Tag: Recensie

Tsjaikovskistraat 40 van Pieter Waterdrinker Recensie by Book Barista

Recensie: Tsjaikovskistraat 40 van Pieter Waterdrinker

10 Oct 18
Book Barista
, , , ,
No Comments

Afgelopen maand liep ik langs Boekhandel Veenendaal in Amersfoort. Ik was niet helemaal in mijn hum en soms mag je jezelf dan een beetje verwennen. Voor mij lag het boek Tsjaikovskistraat 40 van Pieter Waterdrinker. Het boek trok mijn aandacht door de cover en toen ik zag de het om een autobiografische vertelling uit Rusland ging was ik eigenlijk direct verkocht. Rusland is zo’n groot en machtig land, terwijl mijn kennislevel over Rusland echt nul is. Tijd om daar verandering in te brengen. Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

De flaptekst

“In Waterdrinkers nieuwste, sterk autobiografische roman Tsjaikovskistraat 40 neemt hij de lezer mee op een duizelingwekkende reis door de Russische geschiedenis en door zijn eigen leven. Vertrekpunt is zijn huis in Sint-Petersburg, waar de auteur woont met zijn vrouw en drie poezen, midden in de buurt die honderd jaar geleden het epicentrum was van de Russische revolutie van 1917.

Behalve een kroniek over deze periode, die de loop van de Europese geschiedenis van de twintigste eeuw ingrijpend zou bepalen, is de roman een verslag van het onwaarschijnlijk avontuurlijke leven van de auteur, die de afgelopen kwarteeuw in de Sovjet-Unie en Rusland doorbracht. In de handen van meesterverteller Waterdrinker wordt dit een rit op een literaire achtbaan.

Een roman van een aangrijpende schoonheid, een ode aan de gespleten ziel van Rusland en de eeuwige interne strijd die dat oplevert. Groots ook in de wijze waarop Waterdrinker zijn eigen worsteling beschrijft met het leven, zijn schrijverschap, de liefde.”

Mijn eerste indruk

De eerste zin Tsjaikovskistraat 40 begint gelijk beschrijvend. “Op een late oktoberochtend in het jaar 1988 vroeg een heerschap uit Leiden mij of ik in staat was een kleine zevenduizend bijbels af te leveren in de Sovjet-Unie.” De zin triggerde me om verder te lezen. Het heeft iets mysterieus, en ik zie gelijk een beeld voor me. De start van het verhaal en schrijftstijl doen mij zelfs even denken aan de boeken van Carlos Ruiz Zafon. Kortom, een fijne start.

Het verhaal

Tsjaikovskistraat 40 is een verhaal over Rusland. Geen historisch verhaal, hoewel er genoeg geschiedenis in voorkomt. Daarnaast is een heel persoonlijk verhaal. Het is het verhaal van Pieter Waterdrinker die tientallen jaren in Rusland woont, samen met zijn vrouw Julia en hun poezen.

Met zijn allen wonen ze op de Tsjaikovskistraat 40, in Sint Petersburg. Een straat met een rijke geschiedenis. Zo hebben er verschillende bekende schrijvers gewoond. Pieter Waterdrinker moet een nieuw boek schrijven, zijn uitgever wil graag iets met de Russische Revolutie doen. Veel zin heeft hij niet om de Revolutie in te duiken, zo fijn is die periode tenslotte niet geweest en hij ziet er tegenop om die ellende weer naar boven te halen…

Wat ik ervan vond

Het meest interessant vind ik Pieter Waterdrinker zijn belevenissen toen hij als jongeman zaken ging doen in de Sovjet-Unie, een rijk dat op het punt stond uit elkaar te vallen. Een zeer interessante periode waarvan ik niet veel wist. Het land is corrupt en de geschiedenis zit vol wrede gebeurtenissen… meer dan ik me ooit heb voorgesteld. Mysterieus is dat Waterdrinker zelf niet bedacht is op corruptie en misdadigheid wanneer hij naar Rusland vertrekt. Verder schrijft hij aanstekelijk. Tsjaikovskistraat 40 leest als een trein. Wel is er een groot nadeel in het boek. De zinnen zijn soms pagina’s lang, geen grap! Pieter Waterdrinker vindt punten volgens mij zeer overbodig. Dit maakt het boek moeilijker leesbaar. Zonde, en zeker niet nodig.

De conclusie van Tsjaikovskistraat 40

Pieter Waterdrinker heeft een superieure roman geschreven. De auteur is naar mijn mening uitgegroeid tot een van de beste schrijvers van Nederland. Hij geeft in zijn boek soms aan dat het schrijven hem zo weinig brengt, dat hij zich afvraagt of hij er wel mee door moet gaan. Ik hoop maar dat hij door blijft gaan, want ik zou nog veel meer van hem willen lezen!

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Anna van Niccolò Ammaniti Recensie by Book Barista

Recensie: Anna van Niccolò Ammaniti

12 Sep 18
Book Barista
, , , , ,
No Comments

Anna van Niccolò Ammaniti stond al twee jaar op mijn wensenlijst. Ik had er ooit eens een positieve review over gelezen, hem op de lijst gezet…and that’s it. Toen ik een paar weken geleden door het assortiment van de boekenkraam scrolde zag ik het boek ineens op mijn scherm verschijnen. Natuurlijk kon ik het niet laten om het boek aan te schaffen. 😉 Nog geen 24 uur later sloeg ik het boek open. Lees in deze recensie of het boek het wachten waard was.

De flaptekst

“Nadat een mysterieus virus alle volwassenen heeft uitgeroeid, is Sicilië verworden tot een gigantische ruïne van verlaten steden, afgebrande winkelcentra en onbegaanbare wegen. Alleen de kinderen zijn overgebleven en proberen op het desolate eiland, waar de hitte en de zon het landschap teisteren en overal hongerige wilde honden op de loer liggen, te overleven zonder elektriciteit, vers water en voedsel.

Sinds de dood van hun ouders zorgt de dertienjarige Anna voor haar acht jaar oude broertje Astor, aan de hand van het notitieboekje dat haar moeder achterliet. Als Astor wordt ontvoerd, besluit Anna samen met haar hond naar hem op zoek te gaan in de hoop uiteindelijk de overtocht naar het vasteland te maken, op weg naar een nieuwe toekomst.”

Mijn eerste indruk

Anna begint direct met actie. Zoals jullie waarschijnlijk weten kan ik dit altijd erg waarderen. Ik hou namelijk totaal niet van een langzame opbouw. Op de een of andere onbeschrijfbare manier leefde ik direct met de jonge Anna mee. Ze is al jong onafhankelijk en het wordt ook al snel duidelijk dat ze enorm zorgzaam is. Het voelde alsof ik het meisje kende en het hele verhaal waargebeurd was, ondanks dat het natuurlijk een zeer onwaarschijnlijk verhaal is. Knap geschreven!

Het verhaal

Anna is een meisje van dertien jaar dat met haar 8-jarige broertje Astor probeert te overleven op Sicilië, nadat er in 2020 wereldwijd een virus heeft rondgewaard dat alle volwassenen heeft gedood. Na het overlijden van hun beide ouders zijn ze op zichzelf aangewezen. Anna, als oudste, neemt de verantwoordelijkheid voor haar broertje en zorgt dat hij veilig is. In hun ouderlijk huis, in een bosrijk, heuvelachtig gebied, wanen ze zich veilig. Anna gaat er vaak op uit om eten en drinken in te slaan, maar ze staat niet toe dat haar broertje hun terrein verlaat. Veel te gevaarlijk. Anna ziet onderweg namelijk de verwoestingen, de lijken en de compleet verlaten wereld die is overgebleven na de chaos van de virusuitbraak.

Anna is van mening dat ze op het vasteland kans hebben om het virus te overleven. Maar de tijd begint te dringen, Anna staat op de drempel van volwassenheid. Hoe zal het aflopen met broer en zus? Weten ze het vasteland te bereiken? Is de redding nabij? Ammaniti weet de spanning tot het einde toe vast te houden.

Wat ik ervan vond

Vanaf het moment dat ik aan Anna van Niccolò Ammaniti begon, was er geen houden meer aan. Ik werd direct meegesleept door de vloeiende schrijfstijl die Ammaniti hanteert. Zijn manier van omschrijven van de omgeving en de sterke verhaallijn zijn werkelijk geweldig. Ammaniti heeft in dit boek een zeer angstaanjagend echte wereld beschreven, waarin het lot van de wereld in handen van kinderen ligt. Hoe zij moeten overleven, en welke regels zij voor zichzelf opstellen, heeft Ammaniti gedetailleerd verteld. Het is heel bijzonder om te lezen over de veerkrachtigheid en vindingrijkheid van kinderen. Daarnaast staat het boek vol prachtige zinnen.

Valt er dan niets op Anna af te dingen? Natuurlijk wel. De overgang tussen de verschillende delen waaruit het boek is opgebouwd is soms plotseling. Ammaniti gaat soms namelijk verder met zijn verhaal in plaats van het gat tussen een bepaald tijdsbestek toe te lichten. Ook wordt er nergens in het boek geschreven hoe het virus is ontstaan. Dit is een gemiste kans.

De conclusie van Anna

Soms verbaast het me wanneer ik een parel van een boek tegenkom, maar deze parel van een roman van Ammaniti verbaast mij niets. Wie vertrouwd is met de schrijfkunsten van deze Italiaan, weet dat hij in het verleden al prachtige boeken met mooie zinnen heeft geschreven. Mooie zinnen typeren Ammaniti namelijk als een schrijver die erin slaagt om veel te zeggen in weinig woorden, zonder daarvoor gebruik te moeten maken van moeilijke begrippen en/of verheven taal.

Anna is zeker niet het beste boek van Niccolò Ammaniti, maar het is absoluut de moeite waard. Ik heb van begin tot eind genoten.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Kom hier dat ik u kus van Griet op de Beeck Recensie by Book Barista

Recensie: Kom hier dat ik u kus van Griet op de Beeck

07 Sep 18
Roos Bergers
, , , , ,
No Comments

Nadat ik Vele Hemels boven de Zevende had gelezen van Griet op de Beeck was ik benieuwd naar haar andere boeken. Omdat ik de titel Kom hier dat ik u kus wel iets vond en goede verhalen erover had gehoord besloot ik voor dat boek te gaan. Was ik net zo enthousiast over dit boek als over Vele Hemels boven de Zevende? Lees het hieronder!

De flaptekst

Kom hier dat ik u kus is een roman over Mona. Als kind, als vierentwintigjarige, en als vijfendertigjarige. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn. Seschreven met humor, scherpte en veel schaamteloze eerlijkheid. Over ouders en kinderen, over kapotte mensen en hoe zij ongewild anderen ook kapotmaken. Het gaat over waar verantwoordelijkheid eindigt en schuld begint, over geheimen en eenzaamheid, over ziekte en zwijgen. Maar ook over de gevaren van sterk zijn, over vergeten en niet kunnen vergeten. Ook gaat het over jezelf durven redden. En natuurlijk ook nog over de liefde. Omdat dat alles is wat we hebben, of toch bijna.

Kom hier dat ik u kus werd door het DWDD boekenpanel bekroond tot boek van de maand september 2014.

Mijn eerste indruk

De titel vond ik leuk, het is geen uitdrukking die in Nederland gebruikt wordt maar van mij zou dat wel mogen. De kaft is daarnaast geinig en het maakte me ook benieuwd waarom er twee oudere mensen opstaan. Het verhaal gaat namelijk over een kind, vierentwintig- en vijfendertigjarige. Toen ik begon met lezen vond ik het al vrij direct een pittig boek door de kleine tragiek van het menselijk bestaan.

Het verhaal

Kom hier dat ik u kus gaat over Mona tijdens verschillende fases in haar leven. Je leest over de oorsprong van bepaalde gedragspatronen en hoe deze later in haar leven nog spelen. Mona is ingesteld op de harmonie bewaren en stelt daarbij geen persoonlijke grenzen. Als kind wil ze vooral niet “teveel” zijn en als volwassene neemt ze genoegen met minder dan ze verdient. Ze staat toe op een bepaalde manier behandeld te worden, doordat dit is wat ze gewend is. Alles wat ze wilt is aandacht en erkenning, maar dit zoekt ze niet bij de juiste personen.

Wat ik ervan vond

Het boek is zo goed geschreven dat het je ongemakkelijk doet voelen. Je wilt aan de ene kant Mona de goede kant op wijzen en haar een goede pep talk geven over voor jezelf opkomen, aan de andere kant voel je medelijden. In Kom hier dat ik u kus heeft Mona een dak boven haar hoofd, heeft ze genoeg te eten en te drinken, maar de tragedie zit in de hunkering naar liefde en erkenning die uitblijft. Hieruit ontstaan gedragspatronen die ze in haar latere leven meedraagt.

Het menselijk tekort is schrijnend en goed uitgelicht in dit boek, op een eerlijke en niet opdringerige manier. Ik krijg de neiging om de fictieve karakters om haar heen even door elkaar te schudden en wakker te maken. Dit menselijke tekort zie je namelijk ook in het echte leven en dat is zo jammer. Aan het einde van het boek vindt een andere tragedie plaats, zal ze dan eindelijk voor haarzelf kiezen? Lees het zou ik zeggen!

De conclusie van Kom hier dat ik u kus

Het is een mooi en schrijnend boek. Soms wat moeilijk te lezen omdat je zo graag wilt dat Mona haar gedrag verandert en voor zichzelf opkomt. Het gaat over de omgangsregels in een gezin die ook invloed hebben op het individu. Wat mij betreft slaagt Griet op de Beeck er opnieuw in om met een vlotte pen een menselijk verhaal te schrijven. Ik ben zelfs gewend geraakt aan het Vlaams. Als je graag leest over de complicaties van het bestaan, ga dit boek dan ook lezen!

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Bridget Jones's Diary van Helen Fielding Book Barista

Recensie: Bridget Jones 2 – The edge of reason van Helen Fielding

04 Jul 18
Book Barista
, , , , , ,
No Comments

Bridget Jones’s Diary heb ik vorig jaar gelezen en ik had mij toen voorgenomen om heel snel de andere delen te lezen, maar de tijd vliegt en voor je het weet ben je ruim een jaar verder. Ik had afgelopen week zin in iets luchtigs en humoristisch. Wat kan je dan beter lezen dan een boek van Helen Fielding?! Precies! Bridget Jones – The edge of reason werd het! Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

De flaptekst

“Ook in dit nieuwe dagboek beschrijft Helen Fielding op vrolijke en absurdistische wijze het leven van een moderne werkende vrouw, in de strijd tegen overmatige consumptie van alcohol en calorieën, de verleiding van de sigaret, haar zoektocht naar zelfverbetering en het onstilbare verlangen naar de ware man. Haar knipperlichtrelatie met misschien-wel-de-man-van-haar-dromen Mark Darcy, de krankzinnige adviezen van haar beste vriendinnen Jude en Shazzer, haar immer bemoeizuchtige moeder – Bridget Jones is terug, en dat zullen we weten!”

Eerste indruk

Wanneer je een boek openslaat en je bij de eerste bladzijde al onderuit zit en in een lachbui schiet, dan weet je dat het goed zit. Wat een goede keus om dit boek uit de kast te pakken. Vanaf de eerste bladzijde herken ik mij direct in Bridget. Ze wordt wakker en bedenkt dat ze het lekkerste ontbijt gaat maken voor de leukste man ter wereld. In nog geen 5 minuten veranderd haar plan in een disaster en komt er niks van dat ontbijt terecht. Ja, dat kan mij ook zomaar overkomen! Arme Nikos die menig zaterdagochtend moet overleven zonder eten. 😉

Boek vs film

Voor degenen die de film hebben gezien en het boek niet hebben gelezen, een waarschuwing: het filmscript snijdt nogal wat van het verhaal af en het boek is heel anders! Dat hele lesbische verhaal in de film? Nooit gebeurd! De “andere vrouw” die volgens Bridget achter haar vent aan zit, maar niet zo is? In het boek dus wel! Daniel Cleaver verschijnt nauwelijks in The edge of reason. Hij was nooit in Thailand met Bridget en Shaz, zoals hij in de film wel was! Mark gaat ook niet naar Thailand om Bridget te redden – hij deed zijn werk vanuit huis en Dubai. Het leukste is dat Bridget in het boek Colin Firth interviewt voor een freelance krantenartikel. Dit was in het filmscript natuurlijk on-mo-ge-lijk aangezien Colin Firth de rol vertolkt van Mark Darcy. Tijdens het lezen moest ik hier  extra om lachen. Het boek is beter dan de film!

Wat ik ervan vond

Bridget Jones’s Diary – the edge of reason is een grappig boek. Bridget is één van de leukste karakters waar ik over gelezen heb! Haar dagelijkse intro’s vond ik gaaf. Hier beschrijft ze hoeveel ze weegt en hoeveel calorieën ze naar binnen werkt. Natuurlijk gebeurd dit niet zonder haar scherpe aanmerkingen. Fantastisch! Ik voelde mijzelf gelijk menselijker, blijkbaar ben ik niet de enige met dit soort problemen. Fielding haar schrijfstijl vind ik uniek. Natuurlijk zijn haar boeken over Bridget Jones geen zware literatuur, maar is het niet ontzettend knap dat een auteur een boek kan schrijven dat een miljoenenpubliek bereikt waarbij zoveel mensen zichzelf in de hoofdpersonage kunnen herkennen? Niet veel auteurs kunnen dit! Helen Fielding heeft Bridget Jones tot een beroemdheid gemaakt die echt zou kunnen bestaan. Het boek is misschien iets minder grappig dan het eerste deel, maar gelukkig zit er extra veel romantiek in verwerkt.

De personages

Hier kan ik kort en bondig over zijn. Bridget is geweldig! Het feit dat ik haar in deze recensie als een mens beschrijf zegt eigenlijk al genoeg. Bridget is niet zomaar een karakter, ze kan je beste vriendin zijn, die maar geen leuke vent kan vinden of de buurvrouw die het maar niet lukt te stoppen met roken. Of die collega met wie je dagelijks in de lach schiet.

De conclusie van Bridget Jones’s Diary – the edge of reason

The edge of reason is vermakelijk, herkenbaar en vooral briljant geschreven. Helen Fielding heeft me op geen enkele manier teleurgesteld en ik kan dat ook niet wachten om deel 3 Mad about the boy te lezen. Bridget Jones’s Diary – the edge of reason is een aanrader voor elke lezer die van humor houdt. Denk je dat je het boek niet hoeft te lezen omdat je de film hebt gezien en het boek jaren terug is uitgegeven? Dan heb je het mis! Ga naar de winkel, koop dit boek en geniet van deze tijdloze klassieker.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

De gevange van de hemel van Carlos Ruiz Zafon by Book Barista

Recensie: De gevangene van de hemel van Carlos Ruiz Zafón

21 Jun 18
Book Barista
, , , , ,
No Comments

De gevangene van de hemel is het derde deel uit de serie De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón, een prachtig vierluik! Jullie weten inmiddels dat ik verliefd ben op de boeken van Zafón. Ik heb dat eerder gehad met auteurs, tot er dan een boek kwam wat zo’n tegenvaller was, dat ik vol teleurstelling op zoek ging naar een nieuwe liefde. Zal Carlos Ruiz Zafón het in zich hebben om mijn liefde nog langer vast te houden? Je leest het in deze recensie.

De flaptekst

“Barcelona, 1957. Daniel Sempere, de jonge held uit De schaduw van de wind, is inmiddels volwassen en werkt in de boekhandel van zijn vader. Hij is getrouwd met zijn grote liefde Bea en samen hebben ze een zoontje, Julian. Zijn goede vriend Fermín Romero de Torres – voormalig spion met een geheimzinnig verleden – staat op het punt te trouwen. Net nu het leven hun schuchter begon toe te lachen, duikt een verontrustende figuur op in de boekhandel. Hij dreigt een gruwelijk geheim te onthullen dat al decennia begraven ligt in het duistere geheugen van de stad. Daniel en Fermín zullen de grootste uitdaging van hun leven het hoofd moeten bieden.”

Mijn eerste indruk

JA, ja JA! Fermín is terug! In mijn vorige recensie hebben jullie kunnen lezen dat het enige minpunt in Het spel van de engel was dat Fermín, mijn favoriete personage, ontbrak. Ik ben dan ook zo blij dat hij in dit boek weer een grote rol speelt. Een boek van Zafón zonder Fermín voelt gewoon echt een beetje incompleet. Kortom, een goed begin want al op de tweede bladzijde schiet ik in de lach door zijn humor en zelfverzekerdheid met een scherp randje.

Het verhaal

Dankzij een sprong in de tijd bevinden we ons met dit derde deel in het jaar 1957. Daniel Sempere werkt niet geheel onverwacht nog in de boekhandel van zijn vader, al gaan de zaken niet zo goed. Wanneer een vreemdeling een zeldzaam exemplaar van Alexandre Dumas ’De graaf van Monte Cristo’ koopt in de winkel en hier een mysterieuze boodschap voor Fermín in schrijft, gaat de bal aan het rollen. Fermín die duidelijk begrepen heeft wie de vreemdeling is en wat zijn boodschap inhoudt, weigert Daniel in vertrouwen te nemen. Tot het moment komt dat hij er echt niet langer onderuit kan en hij Daniel alles moet vertellen.

Het gros van het boek gaat daarna over hoe Fermín in 1940 in de gevangenis belandde, en hoe hij daar enkele vreemde figuren tegen het lijf liep. Deze personen zullen een aantal gebeurtenissen in gang zetten. Deze gebeurtenissen hebben ook een grote impact op Daniel, omdat deze zelf een aantal zaken uit het verleden te weten komt die hem op een nieuw levenspad zetten en hem dwingen om onveilige keuzes te maken…

Wat ik ervan vond

Schrijnend prachtig is deze persoonlijke geschiedenis van Fermín gedurende het Franco-regime. Carlos Ruiz Zafón zijn schrijfstijl is nog net zo poëtisch en sfeer makend als in de vorige delen. Alleen al daarom zou je De gevangene van de hemel moeten lezen. Er vallen in dit verhaal steeds meer puzzelstukjes in elkaar. De grote liefde van Daniel en zijn vader voor boeken speelt in deze roman ook weer een grote rol. Naast de geweldige sfeer in het boek, is dit verhaal ook een stuk spannender dan het vorige deel, Het spel van de engel, Ik werd meerdere keren op het verkeerde been gezet. Zafón, wat doe je toch met me? Zo blijf ik verliefd!

De conclusie van De gevangene van de hemel

In een woord geweldig. Ik kan er echt niets anders van maken. Net zo mooi als het eerste deel en spannender dan het tweede deel. Het is zo knap dat de auteur steeds meer puzzelstukjes in elkaar laat vallen, maar tegelijkertijd toch nog een verrassend verhaal te vertellen heeft. In De gevangene van de hemel zijn er nog een aantal losse eindjes. Het wordt nog een uitdaging voor Carlos Ruiz Zafón om deze goed aan elkaar te rijgen. Al ben ik er van overtuigd dat hij me niet teleur zal stellen. Ik ben dan ook enorm benieuwd naar het vierde – en laatste deel van het labyrint der vergeten boeken. Jullie ook?

Beoordeling

Recensie: Hoog verraad van Jennifer Lynn Barnes

13 Jun 18
Book Barista
, , , , , , , , ,
No Comments

Toen ik met Book Barista begon was De fixer van Jennifer Lynn Barnes mijn tweede recensie die ik ooit schreef. Inmiddels kan ik zeggen dat we jaren verder zijn, ik heel andere genres lees en heel wat “boekblogger learnings” verder ben. Toch is De fixer me altijd bijgebleven. Toen ik Hoog verraad, het vervolg op De Fixer, cadeau kreeg was ik dan ook helemaal in mijn nopjes. Zou ik de schrijfstijl van Jennifer Lynn Barnes na al die leesuren nog net zo goed vinden? Je leest het in deze recensie.

De flaptekst

“De jonge “fixer’ Tess Kendrick is terug! In een bloedstollende thriller over een dodelijke samenzwering in het hart van Washington.

Tess is het zusje van Washingtons bekendste fixer, dus fiksen zit haar in het bloed. Als ze wordt gevraagd om voor een klasgenoot campagne te voeren voor de leerlingenraad, doet ze dat. Maar wanneer de kandidaten de kinderen van politici zijn, kunnen zelfs verkiezingen op een middelbare school levensvernietigende geheimen met zich meebrengen. Ondertussen werkt Tess’s voogd aan een onmogelijke taak. Door een terroristische aanslag wordt het onzeker wie er nog te vertrouwen is in Capitol Hill – en wie niet. Tess weet als geen ander dat macht een betaalmiddel is in D.C., maar ze staat op het punt uit eerste hand te ontdekken dat je voor macht altijd een prijs moet betalen.”

Mijn eerste indruk

Opmerkelijk! Normaal moet ik altijd het laatste hoofdstuk van het voorgaande deel lezen voor ik in een nieuw deel begin. (Zal dat met mijn leeftijd te maken hebben? :/) Dit is bij Hoog verraad voor het eerst niet het geval. Ik wist nog precies hoe De fixer eindigde, terwijl we toch twee jaar verder zijn. Jennifer Lynn Barnes heeft duidelijk een flinke indruk op me gemaakt. Vet!

Het verhaal

Tess Kendrick is in een wereld van corruptie en politiek terecht gekomen. Tess is er nog maar net achter gekomen dat Ivy niet haar zus is, zoals iedereen beweerde, maar haar moeder. Net als haar moeder is Tess bijzonder goed in het fixen van zaken. Dit doet ze niet in de politieke wereld, maar ze beperkt dit “slechts” tot haar middelbare school. Als Tess campagne gaat voeren voor een medeleerling voor de leerlingenraad, loopt dit alles behalve goed af. Zo slecht zelfs, dat er iemand wordt doodgeschoten… Hoe kan dit en wie is de dader? Tess gaat op onderzoek uit.

Wat ik ervan vond

Oké! Dat er politieke intriges en schandalen zijn, dat weten we van het eerste deel. Dat er ook publieke moord en een gijzeling aan te pas komt is een nieuw element! Al deze actie zorgt ervoor dat Hoog verraad qua verhaallijn aansluit op het eerste deel en ook nog eens tien keer spannender is. Waar het eind van De Fixer deel spannend was, is dit hele verhaal eigenlijk heel spannend.

Tess houdt zich druk bezig met de verkiezingen voor de leerlingenraad, maar dit is niet het enige wat speelt. Haar zus Ivy is namelijk met een veel heftigere klus bezig, een klus waar Tess op een gegeven moment ook in verwikkeld raakt. En als er iets is waar Ivy niet gelukkig van wordt, dan is het wel Tess die zichzelf in gevaar brengt. Ik vond het interessant dat er meerdere verhaallijnen zitten in het verhaal, die stukje je bij beetje steeds meer in elkaar smelten. Goed bezig Jennifer Lynn Barnes!

Personages

Ik ben echt helemaal weg van de personages van De Fixer-serie. Ivy, Tess en alle anderen hebben een heel eigen persoonlijkheid. Vergeleken met het eerste deel maken al deze personages een groei door. Dit maakt ze extra interessant. Je groeit als het ware met ze mee. Wat ik zo fijn vind aan deze boeken is de enorme dosis girlpower. Van Ivy en van Tess, natuurlijk. Maar ook van andere vrouwelijke personages die zich in dit tweede deel ineens van een andere kant laten zien, of die in dit deel opstaan en de aandacht opeisen. Vrouwen spelen een enorme sleutelrol in dit politieke web en dat vind ik echt heel tof!

De conclusie van Hoog Verraad

Hoog verraad is een geweldig vervolg op De Fixer en ik ben blij dat Unieboek|HetSpectrum besloten heeft om dit boek toch uit te geven. Door de tegenvallende verkoopcijfers van De Fixer was dit namelijk nog maar de vraag. Het verhaal zit vol geweldige personages, spanning en perfecte plot twists! Van de ene bladzijde naar de andere zit het gevuld met emotionele en intense gebeurtenissen! Als je van YA-thrillers en politiek houdt, dan is dit zeker een aanrader.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Sharp Objects Teerbemind van Gillian Flynn Recensie by Book Barista

Recensie: Teerbemind van Gillian Flynn

05 Jun 18
Book Barista
, , , , , , , , , ,
No Comments

Teerbemind van Gillian Flynn had ik nog nooit eerder van gehoord! Mijn lieve vriendin en mede-blogger bij Book Barista gaf mij het boek cadeau voor mijn verjaardag, een aangename verrassing. Want wie kan er nu beter een boek cadeau doen dan een boekblogger? Juist! 😉 Lees in deze recensie of ik het met Roos eens ben en dit werkelijk een ware pageturner is.

De flaptekst

“Wind Gap: een broeierig gehucht in het diepe zuiden van Amerika. Een plaats waar het ‘oude geld’ nog regeert maar zich schoorvoetend mengt met het ‘gewone’ volk. Waar bijna elke tiener aan de drugs is en de helft van alle inwoners in dezelfde fabriek werkt. Dit is het dorp waar journalist Camille Preaker opgroeide en waarnaar ze nooit meer terug wil keren. Maar als juist hier twee jonge meisjes op gruwelijke wijze worden vermoord, moet ze erheen om verslag te doen. Dan dreigt het verleden Camille in te halen. Want hoe komt het dat ze zich identificeert met de dode meisjes? Wat is er gebeurd tussen Camille en haar moeder? En wat heeft dit allemaal te maken met de dood van haar zusje, jaren geleden?”

Mijn eerste indruk

Vette cover, het is direct duidelijk dat het om een spannend boek gaat. Ik heb het boek in het Engels en de titel Sharp objects klinkt spannend en spreekt tot de verbeelding! Eerlijk is eerlijk, de titel Teerbemind in het Nederlands spreekt niet heel erg tot de verbeelding. Maar goed, gelukkig mag ik het boek in het Engels lezen! Het verhaal begint niet direct met actie, dus je komt een keer niet direct tussen tien lijken terecht. Best fijn! Het wordt stukje bij beetje opgebouwd.

Het verhaal

Teerbemind is het debuut van Gillian Flynn. In dit boek volgen we Camille, een getraumatiseerde vrouw van begin dertig. Ze heeft, zodra ze de kans kreeg, het gehucht Wind Gap met gierende banden verlaten en is als journalist gaan werken in de Chicago. Wanneer er een tweetal kindermoorden plaatsvinden in dit kleine gehucht, wordt Camillie door haar werkgever naar Wind Gap terug gestuurd om verslag te doen. Ze wordt gedwongen bij haar moeder, stiefvader en halfzus te gaan wonen. Met haar moeder heeft ze een slechte band, haar halfzus is een verwend kreng en met haar stiefvader heeft ze eigenlijk nooit een goed gesprek gehad. Dat wordt leuk!!! 😉

Wat ik ervan vond

Al snel reizen er vragen op. Hoe komt het dat Camille zich identificeert met de dode meisjes? Wat is de reden waarom Camille haar moeder zo haat? Wat heeft dit allemaal te maken met de dood van haar zusje? En wat heeft zich in vredesnaam jaren geleden in Wind Gap afgespeeld? Gillian Flynn heeft een heerlijk leesbaar verhaal geschreven waarin de puzzelstukjes stuk voor stuk op hun plaats vallen. De personages Camille, haar moeder en haar zusje zijn goed uitgewerkt. In eerste instantie ergerde ik mij enorm aan Camille haar verslaving. Enorm knap dat Gillian Flynn gaandeweg in het verhaal zorgde dat deze irritatie verdween en ik steeds meer met Camille mee ging leven.

De conclusie van Teerbemind

Teerbemind is een verhaal over obsessie, geweld, zelfverminking en welke wonden het opgroeien in een disfunctioneel gezin kan veroorzaken. Deze onderwerpen zorgen voor een thriller met rauwe en donkere kanten en een geheel onverwachte ontknoping waarbij ik dacht; “dit is echt ziek, het zal je maar overkomen!“. Maar die titel in het Nederlands daar is kop noch staart aan te vinden. Als de rest van de vertaling ook zo is, dan raad ik je absoluut aan om de Engelse versie te lezen. Verder is dit boek een absolute aanrader!

Wordt verfilmd

Goed nieuws! Sharp objects wordt door HBO verfilmd naar een mini-serie met Amy Adams in de hoofdrol! Volgens IMDB komen er 8 afleveringen en is de serie op HBO te zien vanaf 8 juli! Nieuwsgierig geworden? Bekijk de trailer.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

De verborgen geschiedenis van Donna Tartt Recensie by Book Barista

Recensie: De verborgen geschiedenis van Donna Tartt

30 May 18
Book Barista
, , , , , , ,
No Comments

Ik dacht altijd dat 30 worden een drama zou zijn. Nu ben ik gezegend met de beste vrienden op de wereld en die vrienden weten als geen ander dat ik van boeken houdt. Ik geloof dat ze het met mijn verjaardag tot hun missie hebben gemaakt om boeken te kopen van schrijvers die ik niet ken, maar die ik wel zou moeten kennen omdat de boeken enorm lijken op wat ik anders graag lees. Mijn lieve vriend Tasos gaf mij De verborgen geschiedenis van Donna Tartt. Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord, maar de recensies logen er niet om! Nieuwsgierig dat ik was toen ik aan dit boek begon! Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

De flaptekst

“Donna Tartt volgt in haar erudiete en bedwelmende debuutroman enkele studenten die door hun eigen morele hoogmoed ten val komen. Richard Papen, een ingetogen jongen van eenvoudige afkomst, wordt tot zijn verbazing opgenomen in een groepje arrogante en excentrieke studenten, dat zich – in de ban van een leraar – op de bestudering van de Griekse beschaving heeft gestort. In het tweede semester raakt hij betrokken bij een drama dat zich tussen hen heeft afgespeeld. Een drama met grote gevolgen voor iedereen.”

Mijn eerste indruk

Het proloog aan het begin van De verborgen geschiedenis liegt er niet om. Heftig! Een aantal studenten die hun mede student om het leven hebben gebracht? Ze hadden er zelfs een heel plan voor? Wat?!?! Blij dat ik niet zulke klasgenoten had… Ik heb net een boek van Meester Bart uitgelezen waarin alle tieners zo positief en leergierig waren. Dit is even andere koek, ik ben nieuwsgierig naar hoe dit heeft kunnen gebeuren!

Het verhaal

Richard Papen, zoon van een benzinepomphouder in Californië, schrijft zich in als student bij het goed aangeschreven Hampden College, ver van huis aan de oostkust van Amerika. Al direct bij aankomst raakt hij gefascineerd door een select clubje van vijf rijke studenten en de charismatische docent Julian Morrow. Richard doet er alles aan om in die excentrieke en arrogante elite, die de antieke Griekse beschaving bestudeert, te worden opgenomen. Dat lukt, al heeft hij het gevoel dat hij niet van alles deelgenoot wordt gemaakt. Pas in het tweede semester komt hij erachter, dat vier van zijn nieuwe vrienden tijdens een zorgvuldig voorbereid Grieks ritueel een toevallige passant op gruwelijke wijze hebben afgeslacht. In hun fanatisme hebben de jonge studenten een lokale boer tijdens een onderzoek opgeofferd. Deze geheime moord leidt tot leugens, bedrog en zelfs tot een tweede moord waarbij Richard wel betrokken is.

Wat ik ervan vond

Wow, De verborgen geschiedenis laat je, ondanks dat het fictie is, anders kijken naar de wereld om ons heen. Het is werkelijk waar levensecht geschreven, meeslepend en spannend. Het boek is zo levensecht door de prachtig beeldende schrijfstijl van Donna Tartt. Daarnaast zijn de hoofdpersonen in het verhaal echt evil! Zelden kom ik vrouwelijke schrijvers tegen die hoofdpersonen op deze manier kunnen neerzetten. Er is werkelijk geen enkel moment waarop je denkt “wat een leuke tieners”. En toch krijgt Donna Tartt het in dit boek voor elkaar om je te laten meeleven met deze leerlingen. Je wilt ze niet kennen, maar bent zo nieuwsgierig naar hun zieke geest dat je doorleest!

De conclusie van De verborgen geschiedenis

Donna Tartt heeft met dit boek een enorm meeslepende psychologische en ethisch-filosofische thriller geschreven. Zelfingenomenheid, schuld en verantwoordelijkheid spelen de hoofdrol in dit boek. Ik durf bijna te zeggen dat dit een beetje de moderne versie is van Dostojevski’s boek Misdaad en straf. Dit is een boek dat iedereen in de kast zou moeten hebben staan!

Beoordeling

Gerechtigheid Stieg Larsson Recensie by Book Barista

Recensie: Gerechtigheid Millennium 3 van Stieg Larsson

04 May 18
Book Barista
, , , ,
No Comments

Eerder heb je kunnen lezen dat ik over De vrouw die met vuur speelde oprecht enthousiast was. Sterker nog ik zat zo in het verhaal dat ik direct het derde deel uit de serie wilde lezen. Normaal lees ik bijna nooit twee boeken van een serie achter elkaar, een uitzondering op de regel dus. Lees in deze recensie of Gerechtigheid /Millennium 3 mij net zo goed is bevallen.

De flaptekst

Twee tegenpolen, Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander. Hij is een charmante man en een kritische journalist, en uitgever van het tijdschrift Millennium. Zij is een jonge, gecompliceerde, uiterst intelligente vrouw met zwartgeverfd haar, piercings en tatoeages én ze is een hacker van wereldklasse.

Lisbeth Salander heeft een levensbedreigende aanslag overleefd en wordt in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht, evenals de man die verantwoordelijk is voor haar duistere verleden: Alexander Zalachenko. Salander wordt gezocht voor moord en door de media is ze neergezet als een psychopaat, moordenaar en satanist. Alleen Blomkvist is overtuigd van haar onschuld. Hij ontdekt de relatie tussen de vrouwenhandel, het verleden van Salander en de Zweedse veiligheidsdienst en wil daarover publiceren. Maar wil Salander wel meewerken? Ze vertrouwt niemand. Uiteindelijk moet ze voor de rechtbank verschijnen. Zal het recht zegevieren?

Een pittige start, weinig Gerechtigheid

Oei, Gerechtigheid is toch best wel een dikke pil. Na een aantal bladzijdes besefte ik me weer waarom ik nooit twee boeken uit een serie achter elkaar lees. Ik was telkens afgeleid en kwam maar niet lekker in het verhaal. Balen!

Wat ik ervan vond

Sorry jongens, ik vond het tegenvallen! Er staat zoveel onbelangrijke informatie in het boek dat het soms een worsteling was om door sommige hoofdstukken heen te komen. Ik neig zelfs naar een recensie met drie koppen koffie. Het voelt oneerlijk om de eerste twee Millennium-romans met vijf koppen koffie te beoordelen en daarna de laatste slechts drie koppen te geven. Aan de andere kant is het niet eerlijk om twee briljante boeken te schrijven en vervolgens een epiloog van 600 bladzijden te publiceren zonder een spannende verhaallijn.

600 pagina’s zien eruit als een lang verhaal, maar als je de 300 kopjes koffie overslaat die Micke en zijn vrienden drinken, de volledige index van de Stockholm-stadsplattegrond overslaat en als je het subplot van Erika en haar stalker overslaat (wat niets oplevert voor het hoofdverhaal) komt het neer op maximaal 250 pagina’s. En als dit verhaal in 250 pagina’s was verwerkt, dan was deze recensie zoveel positiever geweest.

De personages

Niemand heeft ooit zulke indrukwekkende en realistische vrouwelijke personages neergezet. Lizbeth is altijd een inspiratie, ik denk tevens dat Stieg Larsson ook enorm goed werk heeft geleverd met alle andere personages die in dit boek worden geïntroduceerd. Blomkvist verliest in dit verhaal wel een beetje zijn glorie. Van een interessant personage, veranderd hij steeds meer in de man waar elke vrouw het bed mee wil delen. Oppervlakkig is het woord dat in dit derde deel bij me op komt als het om dit Michael gaat.

De conclusie van Gerechtigheid

Ik heb Gerechtigheid uitgelezen omdat ik enorm graag wilde weten hoe het verhaal afliep. Ondanks dat dit boek niet zo sterk is als de eerste twee delen ben ik enorm blij dat ik het boek heb gelezen. Het einde van dit verhaal geeft me namelijk een gerust gevoel. Ik kan alles in het leven van Lizbeth en Michael een plekje geven en voor mij is de cirkel rond. De overige boeken, geschreven door David Lagercrantz, zal ik voorlopig nog niet lezen. Maar voor je het weet zijn we weer tien jaar verder en heb ik ineens heel veel behoefte aan de rest van het verhaal.

Beoordeling

Brief van een dode van Agatha Christie - Recensie by Book Barista

Recensie: Brief van een dode (Hercule Poirot #16) van Agatha Christie

17 Apr 18
Book Barista
, , , , ,
No Comments

Eerder heb ik jullie al verteld dat mijn vriend een groot fan is van de boeken van Agatha Christie. Vorig jaar wist hij me over te halen om een boek te lenen bij de bibliotheek. Eerlijk is eerlijk, ik vond het boek echt super. Maar hey, sloeg ik even de plank mis bij mijn vriend!… Ik had een boek met hoofdpersonage Miss Marple, dat is volgens mijn vriend dus een echte no go, want je moet dus een boek hebben met hoofdpersonage Hercule Poirot. Had ik weer! Tijdens onze reis naar Parijs liepen we samen door een boekhandel. Ik ben voor zijn charmes gezwicht, want hij stond daar met stralende ogen en een Agatha Christie boek in zijn hand te wijzen naar de kassa. Daar gingen we, samen hand in hand de boekhandel uit met de juiste Agatha Christie in onze rugtas. Gentleman als hij is, wilde hij hem wel dragen. 😉 Lees in deze recensie of ik mijn vriend gelijk ga geven…

De flaptekst

Emily Arundell is zich ervan bewust dat haar erfgenamen met ongeduld wachten op de verdeling van haar fortuin. Als ze een eigenaardig ongeluk krijgt, gaat ze vermoeden dat men haar wil vermoorden en ze vraagt Hercule Poirot in een brief om zijn hulp. Door een mysterieuze oorzaak ontvangt Poirot deze brief pas twee maanden na haar dood. Hij besluit een onderzoek in te stellen, maar naarmate hij meer mensen ondervraagt, lijkt het mysterie steeds ingewikkelder te worden.

Mijn eerste indruk

Agatha heeft een fijne schrijfstijl. Ze schrijft enorm beeldend en gedetailleerd. Ik zit direct in het verhaal en mijn voelsprieten voelen direct aan dat Emily Arundell in de problemen zit. Deze familie valt niet te vertrouwen.

Het verhaal

De zeventigjarige Miss Emily Arundell kijkt niet uit naar het paasweekeinde. Haar familie komt namelijk op bezoek. En Emily weet dat ze het allemaal op haar geld gemund hebben. De familie weet namelijk van haar enorme rijkdom af en willen geld lenen. De familie is al die tijd vertelt dat ze geld krijgen wanneer de erfenis van Emily vrijkomt.

In het holst van de nacht, niet in staat om te slapen, struikelt Emily boven aan de trap en valt naar beneden. Na te zijn gecontroleerd door de man van haar nicht, die een dokter is, wordt vastgesteld dat haar enige verwondingen kneuzingen en de schrik zijn. Emily had veel geluk. Maar terwijl ze in haar bed ligt speelt haar geest voortdurend het incident opnieuw af. De familie zegt dat ze over de bal van hond Bob is gestruikeld, maar Emily is ervan overtuigd dat dit niet het geval is. Ze besluit Poirot een brief te schrijven over al haar zorgen… Komt Poirot tot een oplossing?

Wat ik ervan vond

Wat is Brief van een dode een heerlijk boek! Ik vind het enorm interessant dat de opzet van het verhaal anders is dan anders. Het slachtoffer leeft nog aan het begin van het verhaal en vermoed dat iemand haar wil vermoorden, ze schakelt een detective in. De rest van het boek speelt zich af na Emily Arundell haar dood. Best cool! Want je bent al bezig met wie de moordenaar is nog voor ze wordt vermoord en zodra Poirot aan de gang gaat heb jij al was eerste onderzoek gedaan. Daarnaast is het Agatha Christie’s schrijfstijl die ervoor zorgt dat ik geboeid bleef. Ze beschrijft haar personages zo goed, je hebt het gevoel dat je ze allemaal echt kent en voelt je samen met Poirot een echte detective. Ook wist ik tot het einde niet wie Emily Arundell had vermoord. Super! Ik ben zo vaak op een zijspoor gezet!

De conclusie van Brief van een dode

Brief van een dode was enorm leuk om te lezen. Ik krijg een steeds grotere waardering voor Agatha Christie en de gedetailleerde en grillige manier waarop ze schrijft. Het boek heeft een serieus onderwerp en een heftige familie mysterie. Dit alles in combinatie met een intelligente en geestige detective zorgde voor prachtige leeservaring. Ik moet mijn vriend dus gelijk geven. Die Agatha Christie kan er wat van, en Poirot is een fijne gozer! 😉

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong