Tag: Italië

Recensie: De acht bergen van Paolo Cognetti

16 Feb 19
Roos Bergers
, , , ,
No Comments

“De acht bergen” van Paolo Cognetti is een erg populair boek. Ik wilde het al een tijdje lezen, omdat ik er goede verhalen over had gehoord. Het boek was beschikbaar in de bieb, dus ik leende het. Was het boek net zo goed als zijn reputatie beloofde?

De flaptekst

DWDD Boek van de Maand september 2017.

Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is scheikundige, en gefrustreerd door zijn werk in een fabriek. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer tragische gebeurtenissen plaatsvinden.

Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Valle d’Aosta waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.

Mijn eerste indruk

Ik voel niet direct een connectie met het verhaal of de karakters. De schrijfstijl is prima en er is nog genoeg potentie om door te lezen. Ik blijf nog even hoge verwachtingen houden!

Het verhaal

Het verhaalt draait om Pietro, je leest over hem van kind af aan tot volwassene. Hij woont met zijn ouders in Milaan, maar gaat in de zomers altijd met hen naar de bergen. Hij ontmoet daar Bruno, waar hij een vriendschap mee sluit.

Pietro heeft niet veel vrienden, is gesteld op alleen zijn en het karakter laat in het boek geen echte emotionele diepte zien. Zijn vader is ook teruggetrokken en is het liefste boven op de top van bergen. Pietro’s moeder is in die zin het meest betrokken en zorgzaam.

Als kind leert hij met zijn vader de bergen in te gaan, totdat hij dat als puber niet meer wil. Hij vervreemd van zijn vader en gaat zijn eigen leven leiden. Hij bezoekt Nepal om documentaires te maken, maar hij keert altijd nog terug naar het bergdorp. Daar voelt hij zich echt zijn “ware ik”.

Hij is zelf niet zo goed in contact houden wanneer hij weg is, dus zijn moeder fungeert als een spin in het web die blijft verbinden. Het landschap van de bergen, de weiden, de beken, de bossen en de meren zijn ook een soort karakters in het boek, die elk wat van de menselijke karakters iets brengt. Tijdens het lezen stel ik me de mooiste gebieden voor.

Wat ik ervan vond

Het boek heeft me niet echt gegrepen. Ik voelde geen connectie met de karakters, behalve misschien met Bruno en de moeder. Ik ben zelden in de bergen geweest en ook al vind ik het wel mooi, ik ben geen doorgewinterde berg bewandelaar. Als je hier wel erg van houdt, kan ik me voorstellen dat dit wel een meerwaarde is aan het boek.

Naast deze persoonlijke smaak, miste ik ook de diepgang in het boek. Voor mijn gevoel konden alle karakters veel meer doen om binding te zoeken met elkaar. Het blijft allemaal wat oppervlakkig. Eigenlijk had ik ook wat meer filosofie verwacht. Ik bemerk geen cruciale veranderingen in gedrag of houding tijdens het volwassen worden van de hoofdkarakter.

Desalniettemin waren er hele mooie passages zoals “Een deel van me was gehecht geraakt aan de dingen die ik niet wist (p. 137).” Dat zijn wel zinnen om van te smullen.

Een ander positief punt is de stijl. Het boek heb ik snel uitgelezen en ondanks de complexiteit van het volwassen worden, wordt het boek nooit moeilijk. Het is ook knap om een landschap als een soort karakter in het verhaal te verweven.

Conclusie van De acht bergen

Het is een mooi geschreven boek. Ik had wat meer diepgang en wellicht verandering in de karakters willen lezen. De (schrijf)stijl is prettig en het verhaal heeft een mooie backdrop. Ik vond het einde wat teleurstellend. Uiteindelijk had ik meer van het boek verwacht, maar ik heb het wel met plezier gelezen.

Beoordeling

 

Recensie: Schitterende Ruïnes van Jess Walter

28 Apr 16
Book Barista
, , , ,
No Comments
Recensie: Schitterende Ruïnes van Jess Walter

In 2015 liep ik door Scheltema in Amsterdam en zag het boek Schitterende ruïnes van Jess Walter liggen. Het boek viel me direct op! Never judge a book by its cover maar ik werd in één opslag verliefd. Een paar weken later was daar het moment dat iedereen die wel eens bij Bol.com heeft, “bestel voor nog 9 euro meer en betaal geen verzendkosten”. Ik ging door mijn favorietenlijst op Bol.com en daar stond hij, kriebels in mijn buik, alles! De volgende dag lag hij op mijn deurmat. Ware concurrentie voor de  boeken die al op mijn TBR-lijst stonden. Deze moest eerst gelezen worden, had ik het boek maar eerder gekocht!

“Het is 1962. Op de rotsen van het ingeslapen vissersplaatsje Porto Vergogna staat Pasquale, een jonge Italiaan en eigenaar van het enige hotel. In dagdromen verzonken kijkt hij uit over het glinsterende water. Aan de horizon verschijnt een boot met op het dek een prachtige, in wit geklede dame. Ze is een Amerikaanse actrice en doodziek, zo ontdekt hij als ze haar intrek neemt in zijn hotel. Hollywood, vijftig jaar later. Een oudere, Italiaanse heer betreedt het kantoor van filmproducent Michael Deane op zoek naar de vrouw die hij nooit heeft kunnen vergeten. Schitterende ruïnes vertelt het meeslepende verhaal van een onmogelijke, maar onverwoestbare liefde. Op onnavolgbare wijze verbindt Jess Walter het landelijke Cinque Terre van 1962 met het genadeloze Hollywood-bestaan vandaag de dag. Schitterende ruïnes handelt over tijd, over het moment dat voorbijgaat zonder dat we er erg in hebben en over het verleden dat we soms als een ruïne achterlaten. Jess Walter toont hoe ons leven zich ontrolt: gecompliceerd en wreed en dichterlijk en betoverend tegelijk. Jess Walter schreef gedurende de afgelopen vijftien jaar met tussenpozen aan Schitterende ruïnes. “

Eerste indruk

Dit is kunst, wat een geweldige roman! Ik werd verliefd op de kaft en al vanaf het begin van het boek begon ik van het verhaal te houden. Jess Walter neemt je mee naar het mooie romantische Italië van de jaren 60 en het spectaculaire Hollywood dat we nu kennen. Het is een mooi geschreven verhaal waarbij de verschillende verhaallijnen, tijdsperiodes en personages elkaar afwisselen. Ik was alsmaar nieuwsgierig naar hoe de verschillende verhaallijnen samen zouden komen. Het boek heeft me op geen enkel vlak teleurgesteld.

Schitterende Ruines van Jess Walter 2

Het verhaal

De zesde roman van Walter begint in april 1962 met de komst van filmster Dee Moray in een kleine afgelegen Italiaanse vissersplaats. Dee Moray zou een rol in de film Cleopatra krijgen samen met  Liz Taylor en Richard Burton. Door een probleem, veroorzaakt door Richard Burton en Dee Moray, heeft de studio aan Michael Deane (de regisseur) gevraagd om Dee Moray zo ver mogelijk bij de filmset weg te houden. De jonge man, Pasquale, werkt in het kleine hotel waar Dee Moray verborgen wordt gehouden voor de buitenwereld. Echter, Dee is zelf niet eens op de hoogte dat ze verborgen wordt gehouden en wacht rustig tot ze wordt opgehaald. Pasquale en Dee bouwen een band op in de dagen dat Dee in het hotel is en ondanks de taalbarrière tussen de twee, krijgt Pasquale gevoelens voor haar. Vanaf dit punt in het boek komen verschillende richtingen en tijden aan bod; Dee’s ongelukkige punk zoon, een alcoholische dierenarts die in het hotel van Pasquale zijn boek over de Tweede Wereldoorlog schrijft, de assistent van Michael Deane die niet gelukkig is met haar baan in Hollywood en een jonge scenarioschrijver die zijn stugge film pitcht bij Michael Deane. Vanaf daar wisselen de verhaallijnen elkaar af en Jess Walter verbindt het geniaal aan elkaar. Een thema dat borrelt onder het verhaal is dat de ongeplande momenten in ons leven de meest betekenisvolle momenten zijn en veel kansen bieden voor de toekomst.

Onwaarschijnlijke toevalligheden in overvloed, maar het maakt het verhaal niet onwerkelijk. De verschillende tijden waarin het verhaal zich afspeelt maken het verhaal afwisselend. Het is ook Interessant dat de levensverhalen van de personages uiteindelijk allemaal met elkaar in verbinding staan, terwijl ik aan het begin van het verhaal vaak dacht, waarom maakt Jess Walter nu een uitstap naar dit onderwerp of personage. Dit verraste me! Grotendeels slaagt Jess Walter erin om met een komische energie de personages leven in te blazen waardoor je het gevoel krijgt ze daadwerkelijk te kennen en met hen meeleeft.

De conclusie van ” Schitterende Ruïnes

Simpel gezegd, Walter’s roman is een grappig, brutaal, geestig en rijk verhaal met ironische wendingen. Hij heeft alle kneepjes van het vak toegepast en daarmee is het een schitterende roman geworden. Een echte aanrader.

5 koppen koffie