Tag: Literaire Roman

Recensie: Een klein leven van Hanya Yanagihara

12 jul 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Op een of andere manier had ik vooral over Een klein leven gehoord in combinatie met termen als vriendschap, New York en volwassen worden. Ik begrijp dit nu ik het boek uit heb niet meer zo, waarom zal ik hieronder uitleggen!

De flaptekst

In New York worden vier jongens, begin twintig, vrienden voor het leven. Ze ontdekken hun seksuele geaardheid, werken aan hun carrière en het leven lijkt hen toe te lachen. Ondanks de nauwe band die ze met elkaar hebben, kan en wil Jude zijn geheimen niet met zijn vrienden delen. Hij slaagt er niet in zijn verleden te verwerken en het lijkt erop dat ontsnapping aan de demonen uit zijn jeugd onmogelijk is. De lezer wordt meegenomen naar een duistere wereld van kindermisbruik. Hij realiseert zich dat het onmogelijk is de wonden die ontstaan zijn door het misbruik te helen. Deze omvangrijke roman die van begin tot eind de lezer overweldigt, is shockerend maar ontroert ook door de onvoorwaardelijke vriendschappen. 

Mijn eerste indruk van Een klein leven

Eerlijk is eerlijk, ik was begonnen met het lezen van het boek maar het kwam lichtelijk saai over. Zo rond pagina 100 was ik dus gestopt. Totdat ik het boek toch verder ging lezen. Boy, was I wrong! Als je verder leest smeek je bijna om saai, omdat dít verhaal zo buitengewoon heftig is.

Het verhaal

Zoals ik hierboven schreef begint het verhaal rustig. We leren vier vrienden kennen die in New York wonen en bouwen aan hun leven. Willem wordt een succesvol internationaal bekend acteur. JB groeit uit tot een groot kunstenaar. Malcolm wordt een briljant architect. Jude wordt een top advocaat.

Goed toch? Nee. Het is vanaf het begin al duidelijk dat er iets met Jude is gebeurd in het verleden, maar langzaamaan wordt er ontrafeld wat hij allemaal heeft meegemaakt. Het verhaal focust zich vanaf dan meer op Willem en Jude.

Wat Jude heeft meegemaakt en welke fysieke en mentale littekens dat heeft achtergelaten, is werkelijk waar een tragedie. Als je denkt dat het echt niet erger kan, dan lukt het de auteur om toch nog iets verschrikkelijks er bovenop te doen.

De gesloten Jude laat steeds meer iets van zichzelf zien, letterlijk en figuurlijk, maar of de beschadigingen ook alleen maar een beetje geheeld kunnen worden….

Wat ik ervan vond

Toen ik dit boek uit had staarde ik langere tijd leeg voor me uit, totdat mijn vriend bezorgd vroeg of het wel ging. Wow, dit is met stipt het meest deprimerende boek dat ik ooit heb gelezen. Zelfs het deel “De gelukkige jaren” is helemaal niet zo gelukkig.

Het boek weet je dan ook écht te raken. En diep ook. Wat een rollercoaster dit boek, van licht saai tot heftige tragedie tot sprankjes van hoop tot verpulverde hoop. Yanagihara is in staat om je aan de karakters te laten hechten en je mee te laten leven met de goede en verschrikkelijke dingen die hun overkomen.

Conclusie van Een klein leven

Een boek die je een rollercoaster aan emoties laat voelen en je uiteindelijk leeg achterlaat. Dit is een boek dat zelden voorbij komt. Ik vond het einde echter wel jammer, maar misschien had ik ook niets anders moeten verwachten.

Om terug te komen op het begin: waarom was ik zo verbaasd over de termen als vriendschap, New York en volwassen worden? Omdat de kern van dit boek Jude’s lijden is gecombineerd met Willem die hem wil ‘redden’ ‘beter maken’ of hoe je het ook wilt noemen.

Het boek is denk ik niet geschikt voor een groot publiek. Zelf moest ik het boek soms ook even wegleggen tijdens het lezen, of het nou was omdat ik vurig wenste dat Jude ‘krachtiger’ was of dat al die verschrikkelijke dingen hem niet overkwamen. Uiteraard is dit boek fictie, maar de deprimerende gedachte is dat dit verhaal wel écht kan gebeuren.

Als je een boek wilt lezen dat je écht raakt en je het aankan om over zoveel verschrikkingen te lezen, dan raad ik het je aan.

Beoordeling

Recensie: De boekhandelaar van Kaboel van Åsne Seierstad

03 dec 18
Roos Bergers
, , , , , ,
No Comments

De boekhandelaar van Kaboel (of The Bookseller of Kabul zoals ik hem heb gelezen) kwam ik toevallig tegen. Het leek me een interessant boek, omdat iemand die boeken verkoopt onder verschillende bewinden die tegen boeken zijn wel erg gepassioneerd moet zijn. Daar houd ik wel van. Het boek bleek toch wel een andere insteek te hebben, daarover schrijf ik meer hieronder.

De flaptekst

Na de val van de taliban in Afghanistan bracht de Noorse journalist Åsne Seierstad een aantal maanden door bij een boekhandelaar in Kaboel. Ze werd in zijn gezin opgenomen en leefde als een van de vrouwen. Wat zich in het gezin afspeelt, loopt parallel met de ontwikkelingen in Afghanistan. Een land dat verwoest is, maar de hoop op een betere toekomst levend houdt.

Mijn eerste indruk

In het voorwoord schrijft de auteur nog over haar verblijf bij de boekhandelaar, maar al in het eerste hoofdstuk heeft ze zichzelf er uitgeschreven. Het boek begint met Sultan (de boekhandelaar) die een tweede vrouw wilt. Naar mijn mening dus al een vrij heftig begin. Ik vond het wel interessant om het leven van een Afghaanse familie te duiken en zat dan ook geregeld met mijn neus in dit boek.

Het verhaal

Dit boek is zonder twijfel heel anders dan dat ik had gedacht. Het gaat vooral over de hele familie van Sultan en je leest dan ook uit vanuit het perspectief van heel veel mensen. Sultan is het autoritaire hoofd van de familie en heerst streng over hen. Zijn wil is wet. Je leest dan ook vanuit Sultan zijn perspectief, maar ook vanuit zijn zonen, dochters, vrouwen en aangetrouwde familie.

Wat ik zelf een leidraad vond was de rol van de vrouw, zij hebben er namelijk zo’n beetje geen. Bijna alles is ongepast en verboden. Ik kreeg het idee dat de vrouw er voornamelijk is om uitgehuwd te worden. De familie krijgt daarmee geld en goederen. Als zij eenmaal getrouwd is valt zij volledig onder de heerschappij van de man. Ze moet dan vooral veel zonen baren. Het is dan ook schandalig om in de aanwezigheid te zijn van mannen die geen familie zijn en alleen over straat gaan (of met iemand die geen familie is) is ook echt verschrikkelijk.

De zonen hebben trouwens ook niet veel vrijheid, want hun vader’s wil is wet. Zij mogen niet naar school maar moeten werken in de boekenwinkel. Daar is geen discussie over mogelijk.

Samengevat gaat het verhaal dus over het leven van een Afghaanse familie die terugblikken op de tijden van het Communisme, Taliban en de huidige tijd.

Wat ik ervan vond

Het is lastig om een eenduidige mening over dit boek te geven. Er is veel kritiek op het feit dat de Noorse journalist zichzelf niet in het verhaal heeft geschreven, haar aanwezigheid zal namelijk wel invloed hebben gehad op het gezinsbestaan. Daarnaast heeft ze zelf ingevuld hoe de familieleden over de situaties denken, ze kunnen dit wel met haar gedeeld hebben, maar om echt alles voor een ander in te vullen is gecompliceerd.

Ik denk dat de Westerse idealen het boek dan ook wel beïnvloeden. Bijna iedereen is ongelukkig in het boek door het gebrek aan vrijheid. Het meerendeel van de Westerse vrouwen zou dit ook zo ervaren in die situatie, maar ik weet niet hoe dat is voor Afghaanse mensen? Het is zo’n ander leven.

Ik vond het een interessant boek, maar ik voelde me vaak ook kwaad door al het onrecht. Het voelde alsof iedereen in een soort gevangenschap leefde en overgeleverd was aan de mening van de familie en de staat. Ik gun deze familie, en alle andere families, dat het goed met hen vergaat.

De conclusie van De boekhandelaar van Kaboel

Al met al is dit een interessant boek die schippert tussen literaire roman en non-fictie. Verwacht geen verhaal over de wereld van boeken, maar over een Afghaanse familie. Ik heb meer geleerd over de Afghaanse cultuur en over de manier waarop zij leven. Natuurlijk begrijp ik dat om 1 familie gaat en niet over de gehele bevolking.

Het is geen luchtige kost, maar het schetst wel een helder portret. Ik raad dit boek wel aan, vooral als je geïnteresseerd bent in andere culturen.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong