familie, vrienden en vrienden van vrienden. Toch had deze man geluk. Er zijn tal van momenten in de roman waar de groep waar hij in zit wordt verdeeld tussen mensen die wel of geen kogel krijgen, momenten waar er huiszoekingen zijn en hij niet gevonden wordt, of gered wordt door kennissen met gevaar voor hun eigen leven.  Wladyslaw is niet gewoon een pianist tijdens de 2e wereldoorlog, hij is vasthoudend en vindingrijk en heeft een geweldig instinct om te overleven. Nadat de hele stad verwoest is en er niemand in het getto meer over is, is hij nog in leven. Maandenlang voelde het alsof hij  de enige levende persoon in Warschau was, vaak op de rand van de hongerdood. Hij wordt geholpen door een van de meest heldhaftige mannen, Wilm Hosenfeld. Deze Duitse soldaat geeft hem maanden lang brood en jam. Zal dit genoeg zijn om te overleven? En als hij overleefd, zullen zijn handen dan goed genoeg zijn om na de oorlog  opnieuw te spelen voor zijn publiek?

Wat ik ervan vond

Ik vind De Pianist een heel krachtig verhaal! Het is niet geschreven door een professionele schrijver, maar door de man die in zijn leven heeft geleden en zijn verhaal op papier heeft gezet om verder te kunnen. Er zit niet veel emotie in het boek. Wladyslaw schreef het op zoals het was, hij bleef bij de feiten, hoe gruwelijk deze ook waren. Dit maakt het verhaal anders dan vele andere boeken over de 2e wereldoorlog. Ik vond vooral de kleine verhalen in het verhaal mooi; de conflicten met zijn broer, zijn verwarring over zijn zus , de mensen die hem hielpen zich te verbergen en het gruwelijke verraad van zijn eigen volk, de gedachte dat de samenwerking met de nazi’s opluchting zou brengen.

De personages

De personages in De Pianist zijn oppervlakkig, hier merk je dat Wladyslaw van origine geen schrijver was. Er worden namen genoemd maar het blijft bij een naam. Ook de onderlinge banden met vrienden en familie is niet diep uitgewerkt. Ondanks dat dit normaal een punt is dat mij kan irriteren heb ik dat in dit boek niet zo ervaren. Door het heftige verhaal wordt er al genoeg ingespeeld op de emotie, daar is niet meer voor nodig.

Conclusie van De Pianist

Na veel verhalen te hebben gehoord en veel boeken te hebben gelezen, kan ik het me alsnog niet voorstellen hoe het zou zijn om te moeten overleven tijdens de Holocaust. Dit boek komt bij mij dichterbij dan de meeste andere boeken in dit genre. De afschuw en wanhoop van die donkere tijd in onze geschiedenis zijn duidelijk voelbaar. Szpilman’s eigen verhaal wordt verteld in zijn eigen woorden en ik word achtervolgd door de ervaringen die hij had en ik ben geïnspireerd door zijn wil om te leven ondanks het verlies van elk gezinslid. De directheid en eenvoud van dit verhaal maken het tot een waar memoire dat iedereen gelezen moet hebben.

Beoordeling:

4 koppen koffie

Recensie: Schim en Schaduw van Leigh Bardugo

28 Mar 16
Book Barista
, , , , , , , , , , , , , , ,
No Comments
Recensie: Schim en Schaduw van Leigh Bardugo

Nadat ik als tiener de boekenreeks van Harry Potter had gelezen, heb ik nooit meer de drang gehad een boek binnen het Fantasy genre te lezen. Misschien was ik bang dat er nooit meer iets vergelijkbaars of beters zou komen of misschien is het toch niet echt “my cup of tea”? Begin dit jaar was ik op zoek naar een nieuwe boekenreeks. Ik had zin in een duister en spannend Fantasy verhaal. Waar kwam dit ineens vandaan? Ik vond dat ik er maar eens aan toe moest geven en na wat research bleek dat Schim en Schaduw wel eens aan mijn nieuwe wensen kon voldoen. Dat werd een tripje naar de boekenwinkel. Lees in deze recensie hoe ik dit boek vind.

Shadow and Bone detail

“De schaduw vlakte, een strook van ondoordringbare duisternis vol met monsters die jagen op menselijk vlees. Monsters die de eens zo grote natie Ravka langzaam vernietigen. Alina, een eenzaam weeskind, ontdekt een unieke kracht die haar in de weelderige wereld van de magische elite van het koninkrijk De Grisha brengt.  Zou ze de sleutel zijn tot de verlossing van de schaduw vlakte? En zal ze instaat zijn Ravka te bevrijden? Duisterling, een man van verleidelijke charme en angstaanjagende kracht, leider van de Grisha. Als Alina daadwerkelijk de schaduw vlakte wil verlossen, moet ze ontdekken hoe ze haar gave onder controle kan krijgen en moet ze de gevaarlijke aantrekkingskracht tot de Duisterling kunnen weerstaan. Maar wat te denken van Mal, Alina’s beste jeugdvriend? Kan ze hem vergeten om haar nieuwe toekomst tegemoet te gaan?” 

Eerste indruk

Wat een verrassing! Dit boek was een nieuwe en zeer positieve ervaring voor me. Spannend, origineel, gedetailleerd met een tikkeltje romantiek. Een fantasiewereld die bijna werkelijkheid lijkt te worden. Ik ben om!

Het verhaal

Alina Starkov, was een weeskind dat samen opgroeide met haar beste vriend Mal. Nu zitten ze in het leger en hebben de opdracht om naar de westkant van Ravka te reizen. Ravka ligt in het magische Rusland. Om de westkant te bereiken moeten ze door de schaduw vlakte reizen. Dit is een duistere vlakte die oost en west Ravka scheidt. Er is bijna niet door de duisternis heen te komen, er is namelijk geen enkel licht en het gebied zit vol met magische, zeer gevaarlijke wezens, genaamd de Vulcra. Deze monsters jagen op mensenvlees. De tocht door dit gebied is dan ook zeer gevaarlijk voor Alina en Mal. Alina is nooit ergens goed in geweest. Maar wanneer Alina haar regiment wordt aangevallen en haar beste vriend Mal zwaargewond raakt, ontwaakt er bij Alina een onbekende kracht die zijn leven redt. Dit blijft niet onopgemerkt en al snel wordt Alina meegenomen naar de Duisterling, de machtige en geheimzinnige leider van het Grisha-leger. Alina blijkt de aangekondigde lichtmeester te zijn. Dit is de persoon die de schaduw vlakte en de Vulcra kan vernietigen en hiermee Ravka kan bevrijden. Alina gaat samen met de aantrekkelijke Duisterling naar het hof, waar ze leert om haar krachten verder te ontwikkelen en tevens onder controle te houden. Om haar krachten te ontwikkelen moet ze Mal achter zich laten en dit gaat niet zonder slag of stoot. Hoe moet ze zich persoonlijk verder ontwikkelen als ze haar steun en toeverlaat voor altijd moet missen? Het is een leerzame en zware periode voor Alina. Een periode waar ze afscheid moet nemen, tot het uiterste wordt gedwongen tijdens trainingen, nieuwe mensen leert kennen en moet vertrouwen. Maar is iedereen wel te vertrouwen en doen mensen zich niet anders voor dan daadwerkelijk het geval is?

Wat ik ervan vond

Schim en Schaduw is een origineel en gedetailleerd verhaal. De sprookjesachtige wereld waarin Alina en Mal leven is gebaseerd op het oude Rusland. Bardugo heeft een duidelijke schrijfstijl en slaagt er goed in om me steeds op het verkeerde been te zetten. Hierdoor wilde ik alsmaar verder lezen. Bardugo maakt in het verhaal wel gebruik van woorden die gebaseerd zijn op het Russisch, dit maakt het boek in het begin moeilijker leesbaar. Als je eenmaal door het begin heen bent ben je gelukkig al niet anders meer gewend.

De personages

De personages zijn geweldig goed uitgewerkt. Alina maakt een enorme ontwikkeling door in het verhaal. Ze groeit van een afhankelijk, onzeker meisje uit naar een sterke, zeer krachtig persoon die vecht voor hetgeen waar ze voor staat. Haar vriend Mal is een stabiel personage waar iedereen altijd op terug kan vallen. De Duisterling heeft veel geheimen, dat maakt hem intrigerend en mysterieus.

De conclusie van Schim en Schaduw

Schim en Schaduw heeft aan al mijn verwachtingen voldaan. Het is een bijzonder verhaal dat niet te vergelijken is met andere verhalen. De vele details maken het verhaal geweldig sprookjesachtig. Leigh Bardugo heeft een heldere schrijfstijl die mij ontzettend aanspreekt. Ik ben enorm nieuwsgierig naar het vervolg Dreiging en Duisternis en ga deze dan ook binnenkort aanschaffen.

Beoordeling:
5 koppen koffie

Review: All the light we cannot see – Anthony Doerr

28 Feb 16
Book Barista
, , , , , , , , , , ,
No Comments

Before I even knew what the book was about, I was captivated by the title, “All the light we cannot see.” To me, it sounded philosophical and mysterious and I instantly wanted to know more. So, when I read the back cover, I was not surprised to read the words “Nazis invade […]” in the fourth sentence. Somehow, I am always drawn to – and always end up buying – books on the Second World War. This book was no exception. Was my fascination with the title grounded though? Let’s find out.

All the light we cannot see

The main characters in this book are Marie-Laure, a blind girl living in France and Werner, a white haired, orphaned German boy. We get to know them during different stages in their lives as the Second World War and their lives unfold. The book starts a few days after D-Day, but after a couple of pages we are taken back to 1934. Marie-Laure and Werner are both kids and they are living completely different lives. Marie-Laure lost her eyesight and her loving, dedicated father stimulates her independence by building models of the area they live in, so she can memorize it and learn how to navigate. Her father, locksmith at the Museum of Natural History, guards “the Sea of Flames”, a diamond that is believed to offer immortality to its owner, but causes harm to anyone the owner loves. The malicious German Sergeant Major Von Rumpel goes looking for the diamond, which leads to all sorts of adversity. In my opinion, this storyline would have been better if the diamond was merely a valuable item, without having special powers attributed to it. The fairytale-like notion feels out of place, as it doesn’t suit the rest of the story.

The other main character, Werner, grows up at an orphanage, run by a motherly, sweet Protestant nun. He finds a broken radio and by repairing it quite quickly, he discovers he has a knack for technology. This particular skill eventually leads him to an elite Nazi school, where he is taught to be tough and to never expose any weaknesses. He specializes in trigonometry and uses his knowledge to locate illegal radio broadcasters after he graduates. Later on, his team is assigned to go to Saint-Malo, which happens to be the place where Marie-Laure lives and where she carries out her resistance duties. As you can probably assume, their paths cross and yes, love is involved. Don’t be fooled though, this does not mean that the story turns out to be a sappy love story. A common thread throughout the book is ensuing tragedy. However, there is also light that we cannot see.

The structure of the book is not standard. It is comprised of five parts, and many, many chapters that are only a few pages long. Perfect for someone who only has small amounts of time to read or well… people with a very short attention span (that’s probably not you as you are apparently still reading this review). The small chapters allow the story to switch between the main characters very often. It enables you to get familiar with the both of them quite quickly, but on the other hand, it does affect the flow of the story. The intermissions feel like the entire book is made up of miniature cliffhangers.

Doerr’s writing style is detailed and uncomplicated. His book is filled with quote worthy sentences such as “Open your eyes and see what you can with them before they close forever”. However, I do wonder if the story really needed all the 530 pages, for starters he could have left out half of the adjectives he used. Moreover, perhaps it goes without saying but as a Holocaust and Genocide scholar I cannot stress this enough, don’t expect the book to be completely historically accurate. This is especially true because he tries to combine several themes in the book, such as the scientific- and natural world and fable (of course all against the backdrop of the Second World War). The fact that the book is not completely realistic is not a problem though, as it is a novel and it does not pretend to be a anything else.

Overall, I would recommend this book and the title was correct to fascinate me. It illuminates the complication with a dichotomy like “good and evil”, it’s bold – especially because one of its main characters is with the Nazi party, it’s eventful and above all it’s a page-turner.

Verdict: 4/5 cups of coffee

4 koppen koffie