Author Archives: %s

Recensie: Ze zullen verdrinken in hun moeders tranen van Johannes Anyuru

08 mrt 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Dit boek met een actueel thema stond al een tijdje op mijn to-read lijstje. Ik was benieuwd naar wat voor invalshoek het boek had en hoe het geschreven was. Lees hieronder meer!

De flaptekst

Op een winteravond plegen drie jongeren een terroristische aanslag in een boekhandel waar een cartoonist een lezing houdt. De jonge vrouw die de taak heeft het geweld te filmen, is de enige die de aanslag overleeft.
Twee jaar later bezoekt een schrijver haar in een tbs-kliniek. Ze vertelt hem haar levensverhaal: vanuit de toekomst is ze naar deze tijd gezonden. Geïntrigeerd probeert de schrijver de waarheid te ontrafelen. Die blijkt gruwelijker dan hij had kunnen bevroeden.

Mijn eerste indruk

Het verhaal begint heel erg spanned, want de aanslag komt al snel aan bod. Het is filmisch beschreven, dus je voelt jezelf bijna aanwezig op de locatie. De schrijfstijl is indrukwekkend. Deze auteur kan zeer goed schrijven! De zinnen zijn vloeiend, mooi geconstrueerd en helder. Ik verslind de pagina’s.

Het verhaal

Het boek gaat over een terroristische aanslag en het mysterie wat daarna ontstaat over het meisje die er bij betrokken was. Zij filmde tijdens de aanslag, maar er zijn ook dingen voorgevallen die niet zijn gefilmd. Onder andere dat mysterie probeert een schrijver die haar bezoekt te ontrafelen.

Het meisje, Nour, weet niet meer wie zij is of waar ze vandaan komt. Ze geeft aan door de tijd te reizen en ze zegt dat ze uit de toekomst is gekomen om iets te voorkomen. In werkelijkheid is zij een Belgisch meisje die zich bekeerd had tot de islam en zelfs vast heeft gezeten in een gevangenis in de woestijn. Het is de vraag of de martelingen die zij heeft ondergaan voor haar geheugenverlies hebben gezorgd. Het verhaal komt soms dicht tegen Sci-Fi aan.

Er wordt zowel vanuit haar perspectief als vanuit de schrijver geschreven. Dat is soms wat verwarrend, want het is niet altijd even snel duidelijk vanuit welk perspectief is geschreven.

Wat ik ervan vond

Het is een prachtig geschreven boek en een indrukwekkend verhaal. Ik vond het wel jammer dat het verhaal soms wat onduidelijk was en dat er Sci-Fi elementen in gestopt zijn. Aan de ene kant maakt het dit boek bijzonder, aan de andere kant blijf je nog met veel vragen zitten. Ik denk dan ook dat met dit thema een meer sluitend verhaal interessanter geweest.
Vooral omdat er nog niet veel (toegankelijke) verhalende boeken zijn over dit topic.

Als je de Sci-Fi elementen en het verwarrende rekent als een uiting van Nour haar psychose en schizofrenie dan is het briljant, maar ik weet niet of dat de intentie van de schrijver was.

Conclusie

Een bijzonder boek met een actueel, interessant thema. De schrijfstijl van Johannes Anyuru is écht heel goed. Ik ga zeker nog wel meer boeken van hem lezen! De Sci-Fi elementen hadden van mij er niet perse in gehoeven en het had hier en daar een duidelijker boek kunnen zijn, maar al met al heb ik het boek verslonden.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Recensie: De acht bergen van Paolo Cognetti

16 feb 19
Roos Bergers
, , , ,
No Comments

“De acht bergen” van Paolo Cognetti is een erg populair boek. Ik wilde het al een tijdje lezen, omdat ik er goede verhalen over had gehoord. Het boek was beschikbaar in de bieb, dus ik leende het. Was het boek net zo goed als zijn reputatie beloofde?

De flaptekst

DWDD Boek van de Maand september 2017.

Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is scheikundige, en gefrustreerd door zijn werk in een fabriek. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer tragische gebeurtenissen plaatsvinden.

Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Valle d’Aosta waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.

Mijn eerste indruk

Ik voel niet direct een connectie met het verhaal of de karakters. De schrijfstijl is prima en er is nog genoeg potentie om door te lezen. Ik blijf nog even hoge verwachtingen houden!

Het verhaal

Het verhaalt draait om Pietro, je leest over hem van kind af aan tot volwassene. Hij woont met zijn ouders in Milaan, maar gaat in de zomers altijd met hen naar de bergen. Hij ontmoet daar Bruno, waar hij een vriendschap mee sluit.

Pietro heeft niet veel vrienden, is gesteld op alleen zijn en het karakter laat in het boek geen echte emotionele diepte zien. Zijn vader is ook teruggetrokken en is het liefste boven op de top van bergen. Pietro’s moeder is in die zin het meest betrokken en zorgzaam.

Als kind leert hij met zijn vader de bergen in te gaan, totdat hij dat als puber niet meer wil. Hij vervreemd van zijn vader en gaat zijn eigen leven leiden. Hij bezoekt Nepal om documentaires te maken, maar hij keert altijd nog terug naar het bergdorp. Daar voelt hij zich echt zijn “ware ik”.

Hij is zelf niet zo goed in contact houden wanneer hij weg is, dus zijn moeder fungeert als een spin in het web die blijft verbinden. Het landschap van de bergen, de weiden, de beken, de bossen en de meren zijn ook een soort karakters in het boek, die elk wat van de menselijke karakters iets brengt. Tijdens het lezen stel ik me de mooiste gebieden voor.

Wat ik ervan vond

Het boek heeft me niet echt gegrepen. Ik voelde geen connectie met de karakters, behalve misschien met Bruno en de moeder. Ik ben zelden in de bergen geweest en ook al vind ik het wel mooi, ik ben geen doorgewinterde berg bewandelaar. Als je hier wel erg van houdt, kan ik me voorstellen dat dit wel een meerwaarde is aan het boek.

Naast deze persoonlijke smaak, miste ik ook de diepgang in het boek. Voor mijn gevoel konden alle karakters veel meer doen om binding te zoeken met elkaar. Het blijft allemaal wat oppervlakkig. Eigenlijk had ik ook wat meer filosofie verwacht. Ik bemerk geen cruciale veranderingen in gedrag of houding tijdens het volwassen worden van de hoofdkarakter.

Desalniettemin waren er hele mooie passages zoals “Een deel van me was gehecht geraakt aan de dingen die ik niet wist (p. 137).” Dat zijn wel zinnen om van te smullen.

Een ander positief punt is de stijl. Het boek heb ik snel uitgelezen en ondanks de complexiteit van het volwassen worden, wordt het boek nooit moeilijk. Het is ook knap om een landschap als een soort karakter in het verhaal te verweven.

Conclusie van De acht bergen

Het is een mooi geschreven boek. Ik had wat meer diepgang en wellicht verandering in de karakters willen lezen. De (schrijf)stijl is prettig en het verhaal heeft een mooie backdrop. Ik vond het einde wat teleurstellend. Uiteindelijk had ik meer van het boek verwacht, maar ik heb het wel met plezier gelezen.

Beoordeling

 

Recensie: Schaduwliefde van Ruta Sepetys

08 feb 19
Roos Bergers
, , , ,
No Comments

Nog een paar recensies terug gaf ik aan dat ik al járen geen YA meer had gelezen, zo lees ik weer er één. Wel met een compleet ander topic. Dit heftige verhaal gaat over Lina, zij wordt als vijftienjarige gedeporteerd naar een werkkamp in Siberië.

De schrijfster is de dochter van een vluchteling uit Litouwen. Het boek is ontstaan door haar interesse in die geschiedenis. Ze heeft gesproken met Litouwers die de bezetting door de Sovjet-Unie hebben meegemaakt. De dingen die gebeuren in het boek zijn dan ook gebaseerd op deze verhalen, ook al zijn de karakters verzonnen. Dit boek is ook verfilmd onder de naam “Ashes in the snow”.

Hoe is dit boek? Lees het hieronder!

De flaptekst

Heb jij je weleens afgevraagd hoeveel een mensenleven waard is? Die ochtend was mijn broertje niet meer waard dan een zakhorloge. Het is 1941 en de vijftienjarige Lina is toegelaten tot de kunstacademie. Maar eerst heeft ze nog een lange zomer voor zich, waarin ze zich opmaakt voor haar eerste afspraakjes met jongens. Dan, op een nacht, valt de geheime Sovjet-politie haar huis binnen en wordt ze samen met haar moeder en broertje naar Siberië gedeporteerd.
Haar vader wordt ter dood veroordeeld en komt in een gevangeniskamp terecht. Lina legt de verhalen van haar familie en de andere kampbewoners vast in haar tekeningen. Onzeker over het lot van haar vader, neemt ze een moedig en gevaarlijk besluit: ze gebruikt haar tekeningen als geheime boodschap en smokkelt ze het kamp uit. Maar zullen die haar vader in het gevangeniskamp wel bereiken? ‘Dit boek beneemt je de adem vanaf de eerste pagina, verovert je hart elke keer opnieuw en laat je de wonderlijke kracht zien van de menselijke geest en het uithoudingsvermogen.’ De Leesfabriek

Mijn eerste indruk

Zo dat is al snel een heftig verhaal! Voor de meeste Nederlanders is het waarschijnlijk een wat minder bekende geschiedenis, maar wat de mensen onder het bewind van Stalin mee hebben moeten maken is onmenselijk. Het aantal vermoorde mensen staat niet vast, maar sommige academici schatten tussen de 3 en 9 miljoen en andere academici zelfs (meer dan) 20 miljoen. Met dit besef in het achterhoofd, zal het boek vast nog deprimerender worden.

Het verhaal

Lina is een vijftien jarig meisje als zij, haar moeder, vader en broertje worden gedeporteerd. Haar vader gaat naar de gevangenis en de rest van het gezin wordt naar een werkkamp (“werkboerderij”) gestuurd. Het leven in het kamp is hard en na een dag harde, fysieke arbeid krijgen ze alleen 300 gram brood.

Ze vindt haar toevlucht in het stiekem tekenen van de mensen om haar heen. Ze is een groot talent. Haar liefde voor Munch die ze samen met haar vader deelt, helpt haar in moeilijke tijden. Haar moeder is een vrouw met een immens groot hard, zorgzaam voor haar en iedereen om haar heen. Ook zij helpt Lina niet op te geven tijdens deze extreme omstandigheden.

Lina wordt ook verliefd. Maar het is geen situatie zoals bij een normaal (ondertussen) 16 jarig meisje. Hij geeft haar hoop, zoals later ook te lezen is in het boek. Wat de precieze situatie is, mag je zelf lezen.

Wat ik ervan vond

Het is een erg verdrietig verhaal over overleven in barre omstandigheden. Naast het verdrietige, wil het ook juist de kant van behulpzaamheid, menselijkheid, hoop en liefde belichten.

De gebeurtenissen staan niet in verhouding tot hoe het boek is geschreven. In het begin van het boek dacht ik dan ook dat Lina een stuk jonger was. Ik denk dat het beter was geweest als de hoofdpersonage iets volwassener was geweest. Het boek leest namelijk alsof het door een zeer jong publiek gelezen kan worden, maar daar is de inhoud te schrokkend voor. Ik vind de Nederlandse titel ook niet helemaal passend.

Verder is het boek heel verschrikkelijk, heel mooi en het zal me niet verbazen als ik hier nog langer over na blijf denken.

Conclusie van Schaduwliefde

Dit is een aangrijpend boek. Het enigszins open einde vond ik wat jammer, dat had wat mij betreft beter afgerond kunnen worden. Daarnaast was een wat volwassener hoofdpersonage meer in lijn met de rest van de stijl geweest. Toch ben ik onder de indruk en vond ik het een zeer goed boek. Ik raad het boek dan ook zeker aan.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Recensie: Ten zuiden van de grens van Haruki Murakami

31 jan 19
Roos Bergers
, ,
No Comments

Zoals jullie misschien gemerkt hebben, ben ik de laatste Murakami boeken aan het lezen. Zijn schrijfstijl is betoverend! Was dit boek weer net zo goed? Lees het hieronder in de recensie!

De flaptekst

Hajime en zijn jeugdliefde Shimamoto groeien allebei op als enig kind. Na schooltijd luisteren ze samen naar muziek, houden elkaars hand vast en praten over de toekomst. Als Hajime met zijn familie naar een andere stad verhuist, verliezen ze elkaar uit het oog.

Jaren later komen ze elkaar echter weer tegen. Hajime is de succesvolle eigenaar van een nachtclub, echtgenoot en vader. Shimamoto’s leven is gehuld in vele geheimen die ze niet wil prijsgeven. Maar na hun ontmoeting zet Hajime alles op alles om zijn jeugdliefde weer te veroveren.

Mijn eerste indruk

Hm, ben ik Norwegian Wood weer aan het lezen maar dan met andere karakters? De schrijfstijl is weer prachtig, maar het verhaal lijkt weinig vernieuwend. Ik wil toch doorlezen omdat het verhaal misschien nog andere wendingen krijgt? Daarnaast is zoals gezegd zijn stijl zo mooi.

Het verhaal

Dit boek gaat over de liefdesgeschiedenis tussen Hajime en Shimamoto. Ze voelen zich beide buitenbeentjes op school, komen allebei uit een middle-class gezin en zijn allebei enig kind. Ze voelen zich sterk tot elkaar aangetrokken. Toch verliezen ze elkaar uit het oog, maar Hajime blijft altijd hunkeren naar Shimamoto. Zelfs terwijl hij getrouwd is en kinderen heeft.

Jaren later ontmoeten ze elkaar weer in de nachtclub van Hajime. Zijn obsessie voor Shimamoto steekt weer volledig de kop op. Ze spreken met elkaar af en zij wilt niets over haarzelf vertellen. Eigenlijk is dat wel jammer, want zo krijg je ook geen connectie met dit karakter.

Het verhaal gaat verder over de strubbelingen, want zijn vrouw heeft het heus wel door. Daarnaast gaat het ook over de schaarse ontmoetingen tussen Hajime en Shimamoto en het verlangen. Of ze uiteindelijk bij elkaar eindigen? Dat moet je zelf lezen!

Wat ik ervan vond

Tsja, het verhaal is wat dat betreft niet leuk. Ik vond het alleen maar zielig voor de vrouw van Hajime. Daarnaast vond ik hem obsessief en ook niet bepaald “likable”. Hajime is namelijk wel vaker in het verhaal raar bezig. Het verhaal voelt daarnaast teveel aan als Norwegian Wood. Door de schrijfstijl van Murakami blijf je toch doorlezen. Zijn zinsconstructies zijn prachtig en hij beschrijft fraaie inzichten.

Conclusie van Ten zuiden van de grens

De schrijfstijl van het boek is wederom mooi! Het verhaal is daarentegen niet zo geweldig en ook niet vernieuwend. Als je een groot Murakami fan bent zou ik hem lezen, maar anders zou ik Kafka on the shore of Norwegian Wood lezen. Waarschijnlijk heeft Murakami nog wel mooie(re) boeken geschreven, alleen deze staan nog op mijn te lezen lijst. 😉

Beoordeling

Review: Percy Jackson and the lightning thief by Rick Riordan

25 jan 19
Roos Bergers
, , , , ,
No Comments

I hadn’t read Young Adult in years, but because of the overwhelmingly positive reviews I decided to read “Percy Jackson and the lightning thief” by Rick Riordan. Besides, I do like Greek myths, so I was definitely curious.

Book Cover

Percy Jackson and the Lightning Thief is the first bestselling book in Rick Riordan’s phenomenally successful Percy Jackson series. Half boy. Half God. ALL Hero. Look, I didn’t want to be a half-blood. I never asked to be the son of a Greek God. I was just a normal kid, going to school, playing basketball, skateboarding. The usual. Until I accidentally vaporized my maths teacher. Now I spend my time battling monsters and generally trying to stay alive. This is the one where Zeus, God of the Sky, thinks I’ve stolen his lightning bolt – and making Zeus angry is a very bad idea.

My first impression

The story starts with a witty character, so it doesn’t really matter he is only 12. It also starts a bit predictable: boy learns he is different, boy meets its first monster, boy learns about himself etcetera. The story intrigued me enough to continue reading though.

The story

Percy Jackson is a kind of troubled kid with ADHD and dyslexia. He got kicked out of several schools. Also, he doesn’t seem to really fit in anywhere. Then, one day on a field trip, a monster attacks him and from that point on there is no return to his old life. He is taken to Camp Half-blood, where kids with one mortal parent and one immortal (Greek god) parent live. There he learns who his father really is.
He is sent off on a quest to prevent a total war between the gods and thus western civilization. Along with him is Grover, the satyr, and Athena’s kid, Annabeth. During the quest, they encounter all kids of trouble and monsters before they arrive in the Underworld. The story continues with several twists and turns.

My opinion

The book is fun to read. It is not as brilliant as the Harry Potter series, so I don’t understand why people compare the two series so much. I do feel that some parts are dragged out a bit too much, the book could’ve been shorter. Also, I did not feel a real connection to the characters. However, the story is entertaining. I can imagine a younger reader would enjoy the book even more. I may actually read the other parts as well, but not necessarily right away.

Conclusion of Percy Jackson and the lightning thief

A fun read, suitable for its targeted audience: young adults. I love the Greek myths entwined. If you like fantasy, Greek myths and an easy read, this is the book for you!

Verdict

I would give it 3,5 cups of coffee, but I will round it up:

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Recensie: Pogingen iets van het leven te maken van Hendrik Groen

17 jan 19
Roos Bergers
, , , , ,
No Comments

“Pogingen iets van het leven te maken” van Hendrik Groen is erg populair. Ik was al een tijdje benieuwd naar dit boek, dus ik besloot het te gaan lezen. Ik vind de dagboek stijl sowieso leuk bij de Bridget Jones boeken. Is dit boek met een goede reden zo populair? Lees het hieronder!

De flaptekst 

Hendrik Groen mag dan oud zijn, hij is nog lang niet dood en niet van plan zich eronder te laten krijgen. Toegegeven: zijn dagelijkse wandelingen worden steeds korter omdat de benen niet meer willen en hij moet regelmatig naar de huisarts. Technisch gesproken is hij bejaard. Maar waarom zou het leven dan alleen nog maar moeten bestaan uit koffie drinken achter de geraniums en wachten op het einde?

In korte, ogenschijnlijk luchtige, maar vooral openhartige dagboekfragmenten laat Hendrik Groen je een jaar lang meeleven met alle ups en downs van het leven in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord. Op de laatste dag van het jaar zal het nog moeilijk zijn om afscheid nemen van dit charmante personage…

Mijn eerste indruk

Hendrik Groen beschrijft schijnende situaties met een geinige, vlotte pen. De dagboek stukjes zijn lekker kort, dus je kunt tussendoor gemakkelijk een paar pagina’s lezen en het boek weer wegleggen. Ik lachte vanaf het begin al een paar keer hardop!

Het verhaal

Hendrik Groen woont in een verzorgingstehuis in Amsterdam-Noord. Hij schrijft in zijn dagboek over medebewoners, het personeel en de regels die ingesteld worden. De bewoners zijn dol op roddelen en over onzin praten, maar Hendrik Groen niet. Ook heeft hij niet veel op met betuttelend personeel. Samen met een paar bevriende bewoners gaat hij eens in de zoveel tijd op pad. Onder andere op deze manier doet hij zijn pogingen iets van het leven te maken.

De kracht van dit boek is dat je je helemaal kunt voorstellen in wat voor situatie hij zit. Ondanks dat je zelf nog lang niet bejaard bent. Misschien helpt het dat ik in een verzorgingstehuis heb gewerkt. Hij beschrijft de pietluttigheid van sommige ouderen en regels erg goed. Een voorbeeld hiervan is de daad van “verzet” door koek in een aquarium te gooien, waardoor het halve huis op zijn kop staat.

Wat ik ervan vond

Dit is een erg leuk boek! Ik vind het alleen jammer dat ik de auteur heb gegoogeld tijdens het lezen. Een tip is om dat niet te doen.

Ouderen kunnen de grootste pesters zijn en de regels die worden opgelegd voelen soms erg betuttelend. Ik denk dat mijn generatie gek zou worden als verzorgingshuizen in de toekomst nog zo zijn ingericht. Hendrik Groen brengt het echter zo grappig in zijn dagboek, dat het zeker de moeite waard is om te lezen! Maar ook gebeuren er verdrietige dingen. Een lach en een traan dus.

Conclusie van Pogingen iets van het leven te maken

Dit boek is erg leuk om te lezen en in zijn serieusheid ook luchtig en grappig. Voor mensen die werken of wonen in een verzorgingstehuis zal het vast een feest der herkenning zijn. Ik ga “Zolang er leven is” van Hendrik Groen ook nog wel een keertje lezen. Pogingen om iets van het leven te maken is in ieder geval een aanrader!

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

 

 

 

Recensie: 1984 van George Orwell

11 jan 19
Roos Bergers
, , , , ,
No Comments

Oorlog is vrede (war is peace)
Vrijheid is slavernij (freedom is slavery)
Onwetendheid is kracht (ignorance is strength)

Het was weer eens tijd om 1984 van George Orwell te herlezen. Een klassieker, gepubliceerd in 1949. Het feit dat het boek al zo oud is, maakt het des te intrigerender. Was ik weer net zo onder de indruk als de vorige keer dat ik het boek las? Lees het hieronder!

De flaptekst

Nieuwspraak, Big Brother: het vocabulaire uit 1984 is sinds de eerste publicatie in 1949 in onze taal opgenomen en een eigen leven gaan leiden. Een ambtenaar op het ministerie van Waarheid raakt verstrikt in een strijd tegen de alles doordringende Partij. Hij wordt gekweld door zijn gedoemde liefde voor Julia. In Orwells steeds weer herdrukte anti-utopie verkeert de wereld in de wurggreep van een systeem. Het is gegrondvest op de verbreiding van angst, haat en wreedheid en dat iedere vorm van persoonlijke vrijheid en individualiteit uitsluit.

1984 is onveranderd actueel als een benauwend nauwkeurige blauwdruk van alle dictatoriale regimes.

Mijn eerste indruk

Het boek is al direct benauwend, zoals het hoort bij een dystopie. Ik had het boek wel beter in het Engels kunnen herlezen, want “Grote Broer” en “nieuwspraak” klinken toch net wat minder intimiderend.

George Orwell schetst direct een doodenge wereld waar je meer over wilt lezen.

Het verhaal

Het boek draait om Winston Smith die nieuws uit het verleden herschrijft zodat het past in het verhaal van het regime. Hij werkt bij het Ministerie van Waarheid (maar eigenlijk dus leugens). Hij schrijft op zijn eigen houtje stiekem een dagboek. Daarin schrijft hij over verzet tegen het regime en over zijn stiekeme liefde voor Julia.

De wereld bestaat uit drie gebieden, Winston woont in Londen, Oceanië. De ene keer is Oceanië in oorlog met Oostazië, de andere keer met Eurazië. Winston herschrijft het verleden op basis van met wie ze in oorlog zijn op dat moment. Maar ook het chocoladerantsoen wat omlaag gaat, wordt uiteindelijk beschreven alsof het omhoog gaat. Alles wordt verdraaid zodat het in het plaatje van het regime past, en al het oude bewijs wordt vernietigd. De partij is altijd correct, zelfs als 2 + 2 = 5 wordt beweerd door hen.

Het systeem is zó eng dat er nieuwspraak wordt ontwikkeld: woorden worden geschrapt zodat je niet eens in verzet kúnt denken. De gedachtenpolitie zorgt ervoor dat al je gedachten in lijn zijn met de partij en dat je van Grote Broer houdt. Je wordt continu in de gaten gehouden. Alleen de “lage” proles hebben wat gedachten “vrijheid”.

Winston vertrouwt één persoon van de kernpartij met zijn gedachten van verzet, maar hoe loopt dit af?

Wat ik ervan vond

Jemig, wat een briljant, eng en intrigerend boek zeg! George Orwell had een goed vooruitziende blik met het in de gaten gehouden worden. Als je de bewinden van Hitler, Mao en Stalin combineert en daar nog een flinke schep bovenop doet, dan kom je uit bij het bewind van Engsoc uit 1984. Het is buitengewoon slim geschreven en het gaat ver in zijn politiek, maar het is wel realistisch. Mijn grote hoop is dat het nooit zó ver komt.

De conclusie van 1984

1984 is met recht een klassieker en een dikke aanrader. Ik voelde me na het herlezen dagenlang “unheimlich” zoals het Duitse woord mooi uitdrukt. Het is waarschijnlijk wel beter om het boek in het Engels te lezen, als dat een optie voor je is. George Orwell slaagt erin om een geloofwaardige wereld neer te zetten waarin geen mens wil wonen.

Bonus meme

Omdat deze meme goed past bij de huidige wereld en bij die van George Orwell:

Beoordeling

 

Recensie: “Jongens, ik wil nu toch écht beginnen” van Johan Goossens

02 jan 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Onlangs was ik bij “Noorderwoord” – een literair evenement in Amsterdam Noord. Één van de aanwezige schrijvers was Johan Goossens. Cabaretier en voormalig leraar aan een ROC in Amsterdam. Ik vond hem dusdanig grappig dat ik wel een boek van hem wilde lezen. Zo gezegd, zo gedaan. Het beloofde een grappig boek te worden, lees hieronder of dat klopt!

De flaptekst

Wat moet je doen als een leerling je waarschuwt voor een aanslag, morgenochtend op het Centraal Station? Als je klas die ‘fokking toets’ niet wil maken omdat die toch niet meetelt? Als je favoriete leerling van school dreigt te worden getrapt? Je in een vlaag van verstandsverbijstering een stacaravan hebt gekocht? Wanneer je ruzie hebt met je Roemeense schoonmaakster? In zijn nieuwe bundel schetst Johan Goossens kleurrijk wat hij ziet en meemaakt. In de klas op een roc in de Randstad, maar ook bij de kaasboer. Tokio. De homosauna. Een straat vol daklozen in Los Angeles. Zijn blik is relativerend, zijn dialogen vol humor en mededogen.

Mijn eerste indruk

Gemakkelijk te lezen zo, met “hoofdstukjes” van 2 tot 3 pagina’s. De humor zit er direct in. Ook kan ik me goed voorstellen hoe die situaties op het ROC waren, ondanks dat ik er nooit een heb bezocht. Dit boek gaat snel uit!

Het verhaal

Johan Goossens schrijft over leerlingen, zijn reizen en andere ervaringen. Naast het feit dat hij duidelijk heel erg grappig is, lijkt hij ook heel empatisch. In hele korte stukjes brengt hij dat goed over. Zo ook bijvoorbeeld dat een leerling die niet kwam opdagen bij zijn stage geen geld voor het ov bleek te hebben. Door geduldig vragen te stellen kwam hij hierachter. Naast alleen maar grappig vind ik dan ook dat Jongens, ik wil nu toch écht beginnen je uitdaagt om een andere blik aan te nemen.

Wat ik ervan vond

Jongens, ik wil nu toch écht beginnen is een leuk en vermakelijk boek wat je in een ruk uitleest. De toegankelijke schrijfstijl maakt het dat je je in situaties herkent, ondanks dat je ze nooit hebt meegemaakt. Ik vind het een grappig en luchtig boek voor tussendoor.

Conclusie “Jongens, ik wil nu toch écht beginnen

Een herkenbaar boek zonder daadwerkelijk herkenbaar te zijn voor mij. Ik denk dat veel doelgroepen hier een leuke leeservaring aan kunnen hebben. Ik heb in ieder geval gelachen en ook wat geleerd over leerlingen van het ROC en de belevingswereld van de schrijver.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Recensie: Norwegian Wood van Haruki Murakami

24 dec 18
Roos Bergers
, , , ,
No Comments

Norwegian Wood had ik al járen in mijn kast staan. Ik was een keer begonnen met lezen, maar ik vond het wat saai. Ik besloot nu toch het hele boek te gaan lezen. Hoe was het boek uiteindelijk? Lees het hieronder!

De flaptekst

Toru Watanabe is een eerlijke, stille en buitengewoon serieuze jonge student in Tokio. Hij is dol op een mooie jonge vrouw genaamd Naoko. Hun wederzijdse liefde wordt getekend door de tragische dood van hun beste vriend jaren geleden. Toru went aan het campusleven en de eenzaamheid en afzondering die hij daar ervaart. Naoko kan de druk en verantwoordelijkheid van het leven niet verdragen. Terwijl zij zich verder terugtrekt in haar eigen wereld, vindt Toru aansluiting bij de andere studenten en voelt hij zich aangetrokken tot Midori, een jonge, onafhankelijke en seksueel geëmancipeerde vrouw.

Mijn eerste indruk

Ja, toch wel wat saai. De schrijfstijl is wel erg mooi, daardoor wil ik wel doorlezen. Het is me ook nog niet helemaal duidelijk waar het verhaal naartoe gaat. De hoofdkarakter spreekt ook nog niet echt aan. Door de schrijfstijl en de stijl in het algemeen besluit ik het toch een kans te geven.

Het verhaal

Norwegian Wood wordt geschreven vanuit de ik-figuur Watanabe. Hij studeert in Tokio, waar hij niet echt aansluiting vindt met zijn medestudenten. Per toeval komt hij Naoko tegen, de vriendin van zijn overleden vriend Kizuki. Ze zijn beiden nog diep geraakt door de zelfmoord van Kizuki. Ze bouwen een vriendschap op totdat Naoko ineens verdwijnt. Het blijkt dat ze in een soort commune / kliniek is gaan wonen omdat het niet goed met haar gaat. Ondertussen sluit Watanabe een soort van vriendschap met Nagasawe, een rokkenjager en met Midori, een bijzondere dame.

Watanabe bezoekt Naoko een aantal keer, waar hij ook een vriendschap sluit met Reiko. Het zijn stuk voor stuk bijzondere mensen met heftige verledens. De thema’s eenzaamheid en de dood zijn dan ook een draad door het verhaal heen.

Watanabe is op zoek naar een plek in de wereld met de mensen om hem heen. Hij staat voor keuzes, Naoko of Midori? Afstand of nabijheid? Wat wil hij nu eigenlijk echt? Ondertussen doet hij op zijn manier zijn best in het leven.

Wat ik ervan vond

Na de eerste hoofdstukken wordt je steeds meer het verhaal in gezogen. Ik voelde me soms echt alsof ik in Japan was. De schrijfstijl van Murakami is dan ook uitmuntend, zelfs ondanks dat dit een vertaling is. Het is wel moeilijk om de hoofdkarakter echt goed te begrijpen, zijn emotionele range en omgang is nu eenmaal heel anders. Ook de mensen om hen heen lijken niet uit het echte leven gegrepen te zijn, maar dat kan ook met een andere cultuur te maken hebben?

De conclusie van Norwegian Wood

Dit is een lastig boek om te beoordelen. Aan de ene kant is het prachtig, heel mooi geschreven en een bijzonder verhaal. Aan de andere kant gebeuren er zoveel nare dingen, is Watanabe niet perse een likeable karakter en zijn sommige stukken wel erg vreemd of saai. Uiteindelijk ben ik toch positiever over dit boek dan toen ik het begon te lezen. Ook al is het verhaal zelf hier en daar vreemd of saai, je wordt echt in het verhaal gezogen en de gevoelens die je krijgt terwijl je het leest blijven nog even bij je.

Na Kafka on the shore en Norwegian Wood ben ik van plan meer Marakami boeken te lezen.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Review: The Tattooist of Auschwitz by Heather Morris

20 dec 18
Roos Bergers
, , , , ,
No Comments

Heather Morris interviewed Lale Solokov for years about his experiences during the Second World War. He arrived in Auschwitz in 1942. This book is a retelling of his experiences. Historical fiction but of course non-fiction as well. Read my review below.

Book Cover

The Tattooist of Auschwitz is based on the true story of Lale and Gita Sokolov, two Slovakian Jews who survived Auschwitz. When Lale, given the job of tattooing the prisoners, saw Gita waiting in line, it was love at first sight. In that moment he determined to keep them both alive. This is a story of hope and of courage.

For readers of Schindler’s List, The Man Who Broke into Auschwitz and The Boy in the Striped Pyjamas comes a heart-breaking story of the very best of humanity in the very worst of circumstances. I tattooed a number on her arm. She tattooed her name on my heart. In 1942, Lale Sokolov arrived in Auschwitz-Birkenau.

His job was tattooing the prisoners marked for survival. Scratching numbers into his fellow victims’ arms in indelible ink to create what would become one of the most potent symbols of the Holocaust. Waiting in line to be tattooed, terrified and shaking, was a young girl. For Lale – a dandy, a jack-the-lad, a bit of a chancer – it was love at first sight.

So begins one of the most life-affirming, courageous, unforgettable and human stories of the Holocaust: the love story of the tattooist of Auschwitz.

My first impression

Very sad, very well written. It is bizarre to realize what people had and have to endure in life. It must not have been easy to talk about his experiences. I can’t put this book down, even though it’s very sad.

The story

Lale volunteered to be taken away from his home in Slovakia in order to save his family. His destination was unknown. He arrived at Auschwitz in 1942 and managed to survive all his years there. He got a job as a tattooist, numbering the arriving people. Due to his extensive language skills. This job kept him relatively safe. He traded jewels from Canada*  for food and other “luxury” products with two Polish men who worked at Auschwitz.

He shared his extra food with the girl he loved and met at Auschwitz: Gita. But he also gave his food to a variety of people at the camp.  His generosity ends up saving his life.

The story is about the determination to survive, humanity in a place where humanity seems lost, tragedy and horror.

*the place where the belongings of the people sent to Auschwitz were sorted.

My opinion

This book really makes you feel a lot of emotions. I read many books about the Holocaust, fiction and non-fiction, but you can never get used to reading about it. There will always be grief, sadness and shock. Although Heather Morris’s writing itself is not great, it is good enough. It is important that these testimonies are available and known to the public.

The conclusion of The Tattooist of Auschwitz

Lale Solokov’s story is an unlikely one. He survived hell on earth. The book isn’t an easy read, but his life wasn’t either. I recommend reading this book. However, bear in mind that not all facts presented in this book are precisely historically accurate.

Verdict

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong