Tag: Literatuur

De Alchemist van Paulo Coelho Recensie by Book Barista

Recensie: De Alchemist van Paulo Coelho

07 Nov 18
Book Barista
, , , , ,
No Comments

De Alchemist van Paulo Coelho stond al drie jaar op mijn leeslijst. Telkens kocht ik hem niet, want “veel boeken, zo weinig tijd!” Iedereen heeft wel eens dat moment dat je iets onder de €20 koopt en Bol.com zegt koop nog iets voor +/- €5 en betaal geen verzendkosten. En precies dit zorgde ervoor dat ik De Alchemist in het Engels kocht. Toen ik het boek eindelijk in handen had, wilde ik hem eigenlijk gewoon direct lezen. In een dag had ik hem uit, lees in deze recensie waarom.

De flaptekst

“De Andalusische schaapherder Santiago koestert van jongs af aan maar één wens: reizen, alle hoeken van de wereld onderzoeken en dan eindelijk te weten komen hoe deze in elkaar zit. Zijn dromen over een verborgen schat zetten hem aan tot een zoektocht. Na vele omzwervingen ontmoet hij in Egypte de alchemist. Deze beschikt niet alleen over grote spirituele wijsheid, hij kent ook de diepten van het hart waarin de laatste waarheden over onszelf verscholen liggen. Als nomaden dolen wij schijnbaar verloren door een eindeloze woestijn om ten slotte die plek te bereiken waar ook ons hart zich bevindt. De zoektocht naar een lotsbestemming kan gelezen worden als een ontwikkelingsroman, maar ook als een wonderlijke en vooral symbolische sleutel tot onze tijd. Een magische fabel met de diepe wijsheid van een klassiek sprookje.”

Mijn eerste indruk

Oh, wat mooi! De zinnen van Coelho zijn zo prachtig. Ze vloeien in elkaar over en in een paar zinnen voelt het alsof ik de hoofdpersoon ken. Wat is hier aan de hand? Ik wil meer lezen en vergeet mijn lunch.

Het verhaal

De Alchemist gaat over de jonge schapenherder Santiago. Santiago geniet van zijn leven en is dol op zijn schapen. Op een nacht krijgt hij een droom over een schat. De schat bevindt zich bij de piramides van Egypte. Hij heeft deze droom de nacht daarop weer. Hij wil weten wat zijn droom betekent en gaat naar een waarzegger. De waarzegger weet Santiago niet meer te vertellen dan hij al weet. Teleurgesteld gaat Santiago weg. Hij gaat op een bankje zitten bij een pleintje en begint te lezen in een boek dat hij nu wel uit zijn hoofd kent. Zijn leven is fijn maar zijn dromen doen hem verlangen naar meer. Op een dag besluit hij te zoeken naar de schat waar hij eerder van heeft gedroomd. Hij gaat een nieuwe weg tegemoet. Een leerzame weg waaruit hij veel nieuwe wijsheden zal halen.

Wat ik ervan vond

Santiago komt op veel plekken en ontmoet allerlei mensen die hem helpen om zijn droom waar te maken. Het hele verhaal gaat eigenlijk over het waarmaken van je dromen en nooit op te geven. Zelf vind ik dit een heel mooi onderwerp om over te lezen. Het boek leest enorm vlot en ik kon het echt niet wegleggen. Paulo Coelho schrijft op een beschrijvende manier zonder dat het saai wordt. Je hebt echt het gevoel dat je met Santiago meereist door de woestijn. Van te voren had ik het gevoel dat het boek moeilijk leesbaar zou zijn…“zware literatuur”, dacht ik, maar niet is minder waar. Het verhaal is goed opgebouwd waardoor je aandacht erbij blijft.

De conclusie van De alchemist

De Alchemist biedt de interessante formule van reizen, wijsheden, liefde, zelfkennis en fantasie. Dit zorgt samen met prachtige zinnen voor een aangename leeservaring. Ik kan dit boek echt aanraden. Ik had het boek veel eerder moeten kopen!

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

De kleine blonde dood van Boudewijn Büch Recensie by Book Barista

Recensie: De kleine blonde dood van Boudewijn Büch

31 Oct 18
Book Barista
, , , , , ,
No Comments

Klassiekers! Je wilt ze toch niet missen?! De kleine blonde dood van Boudewijn Büch lag al letterlijk veertien jaar ongelezen in mijn kast. Een schande, ik weet het. Ik heb tegenwoordig de regel dat ik eerst drie oude boeken die ik nog niet heb gelezen moet lezen, voor ik wat nieuws koop. Beter voor de bankrekening (en het humeur van mijn vriend 😉) en ook nog eens wat interessante variatie op Book Barista. Want tien jaar geleden kocht ik nu eenmaal andere boeken dan nu! Lees in deze recensie of het nu echt zo zonde is dat De kleine blonde dood 14 jaar ongelezen onder het stof lag.

De flaptekst

“In De kleine blonde dood vertelt de ik-figuur over het kortstondige leven van zijn zoontje. Mickey, het kind van hem en Mieke, een vijftien jaar oudere lerares Engels, zal zijn zesde verjaardag niet halen. Daarnaast haalt de ik-figuur herinneringen op aan zijn eigen, door de oorlog geestelijk misvormde vader. De kleine blonde dood is een hartverscheurend verhaal over verlies, verdriet en machteloosheid. Een monument voor een kleine, gestorven jongen.”

Mijn eerste indruk

Büch schrijft al vanaf de eerste bladzijde heel beschrijvend. Ik vind dit fijn, mits het niet saai wordt. Ik zie gelijk een klein jongetje voor me met een schooltas vol witte bammetjes en grote blauwe ogen die naar zijn vader opkijken. Mooi! Benieuwd naar de rest van het boek!

Het verhaal

Autobiografisch beschrijft Büch de relatie die hij had met zijn vader en de korte tijd waarin hij zelf de vaderrol vervulde. Büch senior was een Duitstalige jood die voor de oorlog naar Nederland vluchtte en daar trouwde met een Italiaanse emigrante. Tijdens de oorlog verrichtte hij heldendaden die hem veel onderscheidingen opleverden, maar na de bevrijding bleef hij zo door het verleden bezeten dat hij een ramp werd voor het gezin.

Wat ik ervan vond

In de eerste helft van de roman wordt die terreur van het onverwerkte verdriet door de oorlog beklemmend beschreven. Een schoolexcursie waarbij de jonge Boudewijn mogelijk een stap op Duitse bodem zou zetten brengt zijn vader tot razernij, een leerzaam uitje naar het Legermuseum wordt een ramp en zo zijn er meer momenten. Büch senior legt een schaduw over het gezin en neemt het hele gezin in zijn eigen verdriet mee. Geen pretje!

In De kleine blonde dood staan nogal wat moeizame zinnen en onnodige zijtakken. Dit zorgt ervoor dat het verhaal soms traag leest. Zonde!

De tweede helft gaat meer over Boudewijn en zijn zoontje Mickey. Hier wilt Büch het verhaal vertellen over zijn verhouding met zijn Engelse lerares en het kind dat daaruit voortkwam. Het jongetje dat op 5-jarige leeftijd aan een tumor overleed.

Van die twee door elkaar heen lopende verhalen is dat over de vader veruit het sterkst. Haat en compassie worden hier op een indrukwekkende manier met elkaar vermengd. Büch senior komt tot leven al blijft hij in veel opzichten een raadsel… In het verhaal over het zoontje Micky (de kleine blonde) komt Büch naar mijn mening niet verder dan de herinneringen van een trotse vader die woest is op zijn ex en moeder van zijn kind. Een vrouw die de homofilie van haar partner niet accepteert, zich in de alcohol stort en het kind tekort doet.

De conclusie van De kleine blonde dood

Het boek gaf me de hele tijd een verdrietig gevoel, maar ondanks dat wilde ik niet stoppen met lezen. Het verhaal heeft indruk op me gemaakt, maar de schrijfstijl van Büch vond ik vaak wat onprettig lezen. Ik ben blij dat ik het boek eindelijk gelezen heb. Maar vind het niet zo’n geweldig boek zoals vele anderen dat vinden.

Beoordeling

Recensie: The great Gatsby van F. Scott Fitzgerald

24 Oct 18
Book Barista
, , , , , , , ,
No Comments

Sommige wereldberoemde boeken heb ik nog niet gelezen. The great Gatsby oftewel de De grote Gatsby van Fitzgerald is daar een van. Hoogtijd om daar verandering in te brengen dacht ik een paar weken terug. Lees in deze recensie of ik het boek een hoogtepunt uit het oeuvre van de schrijver F. Scott Fitzgerald vind.

De flaptekst

“Het boek ‘De grote Gatsby’ van F. Scott Fitzgerald gaat over Jay Gatsby. Zijn landgoed op Long Island zindert van de jonge mensen die drinken en dansen. Maar Gatsby, jong, knap en verschrikkelijk rijk, lijkt een eenling tussen de menigte. Hij gaat gebukt onder zijn verlangen naar de onbereikbare Daisy Buchanan.”

Mijn eerste indruk

Misschien lag mijn lat wat hoog. Gelukkig werden mijn verwachtingen op de eerste pagina waargemaakt. Het verhaal start namelijk met de zin “Wanneer je iemand bekritiseerd onthoud dan dat niet iedereen dezelfde voordelen in het leven heeft als jij.” Mooi en zeker waar. Helaas is dit tot bladzijde 20 ook het enige interessante dat er verteld wordt. Beetje saaie kost wel. Nu maar hopen dat dit gaat veranderen.

Het verhaal

The Great Gatsby is een verhaal over een aantal vrienden die een zomer in West Egg, vlakbij New York, beleven. De gebeurtenissen tijdens die zomer veranderen hen stuk voor stuk voorgoed. De ik-persoon in het boek is Nick Carraway. Hij komt tegenover de bombastische Jim Gatsby te wonen. In zijn enorme landhuis worden elke avond de meest extravagante feestjes gehouden. Gatsby is een man die omringd wordt door mysteries: was hij een Duitse spion in de Eerste Wereldoorlog? Heeft hij een man vermoord? Of is hij erfgenaam van een koninklijke Europese familie? Dit zijn vragen en vermoedens die hoofdpersoon Nick heeft, maar waarop hij gedurende het verhaal antwoord op krijgt van Gatsby zelf. De partyboy blijkt een hele arme achtergrond te hebben en van jongs af aan al bezig te zijn geweest om hogerop te komen.

Wat ik ervan vond

Ergens snap ik dat dit boek verplicht leesvoer op Amerikaanse high schools is en daarom welbekend bij elke Amerikaan. The Great Gatsby van F. Scott Fitzgerald biedt een goede kijk op het Amerika van de jaren ’20 en Fitzgerald schrijft over realistische personages. Ondanks dat kwam ik gewoon niet in het verhaal. Op de een of andere manier kon het me echt niet boeien! Ja, The Great Gatsby zit aardig in elkaar er zijn war goede plot twisten en de sfeer uit de jaren 20 is leuk. Maar al met al is het geen origineel verhaal. Het is gewoon een verhaal over een groep vrienden die elkaar gedurende enkele zomermaanden opzoeken, verliefd raken op de verkeerde personen en tragedies zien gebeuren waaraan ze zelf schuld hebben. Ik had er meer van verwacht.

De conclusie van The great Gatsby

The Great Gatsby van F. Scott Fitzgerald  is een vermakelijk boek, maar het is niet de klassieker die ik voor ogen had. Toch maar eens de film bekijken. Want de jaren twintig in Amerika intrigeren me normaal enorm!

Beoordeling

Tsjaikovskistraat 40 van Pieter Waterdrinker Recensie by Book Barista

Recensie: Tsjaikovskistraat 40 van Pieter Waterdrinker

10 Oct 18
Book Barista
, , , ,
No Comments

Afgelopen maand liep ik langs Boekhandel Veenendaal in Amersfoort. Ik was niet helemaal in mijn hum en soms mag je jezelf dan een beetje verwennen. Voor mij lag het boek Tsjaikovskistraat 40 van Pieter Waterdrinker. Het boek trok mijn aandacht door de cover en toen ik zag de het om een autobiografische vertelling uit Rusland ging was ik eigenlijk direct verkocht. Rusland is zo’n groot en machtig land, terwijl mijn kennislevel over Rusland echt nul is. Tijd om daar verandering in te brengen. Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

De flaptekst

“In Waterdrinkers nieuwste, sterk autobiografische roman Tsjaikovskistraat 40 neemt hij de lezer mee op een duizelingwekkende reis door de Russische geschiedenis en door zijn eigen leven. Vertrekpunt is zijn huis in Sint-Petersburg, waar de auteur woont met zijn vrouw en drie poezen, midden in de buurt die honderd jaar geleden het epicentrum was van de Russische revolutie van 1917.

Behalve een kroniek over deze periode, die de loop van de Europese geschiedenis van de twintigste eeuw ingrijpend zou bepalen, is de roman een verslag van het onwaarschijnlijk avontuurlijke leven van de auteur, die de afgelopen kwarteeuw in de Sovjet-Unie en Rusland doorbracht. In de handen van meesterverteller Waterdrinker wordt dit een rit op een literaire achtbaan.

Een roman van een aangrijpende schoonheid, een ode aan de gespleten ziel van Rusland en de eeuwige interne strijd die dat oplevert. Groots ook in de wijze waarop Waterdrinker zijn eigen worsteling beschrijft met het leven, zijn schrijverschap, de liefde.”

Mijn eerste indruk

De eerste zin Tsjaikovskistraat 40 begint gelijk beschrijvend. “Op een late oktoberochtend in het jaar 1988 vroeg een heerschap uit Leiden mij of ik in staat was een kleine zevenduizend bijbels af te leveren in de Sovjet-Unie.” De zin triggerde me om verder te lezen. Het heeft iets mysterieus, en ik zie gelijk een beeld voor me. De start van het verhaal en schrijftstijl doen mij zelfs even denken aan de boeken van Carlos Ruiz Zafon. Kortom, een fijne start.

Het verhaal

Tsjaikovskistraat 40 is een verhaal over Rusland. Geen historisch verhaal, hoewel er genoeg geschiedenis in voorkomt. Daarnaast is een heel persoonlijk verhaal. Het is het verhaal van Pieter Waterdrinker die tientallen jaren in Rusland woont, samen met zijn vrouw Julia en hun poezen.

Met zijn allen wonen ze op de Tsjaikovskistraat 40, in Sint Petersburg. Een straat met een rijke geschiedenis. Zo hebben er verschillende bekende schrijvers gewoond. Pieter Waterdrinker moet een nieuw boek schrijven, zijn uitgever wil graag iets met de Russische Revolutie doen. Veel zin heeft hij niet om de Revolutie in te duiken, zo fijn is die periode tenslotte niet geweest en hij ziet er tegenop om die ellende weer naar boven te halen…

Wat ik ervan vond

Het meest interessant vind ik Pieter Waterdrinker zijn belevenissen toen hij als jongeman zaken ging doen in de Sovjet-Unie, een rijk dat op het punt stond uit elkaar te vallen. Een zeer interessante periode waarvan ik niet veel wist. Het land is corrupt en de geschiedenis zit vol wrede gebeurtenissen… meer dan ik me ooit heb voorgesteld. Mysterieus is dat Waterdrinker zelf niet bedacht is op corruptie en misdadigheid wanneer hij naar Rusland vertrekt. Verder schrijft hij aanstekelijk. Tsjaikovskistraat 40 leest als een trein. Wel is er een groot nadeel in het boek. De zinnen zijn soms pagina’s lang, geen grap! Pieter Waterdrinker vindt punten volgens mij zeer overbodig. Dit maakt het boek moeilijker leesbaar. Zonde, en zeker niet nodig.

De conclusie van Tsjaikovskistraat 40

Pieter Waterdrinker heeft een superieure roman geschreven. De auteur is naar mijn mening uitgegroeid tot een van de beste schrijvers van Nederland. Hij geeft in zijn boek soms aan dat het schrijven hem zo weinig brengt, dat hij zich afvraagt of hij er wel mee door moet gaan. Ik hoop maar dat hij door blijft gaan, want ik zou nog veel meer van hem willen lezen!

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón Recensie by Book Barista

Recensie: De schaduw van de wind van Carlos Luiz Zafón

04 Mar 18
Book Barista
, , , ,
No Comments

De schaduw van de wind is een alom bekend boek. Miljoenen lezers, duizenden goede recensies en Carlos Ruiz Zafón heeft vele fans. Jij hebt vast ook van hem gehoord, ik bedoel wie kent deze auteur niet? Nou… ik! Yes, guilty… Een aantal weken terug begon een collega van mij over de schrijver en iedereen was verbaasd dat ik als bookblogger niet bekend was met deze pracht auteur. Dat weekend ben ik met het schaamrood op mijn kaken naar de boekhandel gerend en heb het eerste deel aangeschaft. Lees in deze recensie of ik het boek net zo ontwapenend vind als vele anderen.

De flaptekst

“In het oude centrum van Barcelona ligt het Kerkhof der Vergeten Boeken. Hoofdpersoon Daniel Sempere wordt door zijn vader, weduwnaar en boekhandelaar, meegenomen naar deze geheimzinnige, verborgen wereld van verhalen.

Vanaf dat moment neemt Daniels leven een wending die hij niet had kunnen voorzien. Hij mag een boek uitzoeken en kiest De schaduw van de wind, geschreven door een zekere Julián Carax. Het boek laat hem niet meer los, ook al schudt de wereld tijdens het grauwe Franco-regime om hem heen op zijn grondvesten. Hij wil alles weten over het boek en de schrijver. En merkwaardigerwijs lijken alle mensen die hij ontmoet, ook de vrouwen op wie hij verliefd wordt, deel uit te maken van het grote spel waarvan het boek het middelpunt vormt.”

Mijn eerste indruk

Ik ben ervan overtuigd dat geen enkele positieve recensie die eerder over De schaduw van de wind geschreven is gelogen is. Al bij de eerste zin droom ik weg bij de prachtige zinnen, en het ontwapende taalgebruik. Ja, vanaf bladzijde 1 denk ik alleen maar “Waarom, waarom, WAAROM heb ik dit boek niet eerder gelezen? Hoe kan zo’n verhaal mij ontschoten zijn?” Ik ben mijn collega dankbaar. 😉

Het verhaal

De schaduw van de wind is op de eerste plaats een intrigerend verhaal dat de lezer meezuigt in het Barcelona van de eerste helft van de twintigste eeuw. Het verhaal begint in 1945, het jaar dat Spanje zich nog steeds aan het herstellen van de burgeroorlog en leert leven in de dictatuur van Franco.

Een jonge weduwnaar, boekhandelaar van beroep, neemt zijn tienjarige zoon Daniel mee naar een geheime plek om hem in te wijden in de liefde voor het geschreven woord. Daniel mag op die speciale plek een boek kiezen, of eigenlijk kiest het boek hem. Daniel pakt het boek De schaduw van de wind van de onbekende schrijver Julián Carax uit de kast. Het blijkt een van de weinige exemplaren van het boek te zijn en al snel blijkt dat het leven van de auteur Julián Carax is gehuld in mysterieuze nevelen. Daniels zoektocht naar de schrijver begint. Daniel raakt in de ban en al snel zal het leven van Daniel helemaal in het teken staan van het boek en Julián Carax. De schaduw van de wind zal met veel verrassende wendingen en bloedstollende spanning het leven van Daniel en de mensen om hem heen gaan beïnvloeden.

Wat ik ervan vond

In een woord; PRACHTIG! Het is vooral de combinatie van de sfeer van het oude Barcelona, een jongen die het leven aan het ontdekken is, een charmeur die voor de nodige hilariteit zorgt en duizelingwekkende spanning die dit boek tot een meesterwerk maken. Naast de verhalende kwaliteit, heeft Carlos Ruiz Zafón een woord- en zingebruik die de lezer laat duizelen. Prachtige zinnen volgen elkaar namelijk in een vlot tempo op, met daarbij een zeer gevarieerde woordkeus. Het woordgebruik brengt de sfeer van het verhaal, maar ook de beklemmende periode van het toenmalige Barcelona, zeer helder naar voren.

Carlos Ruiz Zafón weet heel goed hoe hij je nieuwsgierig moet houden. Als je eindelijk denkt te weten hoe alles in elkaar zit, slaat hij gewoon weer een andere hoek om. Ik moet zeggen dat ik af en toe echt even een ‘wat?’-moment had. Extra dynamiek krijgen we dankzij de kleurrijke bij personages. Daniel krijgt te maken met verliefdheden en ontmoet al snel een van de leukste personages uit het boek; Fermín Romero de Torres.

De personages

Daniel is een interessant hoofdpersoon. Ik vind het vaak tegenvallen als tieners de hoofdrol hebben in een volwassen verhaal. Maar Carlos Ruiz Zafón zet met Daniel een zeer indrukwekkend hoofdpersonage neer. Een tiener dat verder denkt dan de gemiddelde volwassene, maar toch nog genoeg kind is! Daniel’s vader is een prachtige man met veel verdriet, een man die het beste wil voor zijn zoon en voor hem door het vuur gaat. Daniel’s maat Fermín is een enorme boef vol humor. Echt zo’n man waar je een biertje mee gaat drinken in de kroeg, je avond na drie bier ongekende wendingen neemt en je pas de volgende ochtend thuiskomt. De rest van je leven heb je dan een prachtig verhaal te vertellen heb. Hij is geweldig!

De conclusie van De schaduw van de wind

Zafón is een kunstenaar met woorden en zinnen, hij brengt de lezer moeiteloos in een wirwar van emoties. Dit boek bevatte alle onderdelen waar ik op had gehoopt! Ik ben dan ook enorm blij dat er nog drie delen zijn. Ik heb het boek de afgelopen week zelfs aan twee mensen cadeau gedaan. Gelukkig zijn er nog meer mensen op deze wereld die deze parel nog mogen ontdekken! Ik zou zeggen, ren naar de boekhandel en begin met lezen want dit mag je niet missen!

Beoordeling

Recensie: Misdaad en straf van Fjodor Michailovitsj Dostojevski

08 Aug 17
Book Barista
, , , ,
No Comments

Misdaad en straf van Fjodor Michailovitsj Dostojevski stond al jaren op mijn leeslijst. Een aantal weken zag ik hem dan eindelijk in de bibliotheek van Amsterdam liggen! Sterker nog, ik kon het boek nog net voor iemand anders zijn neus weggraaien. Bij deze, Beste mevrouw met de paarse jas, mijn excuses! Ik zal het nooit meer doen… Lees in deze recensie of dit boek nooit meer voor iemand zijn neus weg zou pakken omdat het zo goed is, of omdat ik er werkelijk niets aan vond.

De flaptekst

“Armoede, filosofie en noodlottig toeval drijven Raskolnikov tot de beroemdste moord uit de literatuurgeschiedenis: hij brengt een oude woekeraarster op gruwelijke wijze om het leven. In Dostojevski’s ‘Misdaad en straf’ volgen we Raskolnikov in de donkere straten van het Sint-Petersburg van de negentiende eeuw op zijn zoektocht langs duivelse logica, vertwijfeling en wanhoop, tot hij, volledig verteerd door schuldgevoelens, zijn misdaden bekent. Dostojewski voert een rariteitenkabinet van personages op, onder wie een goede moordenaar, een vrome hoer en een weerzinwekkende schuinsmarcheerder.”

Mijn eerste indruk van Misdaad en straf

Zwaar, vooral heel zwaar! Zowel letterlijk als figuurlijk, want het is me toch een dikke pil. 725 bladzijdes schoon aan de haak… ik heb er nog spierpijn van! Daarnaast moet ik bekennen dat ik het verhaal vanaf het begin ook nog eens zware kost vond! Het verhaal is vanaf de eerste bladzijde wel enorm interessant. Dostojevski is in staat om je direct te transporteren naar een andere wereld, in dit geval het brein van hoofdpersonage Raskolnikov. Maar dit gaat niet zonder slag of stoot, het verhaal gaat namelijk heel diep en de hoofdpersonage is zo verstrooid dat ik menig keer moest terugbladeren om echt te begrijpen wat er allemaal gebeurde.

Het verhaal

Een gewezen student, Rodion Raskolnikov, begaat een dubbele moord, maar wordt daarna verteerd door schuldgevoelens en twijfels of hij zijn daden op moet biechten. Dostojevski zet de tartende gevoelens van vertwijfeling en wanhoop moeiteloos uiteen. Op een gegeven moment komt ook het begrip ‘Übermensch’ aan bod; een persoon die boven de wet staat. Is dit het geval bij Rodion Raskolnikov?!

Wat ik ervan vond

Dit was een boek dat ik niet kon wegleggen. De woorden gleden van de pagina’s diep in mijn hart . Dostojevski is op een briljante manier in staat om de lezer mee te nemen door alle emotionele momenten die de hoofdpersonage meemaakt. Meestal bestaat deze emotie in dit verhaal uit schuld, wanhoop en spijt. De moordscène en het koortsachtige gevolg zijn zo deskundig geschreven dat ik de last van hoofdpersonage Raskolnikov bijna op mijn eigen schouders voelde. Een verpletterend gevoel kan ik je vertellen! En daar ging het dan ook mis, het verhaal was me te zwaar. Ik zat zo in het verhaal en ik vond het zo emotioneel dat ik er snel doorheen wilde gaan om er vanaf te zijn. Dat kan met literatuur als deze natuurlijk niet! Het begon me soms zelfs zo te irriteren dat bepaalde stukken in het boek ineens langdradig aanvoelde. Hoe goed het ook was, ik werd er alleen maar verdrietig van. Ik heb het boek dan ook niet helemaal uit kunnen lezen. Hij moest nu eenmaal weer terug naar de bibliotheek. Ik ben van plan om het boek ooit nog eens te kopen en dan verder te lezen op een moment dat ik zo vrolijk ben dat een boek me er niet onder krijgt. 😉 Want een boek als dit, kun je gewoonweg niet niet gelezen hebben.

De conclusie van Misdaad een straf

Ondanks dat ik Misdaad en straf niet heb kunnen uitlezen, vond ik het wel een geweldige ervaring en ik ben dan ook nog steeds fan van de boeken van Dostojevski. Dit boek is naar mijn mening een echte aanrader, maar je moet er wel even goed de tijd voor nemen. Geen boek voor tussendoor of op vakantie. Zeker wel een boek om met een goed glas whisky bij de openhaard te lezen!

Beoordeling

Recensie: De bijbel voor ongelovigen, het begin Genesis van Guus Kuijer

27 May 16
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Naar mijn mening is Guus Kuijer een held. Eigenlijk is met deze zin alles gezegd, want ik denk dat er niet genoeg complimenteuze woorden bestaan om zijn boeken met vloeiende schrijfstijl, humor en intellect te beschrijven. Guus Kuijer verheft het geschreven woord tot een kunst, terwijl de schrijfstijl tegelijkertijd toegankelijk is en “gemakkelijk” aanvoelt, waardoor een mens hoop krijgt zelf ook eens zo goed te kunnen schrijven. Ik moet je bekennen dat Guus Kuijer nog zo’n beetje de enige reden is waarom ik een Twitter account heb. Zijn tweets gaan onder andere zo: “Ik zie je met mijn ogen dicht omdat je licht bent.” Hoe geniaal is dat? Nee, even serieus, hoe geniaal en mooi en lief is dat?

Ik heb mezelf dan ook verbaasd dat ik niet eerder “De bijbel voor ongelovigen, het begin Genesis“ had gelezen. Ik voelde me misschien niet tot de juiste doelgroep behoren door de titel. Ik ben namelijk wel gelovig, maar aan de andere kant ben ik niet religieus. Als jij je ook enigszins afgeschrikt voelt door de titel, dat is niet nodig – of je nou gelovig bent of niet. Ik was erg nieuwsgierig naar de ontvangst van dit boek door Christenen, maar zelfs de EO looft Guus Kuijer, ook al geven ze de kanttekening dat het boek voor Christenen soms wat verwarrend kan zijn. Oftewel, als je kunt lezen, lees dit boek dan gewoon.

Welnu, laat ik eens inhoudelijk over het boek beginnen:

De Bijbel is een fascinerend boek. Onze westerse cultuur is ondenkbaar zonder het heilige boek van de joden en de christenen. Maar wie niet gelovig is, leest het niet. En dat is jammer, want het bevat een aantal van de allermooiste verhalen uit de wereldliteratuur. Guus Kuijer vertelt ze na voor ongelovigen. Te beginnen met het eerste boek, Genesis. Genesis is de familiegeschiedenis van een groep koppige mensen onder leiding van Abraham, die vanuit Irak in Egypte terechtkomt. Het boek bevat ook de verhalen over Adam, Eva en de slang, over de zondvloed en de toren van Babel. Al die verhalen vertelt Kuijer opnieuw, vanuit het perspectief van een zoon of een vrouw, een verschoppeling of een bastaard, en daardoor worden de bekende verhalen nieuw en verrassend. Zowel voor wie de Bijbel kent als voor wie er nooit in las is De Bijbel voor ongelovigen een reis door een bekende wereld die ons toch zo vreemd is. De Bijbel van Kuijer leest als een roman.

Het boek bestaat uit verschillende delen waarbij in elk nieuw deel er vanuit een ander perspectief wordt geschreven. Er zijn vijf vertellers, namelijk Adam, Cham, Selach, Sarai en tenslotte Ben-Oni. Zoals Guus Kuijer steevast bij elke verteller schrijft wanneer hij/zij zijn/haar voorouders opnoemt: ‘Ik zou het op prijs stellen wanneer u deze namen uit uw hoofd leerde opzeggen, ook in omgekeerde volgorde.’ Het boek begint met God en de creatie, voordat Adam het woord neemt. Wie had gedacht dat de schepping zo hilarisch verwoord had kunnen worden? Op de eerste pagina staat al een beeldige zin: “Er is niets. Ik moet er maar iets van maken.” Vervolgens gaat het boek dus over Adam en de delen in het boek worden chronologisch opgevolgd door zijn nakomelingen. De verschillende personages zetten hun vraagtekens bij God, maar voornamelijk bij het begrijpen van God en de wereld om hen heen. Deze verwondering en vraagtekens maken de bijbel verhalen menselijker en toegankelijker, vooral voor het sceptische brein. Het is wellicht ook wel de verwevenheid van menselijke twijfel die deze roman zo succesvol en leesbaar maakt. Zo twijfelt Cham, de zoon van Noach, aan zijn vader’s opdracht om een ark te bouwen voor de zondvloed. Hij is uiteindelijk wel de zoon die Noach helpt, maar voornamelijk omdat hij wilt dat zijn vader stopt met het overmatig drinken van wijn. Als de zondvloed eenmaal plaats heeft gevonden, twijfelen Cham en zijn broers over de keuzes die ze hebben moeten maken en worden ze overigens ook nog eens hondsdol van de meegenomen insecten.

De twijfel en verwarring in het boek zijn niet alleen gericht op God, maar ook gekoppeld aan de wereld om de personages heen. Wanneer Selach een toren bouwt om kennis op te doen ontstaat er spraakverwarring. Guus Kuijer legt prachtig uit dat zelfs met het spreken van dezelfde taal je niet per se dezelfde taal spreekt: “Hij verstond mijn woorden, maar hij begreep ze niet. De mensen in Sinear spraken allemaal dezelfde taal, maar het is de vraag wat taal precies is. Soms lijkt het vooral een instrument waarmee begrip en verwarring wordt gezaaid, terwijl het op het eerste gezicht bedoeld lijkt om er iets mee duidelijk te maken.” Wat de quote overigens eigenlijk hilarisch afmaakt is de zin die erop volgt: “Ik begreep mezelf evenmin.”

Het zijn dan ook niet perse de verhalende delen die het boek zo interessant maken, maar vooral de belichting van de twijfel, jaloezie, ongehoorzaamheid en tegenspraak van de personages. Ik vind dat het lef toont om over de verhalen uit de Bijbel een roman te schrijven en dat het vakmanschap toont om er ook nog eens in te slagen er een briljant boek van te maken. Voor iedereen die van prachtige zinnen houdt, humor kan waarderen en die kan accepteren dat ook Bijbelse figuren hun twijfels hebben, lees dit boek!

Beoordeling:

5 koppen koffie