Author Archives: %s

Review: A walk in the woods by Bill Bryson

30 okt 19
Roos Bergers
, ,
2 comments

This was the first book I read of Bill Bryson! I heard a lot of people talk very positively about his books. Lately, I read a lot of books with heavy topics, so I decided I wanted to read something funny. Was A walk in the woods exactly that? Find out below!

Book cover

In the company of his friend Stephen Katz (last seen in the bestselling Neither Here nor There), Bill Bryson set off to hike the Appalachian Trail, the longest continuous footpath in the world. Ahead lay almost 2,200 miles of remote mountain wilderness filled with bears, moose, bobcats, rattlesnakes, poisonous plants, disease-bearing tics, the occasional chuckling murderer and – perhaps most alarming of all – people whose favourite pastime is discussing the relative merits of the external-frame backpack.
Facing savage weather, merciless insects, unreliable maps and a fickle companion whose profoundest wish was to go to a motel and watch The X-Files, Bryson gamely struggled through the wilderness to achieve a lifetime’s ambition – not to die outdoors.

My first impression

The first pages are funny. Bill Bryson buying gear for his hike made me chuckle. However, I was not as captivated with the book as I thought I would be. There are many details that could be interesting to others, but not so much to me.

The story

Bill Bryson and Stephen Katz decide to hike the Appalachian trail. The story alternates between the hike and information on the trail, trees, towns and so on.

It differentiates from many other books with a travel theme: it does not dwell on the “inner journey”. There is no epiphany about life or a realization of the bigger questions. There is just the trail and the walking. Oh, and a lot of information about other stuff.

To me, the fun parts are when it’s about the people. What Bill and Stephen experience together or when they meet other hikers. I chuckled when they met the annoying girl who knew everything better or when the author and his friend had their little moments in their separate tents.

My opinion

I did not enjoy this book as much as I thought I would. The author is a good writer and he really knows how to formulate experiences in a funny way. However, I did not laugh out loud or think every part was as interesting. The parts about the human experiences were very nice, but not all of the other information was very interesting to me. For example, there were many pages about the change of a certain town that I never heard of before. Perhaps this book is better for an American audience or for Appalachian trail hikers.

Conclusion

The book is well-written, and it is witty. However, it did not really resonate with me. It was just a fine read. I still want to try A brief history of nearly everything of the author, I expect that it will be more like my kind of book!

Verdict

Review: Eleanor Oliphant is completely fine by Gail Honeyman

07 okt 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

After reading and loving A man called Ove, this book – Eleanor Oliphant is completely fine – was recommended to me. It had already been on my to-read list, so now I finally got around to read it!
By the way, if you are wondering why an elephant is portrayed on the picture: the Dutch word for elephant is ‘Olifant’. Olifant, Oliphant, Tomato, Tomato.

Book cover

Eleanor Oliphant leads a simple life. She wears the same clothes to work every day, eats the same meal deal for lunch every day and buys the same two bottles of vodka to drink every weekend.
Eleanor Oliphant is happy. Nothing is missing from her carefully timetabled life. Except, sometimes, everything.
One simple act of kindness is about to shatter the walls Eleanor has built around herself. Now she must learn how to navigate the world that everyone else seems to take for granted – while searching for the courage to face the dark corners she’s avoided all her life.
Change can be good. Change can be bad. But surely any change is better than… fine?

My first impression

Ahh, Eleanor, what happened to you? She is lonely, the oddball at work and in the weekend she eats pizza and drinks vodka alone until Monday comes around. She upholds a rigorous routine and her life is sort of empty. The character feels very real so I am curious to find out how she will develop throughout the book!

The story

Eleanor lives a lonely and orderly life. Apart from the call with her mum on Wednesdays, she doesn’t speak to anyone outside the office. You wonder if her behavior is due to a mental disorder or that life shaped her this way.

Her routine and orderly life gets shaking up when she and a colleague save a man who falls down on the street. It is the start of Eleanor having social interaction and learning social conventions. She even imagines herself being a couple with a musician she saw at a concert. Moreover, she does new things such as asking the colleague (Raymond) out for lunch.

The getting used-to of this new way of life and the reason for her behavior are gradually unpicked during the book. It ends with a plot-twist that I did not see coming.

My opinion

This book is amazing. It is very funny and at same the time it’s tragic. The tragic is really tragic, but somehow it is not written in a way that makes you depressed as is done in A little life for example.

The characters development is written in just the perfect pace, which allows you to really root for her. Once you start reading this book, it is hard to put away. Moreover, Eleanor is hilarious, even when that’s not always what she means to be.

This book is about loneliness, development, kindness and social ties. Raymond, her colleague, is at the heart of her development. Sometimes, or maybe always, we need someone to care, even if it’s just 1 person.

Conclusion

A funny, strong and impressive book. I would definitely recommend it! Finishing this book feels like having to say goodbye to all those marvelous characters. I would have loved to read even more about them. 🙂

Verdict

Recensie: 21 lessen voor de 21ste eeuw van Yuval Noah Harari

01 okt 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Sapiens van Yuval Noah Harari vond ik echt een geweldig boek! Eén van de beste boeken dit ik dit jaar heb gelezen. Ik was dus zeer benieuwd naar zijn andere boeken. Dit boek lag toevallig beschikbaar in de bieb, wat een unicum is want zijn boeken zijn altijd uitgeleend. Ik heb Homo Deus nog niet gelezen, maar het fijne aan zijn boeken is dat het allemaal niet perse op volgorde hoeft. Hoe was 21 lessen voor de 21ste eeuw? Lees het hieronder!

De flaptekst

In Sapiens boog Yuval Noah Harari zich over het verleden, in Homo Deus over de toekomst; nu laat hij zijn licht schijnen over het heden. Wat zijn de uitdagingen van onze tijd? Hoe beschermen we onszelf tegen een nucleaire oorlog, ecologische rampen en technologische bedreigingen? Wat is de oorzaak van de opkomst van populisten als Donald Trump? Hoe weren we ons tegen fake news? Moeten we ons voorbereiden op een nieuwe wereldoorlog? Wat moeten we denken van het opkomend nationalisme? Vragen de mondiale problemen die op ons afkomen om andere politieke systemen? Is het een goed idee dat we onze data overdragen aan enkele grote commerciële spelers, of wordt het tijd om het eigendom van data te reguleren? En wat wordt de grote nieuwe wereldmacht, Amerika, Europa of China? In dit boek beantwoordt Yuval Noah Harari de 21 meest urgente vragen van onze tijd.

Mijn eerste indruk

Interessant, maar wel veel speculatie. Ik weet nog niet zo goed wat ik daar van vind. Yuval Noah Harari haalt zeker interessante discussies aan, zoals over AI en kunstmatige intelligentie, maar het is wel erg subjectief. Het is echt een ander boek dan Sapiens.

Het verhaal

In dit boek verkent Yuval Noah Harari mogelijke toekomstscenario’s, waar de mens nu staat en hoe zich dat verhoudt tot het verleden van de mens. Zonder teveel te verklappen: hij snijdt interessante punten aan waar we als mensheid goed over na moeten denken. Zo kan het best zijn dat we in de toekomst problemen hebben die we nog niet eerder in de geschiedenis hebben meegemaakt. Hoe gaan we die oplossen? En dan gaat het nog niets eens over het milieu.

De ideeën die de auteur presenteert zijn goed om te over na te denken en kunnen voor interessante discussies zorgen. De hoofdstukken over nationalisme, religie en immigratie zijn ook relevant voor het heden.

Wat ik ervan vond

Ondanks dat het interessante ideeën zijn over het heden en de toekomst, mistte de samenhang in het boek. Sommige hoofdstukken waren eerder gepubliceerde essays, toen ik daar achterkwam viel veel op zijn plaats. Ik vind Sapiens echt een aanrader voor iedereen om te lezen. 21 lessen voor de 21ste eeuw vind ik niet in dat rijtje thuishoren. Het is zeker interessant en het zijn interessante topics om over na te denken, maar als je meer samenhang zoekt is het misschien een idee om de essays los te lezen.

De conclusie van 21 lessen voor de 21ste eeuw

Een interessant maar redelijk onsamenhangend boek met interessante ideeën en discussiepunten. Als je een boek van Yuval Noah Harari wilt lezen zou ik Sapiens aanraden, ook al is 21 lessen voor de 21ste eeuw wel het lezen waard. Het fijne aan de schrijfstijl van de auteur vind ik dat het een retorische kracht heeft. Ik blijf in ieder geval wel nadenken over de punten die hij aanhaalde. Door dit laatste krijgt het boek 3,5 kopjes koffie (afgerond naar 4).

De beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Review: A man called Ove by Fredrik Backman

24 sep 19
Roos Bergers
, ,
No Comments

Scandinavian writers somehow know how to write a good book. At least, this is my experience, but I probably just read a small fraction of Scandinavian authors. Of course, they must be good in order for them to be translated into English or Dutch. Anyhow, I was very eager to read this one because I read so many positive reviews! Was it as good? Let’s find out!

Book cover

Meet Ove. He’s a curmudgeon—the kind of man who points at people he dislikes as if they were burglars caught outside his bedroom window. He has staunch principles, strict routines, and a short fuse. People call him “the bitter neighbor from hell.” But must Ove be bitter just because he doesn’t walk around with a smile plastered to his face all the time?

Behind the cranky exterior there is a story and a sadness. So when one November morning a chatty young couple with two chatty young daughters move in next door and accidentally flatten Ove’s mailbox, it is the lead-in to a comical and heartwarming tale of unkempt cats, unexpected friendship, and the ancient art of backing up a U-Haul. All of which will change one cranky old man and a local residents’ association to their very foundations.

My first impression

My first chuckle was while reading the first page. Okay, this must be good! My first emotion was not long after. Wow, this book seems to be funny and emotional at the same time. A heartfelt read!

The story

Ove is a man set in his ways. He loves his routine and likes to complain about the world around him. However, soon you find out that there is more to him. He loves and misses his late wife. She was “the color” in his life. This love is endearing and feels very pure. He doesn’t really want to go on without her.

Ove didn’t have the easiest life, working from a young age and being betrayed multiple times. He handles it quite well by moving on, but the reader is left with feelings.

The main character Ove is withdrawn, until new neighbors move in. He learns he actually does not dislike the woman (Parvaneh) and the kids are okay too. The man remains a doofus in his eyes. Parvaneh challenges him to come out of the house, help others and live life. The friendship that unfolds is heartwarming.

The story is about life, love, loneliness, friendship, human connections and challenges.

My opinion

I simply love this book. I think it’s special that a book can make you laugh and nearly cry. The book touches your heart to the core!

The character Ove is developed well and throughout the story you grow more fond of him with every page you turn. Ove is the person you’d like have as your neighbor or grandfather. It is also endearing that Parvaneh encourages him to live, even if it irritates Ove in the beginning. Everyone needs a Parvaneh now and then.

Conclusion of A man called Ove

This book is amazing. It is hilarious, heartfelt and it makes you feel all the feelings. Moreover, the characters and the story are developed well and the writing is great. I would highly recommend this book! I am sure I will read it many more times. The story somehow really stays with you for a while. Perhaps because the book is deeply human.

Verdict

Review: Cat’s cradle by Kurt Vonnegut

17 sep 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

There’s this episode of Gilmore Girls, it might even be the first one, where Sookie sings “Rory and the Chilton and the Chilton and the Rory”. Somehow, I hear the title Cat’s cradle exactly as sung by Sookie. “And the cats and the cradle and the cradle and the cats”. I don’t know why. It has little to do with the book though. Let us review!

Back cover

Kurt Vonnegut’s ”Cat’s Cradle” is an irreverent and highly entertaining fantasy about the playful irresponsibility of nuclear scientists, beautifully repackaged as part of the Penguin Essentials range. ‘All of the true things I am about to tell you are shameless lies.’ Dr Felix Hoenikker, one of the founding fathers of the atomic bomb, has left a deadly legacy to the world. For he is the inventor of Ice-nine, a lethal chemical capable of freezing the entire planet. The search for its whereabouts leads to Hoenikker’s three eccentric children, to a crazed dictator in the Caribbean, to madness. Will Felix Hoenikker’s death wish come true? Will his last, fatal gift to humankind bring about the end that, for all of us, is nigh? Told with deadpan humour and bitter irony, Kurt Vonnegut’s cult tale of global apocalypse preys on our deepest fears of witnessing the end and, worse still, surviving it …

My first impression

This is gonna be fun! The book starts off with the writer/narrator contacting the children of the fictional creator of the atom bomb Dr. Hoenikker (who passed away). They are all peculiar. He contacts them because wants to write a factual account of Dr Hoenikker. I am curious to find out what will happen!

The story

Cat’s cradle revolves around the narrator, traveling to an island in the Caribbean named San Lorenzo. He follows Dr. Hoenikker’s children there. On this island, the people secretly practice bokononism and speak some sort of English. Bokononism is created by a singer who roams the jungle and adds pages to the book very often. The president forbids bokononism and the people are scared of him. Is he really this strict dictator that he seems to be though?

The eldest son of Dr. Hoenikker, turned out be the right-hand man of the San Lorenzo president. He is getting married, this is why his brother Newt and his sister Angela visited him on this island. It turns out they are all carrying a secret.

The narrator learns that when the atom bomb dropped, the creator was playing with some strings making a cat’s cradle. So while all those people died, the creator was simply doing that. The day the Dr himself died, he was also playing, but with ice. He created the deadliest weapon of all: ice-nine. What will happen, now that the three children carrying this deadly weapon, are all together on an island?

My opinion

Vonnegut wrote a fun satirical science fiction book. I appreciated the symbolism. His creation and writing of Bokononism is brilliant. I feel like the author aimed to symbolize that all religions are narratives. Whether you agree with or not, it’s clever writing.

The characters were well-written and easy to imagine. However, I feel like the story itself was more important than singled out characters. The concept of scientists inventing irresponsibly and all their consequences is a good base for a story. This combined with a made-up religion, tension of what will happen next and funny/strange characters makes it an interesting read!

Conclusion of a Cat’s cradle

It’s a fast, nice read. Kurt Vonnegut is a clever and witty writer. I like that he both pays attention to human’s scientific and human’s religious mind. I think I will the re-read book because I am sure I will discover more with every read.

Verdict

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Recensie: De mens, een kleine geschiedenis van onze allergrootste f*ck-ups door Tom Phillips

27 jul 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Soms kun je wat de mens werkelijk doet, niet in verhalen verzinnen. Ik was benieuwd naar welke f*ck ups Tom Phillips had gekozen om in het boek te verwerken. Ook al houd ik meer van geschiedenis boeken met diepgang en een wat meer serieuze toon, was ik toch wel geïntrigeerd geraakt en besloot ik het te lezen.

De flaptekst

Al zevenduizend jaar loopt de mens rond op deze planeet en wees eerlijk, we timmeren enorm aan de weg. Kunst, wetenschap, cultuur en handel, we maken de mooiste dingen en planten ons voort als gekken – op deze aardbol zijn wij duidelijk de winnaars. Maar we zo tof zijn, waarom maken we er dan telkens zo’n teringzooi van? Was het wel zo’n goed idee van de Engelsman Thomas Austin om in 1859 vierentwintig schattige konijntjes mee te nemen naar Australië? Hoe gek was Mao eigenlijk toen hij besloot om alle mussen uit China te verjagen? En hoe maf waren de Sovjet-ingenieurs  toen ze hun mouwen opstroopten om, als spelende kinderen aan het strand een paar rivieren om te leggen, waardoor complete meren opdroogden? In De mens neemt Tom Philips ons mee op een wervelende reis langs de meest geweldige en catastrofale fuck-ups van onze geschiedenis. Een frisse en tamelijk relativerende kijk ope het meest succesvolle wezen op onze aarde. 

Mijn eerste indruk

Dit boek leest als een trein. De auteur schrijft vloeiend, populair en met een dosis humor. Hij mag wel wat rustig aan doen met “die idioot” en dat soort verwijzigingen. Ik hoop niet dat het boek té populair is geschreven wat dat betreft, want het leidt een beetje af.

Het verhaal

Tom Phillips beschrijft in dit boek een aantal gigantische blunders die de mensheid heeft gemaakt. En waarom? Bijvoorbeeld omdat we ons leefgebied wilden beheersen of laten lijken op het thuisland of omdat we op geld/macht uit waren. Oké, soms was de mens ook gewoon oliedom.

Zo liet Tsaar Peter III een rat voor het gerecht brengen omdat hij aan een van zijn tinnen soldaatjes had geknaagd. Of een Engelse immigrant die 24 konijnen meenam naar Australië, maar je weet wat konijnen doen dus na een tijdje waren het er miljoenen en een ware plaag.

Ook al beschrijft de auteur het met een grote dosis humor, sommige van deze f*ck ups zijn miljoenen mensen fataal geworden. De serieuze kant wordt in dit boek ook zeker belicht. Vooral het milieu anno nu is een waarschuwing, maar dat weten we eigenlijk allemaal al wel.

Wat ik ervan vond

Een leuk, interessant boek dat soms een beetje het randje zoekt met té populair zijn. De auteur schroomt echter niet om aan te geven dat sommige zaken uit het verre verleden niet met 100 % zekerheid precies zo gebeurd zijn. Deze nuance siert het boek.

De auteur heeft antropologie, geschiedenis en archeologie gestudeerd en hij is nu journalist. Dit is natuurlijk een perfecte combinatie bij het schrijven van dit boek. Al grinnikend keer je de pagina’s in rap tempo om, waarna de ene vergissing de andere opvolgt.

Conclusie van De mens, een kleine geschiedenis van onze allergrootste f*ck ups

Een leuk boek die geschiedenis toegankelijk maakt voor een groter publiek. Ik mis wel de diepgang en soms vind ik het taalgebruik te populair en storend, maar ik weet ook dat als je dat zoekt je dit boek gewoon niet moet lezen. Ik vind dit boek, ondanks dat, zeker een aanrader! Zullen we leren van de fouten van het verleden? Achja, l’histoire se répète, en er zijn altijd weer mogelijkheden voor nieuwe f*ck ups. Hopelijkt schrijft Tom Phillips deze dan weer op in een nieuw boek. 😉

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Recensie: Zomervacht van Jaap Robben

20 jul 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Zomervacht kwam onder mijn aandacht toen de Goodreads app mij afleidde van het saaie wachten op de trein. De recensies waren lovend en ik verwachtte dat de setting van het boek nog wel eens interessant leesvoer kon opleveren. Was ik ook zo onder de indruk van dit boek? Lees het hieronder.

De flaptekst

De dertienjarige Brian woont bij zijn vader op een afgelegen terrein in een caravan. Brians verstandelijk en fysiek beperkte broer Lucien brengt zijn dagen door in een instelling. Een renovatie tijdens de zomer maakt het noodzakelijk dat Lucien elders wordt opgevangen. De vader, vooral gemotiveerd door de in het vooruitzicht gestelde vergoeding, haalt Lucien naar de caravan en maakt de jonge Brian verantwoordelijk voor de verzorging van zijn broer.

Maar hoe praat je met iemand die niet spreekt? Hoe zorg je voor iemand van wie je niet weet wat hij nodig heeft? Hoe maak je de juiste keuzes als je zelf nog zo veel moet ontdekken?

Mijn eerste indruk

Toen ik dit begon te lezen was ik toevallig iets aan het eten. Dat had ik niet moeten doen. Er kwam direct iets vies voorbij waarvan ik spontaan lichtelijk misselijk werd. Ik had hierdoor lichtelijke zorgen over hoe het boek verder zou gaan. ‘Gelukkig’ was datgene ook wel het enige moment waarop ik dit zo ervoer.

Dat terzijde was mijn eerste indruk prima. De zinnen zijn kort en ondanks dat het verhaal complex zou kunnen zijn, heeft de auteur daar niet voor gekozen. Het leest vrij gemakkelijk weg, ondanks dat het boek al direct ongemakkelijk is.

Het verhaal

Brian woont met zijn vader in een stacaravan. Een wereld aan de rand van de samenleving. Zijn ouders zijn gescheiden en zijn moeder heeft gekozen voor zijn lichamelijk beperkte broer Lucien. Dat betekent dat Brian niets meer van zijn moeder hoort. Hij probeert het missen van zijn moeder te verbergen. Brian en zijn vader gaan overigens nog wel langs bij Lucien in een instelling (en soms doet zijn vader alleen alsof).

Zijn vader is voornamelijk bezig met manieren zoeken om geld binnen te harken. Het is geen type voor een knuffel of steun, maar ondanks zijn gebreken lijkt hij het ergens wel goed te bedoelen. Naast het verhuren van de leegstaande caravan op het terrein, krijgen ze de kans om Lucien betaald in huis te nemen. De instelling wordt namelijk verbouwd. Brian’s vader grijpt deze kans en dat betekent dat vooral Brian is aangewezen op de zorg van Lucien.

De jonge Brian doet zijn best, maar een echt goede zorgverlener is hij nog niet. Hij gaat gerust weg voor langere tijd terwijl Lucien alleen in bed ligt in de stacaravan. Waar hij naar toe gaat is zeer ongemakkelijk en zal ik nu nog niet verklappen. Ondertussen bouwt Brian een soort vriendschap op met de huurder (Emile) van de leegstaande caravan, tot ongenoegen van zijn vader.

Zo weeft het verhaal zich in elkaar, met de rode draad van overleven (geld om de huur voor de stacaravan en eten te betalen), de zorg voor Lucien en het opgroeien van Brian.

Wat ik ervan vond

Ondanks de potentiële heftigheid van het verhaal, blijft het een beetje een kabbelend en ongemakkelijk boek. Er had van mij best wat meer ontwikkeling in gemogen. Daarnaast worden veel zaken niet uitgediept waardoor het net zijn relevantie verliest. Zo kom je er niet achter waarom Emile de stacaravan huurt en waarom zijn Louise niets meer hem te maken wil hebben. Waarom wordt dat dan telkens afgevraagd in het boek?

Ik weet niet of de korte zinnen een bewuste keuze waren, maar die pasten wel goed bij de belevingswereld van een dertienjarige in die situatie. Dat maakt dat het verhaal en de schrijfstijl samen kloppen.

Conclusie van Zomervacht

Een ongemakkelijk boek met soms tenenkrommende situaties, maar toch interessant genoeg om verder te lezen. Je word even meegenomen in een wereld aan de rand van de samenleving, waar heel veel gebeurt maar het verhaal toch beheerst blijft. Ik vind dit boek geen specifieke aan- of afrader, wat vrij uniek is.

Beoordeling

Recensie: Een klein leven van Hanya Yanagihara

12 jul 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Op een of andere manier had ik vooral over Een klein leven gehoord in combinatie met termen als vriendschap, New York en volwassen worden. Ik begrijp dit nu ik het boek uit heb niet meer zo, waarom zal ik hieronder uitleggen!

De flaptekst

In New York worden vier jongens, begin twintig, vrienden voor het leven. Ze ontdekken hun seksuele geaardheid, werken aan hun carrière en het leven lijkt hen toe te lachen. Ondanks de nauwe band die ze met elkaar hebben, kan en wil Jude zijn geheimen niet met zijn vrienden delen. Hij slaagt er niet in zijn verleden te verwerken en het lijkt erop dat ontsnapping aan de demonen uit zijn jeugd onmogelijk is. De lezer wordt meegenomen naar een duistere wereld van kindermisbruik. Hij realiseert zich dat het onmogelijk is de wonden die ontstaan zijn door het misbruik te helen. Deze omvangrijke roman die van begin tot eind de lezer overweldigt, is shockerend maar ontroert ook door de onvoorwaardelijke vriendschappen. 

Mijn eerste indruk van Een klein leven

Eerlijk is eerlijk, ik was begonnen met het lezen van het boek maar het kwam lichtelijk saai over. Zo rond pagina 100 was ik dus gestopt. Totdat ik het boek toch verder ging lezen. Boy, was I wrong! Als je verder leest smeek je bijna om saai, omdat dít verhaal zo buitengewoon heftig is.

Het verhaal

Zoals ik hierboven schreef begint het verhaal rustig. We leren vier vrienden kennen die in New York wonen en bouwen aan hun leven. Willem wordt een succesvol internationaal bekend acteur. JB groeit uit tot een groot kunstenaar. Malcolm wordt een briljant architect. Jude wordt een top advocaat.

Goed toch? Nee. Het is vanaf het begin al duidelijk dat er iets met Jude is gebeurd in het verleden, maar langzaamaan wordt er ontrafeld wat hij allemaal heeft meegemaakt. Het verhaal focust zich vanaf dan meer op Willem en Jude.

Wat Jude heeft meegemaakt en welke fysieke en mentale littekens dat heeft achtergelaten, is werkelijk waar een tragedie. Als je denkt dat het echt niet erger kan, dan lukt het de auteur om toch nog iets verschrikkelijks er bovenop te doen.

De gesloten Jude laat steeds meer iets van zichzelf zien, letterlijk en figuurlijk, maar of de beschadigingen ook alleen maar een beetje geheeld kunnen worden….

Wat ik ervan vond

Toen ik dit boek uit had staarde ik langere tijd leeg voor me uit, totdat mijn vriend bezorgd vroeg of het wel ging. Wow, dit is met stipt het meest deprimerende boek dat ik ooit heb gelezen. Zelfs het deel “De gelukkige jaren” is helemaal niet zo gelukkig.

Het boek weet je dan ook écht te raken. En diep ook. Wat een rollercoaster dit boek, van licht saai tot heftige tragedie tot sprankjes van hoop tot verpulverde hoop. Yanagihara is in staat om je aan de karakters te laten hechten en je mee te laten leven met de goede en verschrikkelijke dingen die hun overkomen.

Conclusie van Een klein leven

Een boek die je een rollercoaster aan emoties laat voelen en je uiteindelijk leeg achterlaat. Dit is een boek dat zelden voorbij komt. Ik vond het einde echter wel jammer, maar misschien had ik ook niets anders moeten verwachten.

Om terug te komen op het begin: waarom was ik zo verbaasd over de termen als vriendschap, New York en volwassen worden? Omdat de kern van dit boek Jude’s lijden is gecombineerd met Willem die hem wil ‘redden’ ‘beter maken’ of hoe je het ook wilt noemen.

Het boek is denk ik niet geschikt voor een groot publiek. Zelf moest ik het boek soms ook even wegleggen tijdens het lezen, of het nou was omdat ik vurig wenste dat Jude ‘krachtiger’ was of dat al die verschrikkelijke dingen hem niet overkwamen. Uiteraard is dit boek fictie, maar de deprimerende gedachte is dat dit verhaal wel écht kan gebeuren.

Als je een boek wilt lezen dat je écht raakt en je het aankan om over zoveel verschrikkingen te lezen, dan raad ik het je aan.

Beoordeling

Recensie: Never split the difference van Chris Voss

06 jul 19
Roos Bergers
, ,
No Comments

De laatste tijd heb ik naast een stapel papieren boeken ook wat e-books gekocht #treatyoself. Zo ook dit e-book. Ik was ontzettend benieuwd naar de inhoud, want een voormalig FBI gijzeling onderhandelaar moet toch heel wat weten over onderhandelen. De Nederlandse titel is overigens Deel nooit het verschil. Is het boek beter dan de titel? Lees het hieronder!

De flaptekst

Het leven bestaat uit onderhandelingen: of u nu een auto aanschaft, een loonsverhoging vraagt, een huis koopt, de huur heronderhandelt of overlegt met uw partner of kinderen; zelfs het verloop van uw verdere leven kan afhangen van uw optreden in cruciale gesprekken. Dit boek geeft u de hulpmiddelen die u hiervoor nodig hebt.
Deel nooit het verschil is een onontbeerlijk handboek met onderhandelingsprincipes uit de opmerkelijke carrière van Chris Voss, onderhandelaar in gijzelings- en ontvoeringszaken. Hij benadrukt het belang van emotionele intelligentie, zonder het eindresultaat uit het oog te verliezen. De effectiviteit van deze technieken zijn in het veld getest. Voss laat zien hoe u deze vaardigheden op uw werk en op elk levensgebied kunt gebruiken.

Het boek biedt een spannend kijkje achter de schermen bij de FBI, waarbij de onderhandelingsstrategieën uit de doeken worden gedaan die Voss hanteerde.

Chris Voss, een FBI-veteraan, is een van de meest vooraanstaande beoefenaars en docenten van onderhandelingsvaardigheden. Zijn adviesbureau verzorgt opleidingen en adviseert bedrijven bij complexe onderhandelingen.

Mijn eerste indruk

Simpelweg: cool! Aan de hand van voorbeelden uit de praktijk introduceert hij de lezer direct met onderhandelingen. Hij maakt duidelijk dat eigenlijk het hele leven een onderhandeling is. Voor de meesten wel wat minder extreem dan zijn voorbeelden met terroristen e.d., maar denk maar eens na over wat je wel allemaal niet moet onderhandelen. In je werk, je liefdesleven, je financiën, je reputatie en ga zo maar verder. Zoals de auteur zegt: “Negotiating is communication with result” (onderhandelen is communicatie met resultaat).

De opbouw

Chris Voss neemt je elk hoofdstuk mee in onderdelen van onderhandelen. Hij geeft hier voorbeelden uit de praktijk bij, maar hij geeft ook een kleine samenvatting aan het einde met de technieken. Hij haalt ook Tversky en Kahneman ook aan, waarin hij hun theorie uitlegt dat mensen eerder verlies willen voorkomen dan een grote winst behandelen. (Lees de recensie van hun boek Twee breinen hier).

Zelf vond ik het een eye-opener dat je soms juist een ‘nee’ moet zoeken in een onderhandeling, zodat je beter weet hoe je naar de ‘ja’ kunt komen. Empathie, spiegelen, labellen en het onbekende achterhalen zijn dan onder andere ook methoden die hij bespreekt. Stapje voor stapje neemt hij je mee in de methoden, maar in de praktijk gebruik je natuurlijk meerdere technieken tegelijk. Het is net wat relevant is in de situatie en waar je zelf comfortabel mee bent.

Wat ik ervan vond

Ik vond het interessant om te lezen over al deze onderhandelingen en technieken. Sommige adviezen waren wel open deuren, maar minder dan in de meeste boeken met dit soort topics. Ik kan dan ook niet wachten om bepaalde technieken in de praktijk te brengen! Dit boek ga ik nog wel vaker lezen, want herhaling is de moeder van de wijsheid. 😉

Conclusie van Never split the difference

Dit is écht een goed boek over onderhandelen. Wat dat betreft heeft hij het goed aangepakt, zijn voorbeelden laten namelijk zijn kunde zien waardoor je in zijn technieken gelooft. Daarnaast schroomt hij er ook niet van om zijn eigen fouten in onderhandelingen te benoemen, daar leer je als lezer van en het geeft hem een eerlijk profiel. Dit boek is dan ook een aanrader als je meer wilt weten over effectief onderhandelen.

Beoordeling

Recensie: Mythos van Stephen Fry

25 jun 19
Roos Bergers
No Comments

Mythologie heb ik altijd interessant gevonden. In de eerste klas van de middelbare school volgde ik een vak hierover en het was een van de weinige lessen waar ik van begin tot eind geboeid zat te luisteren. Onlangs had ik Noorse goden van Neil Gaiman gelezen en dus nu was het tijd voor Mythos van Stephen Fry. Heeft dit boek mijn interesse ook kunnen vasthouden? Lees het hieronder!

Flaptekst

Losbandigheid, lust en liefde, moord en doodslag, triomfen en tragedies; de Griekse mythen en sagen zijn wilder en woester dan het leven zelf. Deze verhalen bieden alles wat een lezer zich kan wensen. De oude Grieken inspireerden onder anderen Shakespeare, Michelangelo, James Joyce en Walt Disney. In de handen van Stephen Fry komen de verhalen opnieuw tot leven. We worden verliefd op Zeus, we aanschouwen de geboorte van Athena, we zien hoe Kronos en Gaia wraak nemen op Ouranos, we huilen met koning Midas en we jagen met de even beeldschone als meedogenloze Artemis. Stephen Fry haalt deze verhalen op uit de oudheid en geeft ze hun welverdiende plek in onze moderne tijd.

Mijn eerste indruk

Zo dat zijn een hoop namen! Hoe ga ik ze allemaal onthouden? Ach ja, misschien hoeft dat ook niet helemaal precies. Naast deze overweldigende stortvloed van namen, leest het direct top. Stephen Fry is droog en schrijft met een fijne dosis humor. Ik moet er wel even inkomen en zo nu en dan terugbladeren om na te gaan wie nou ook alweer wie was.

Het verhaal

Mythos is een hervertelling van de Griekse mythen. In het begin van het boek introduceert de auteur veel van de Griekse mythologische personen en wezens. Vervolgens worden de mythen verhalend beschreven, met hier en daar een opmerking van Fry tussendoor.

Het boek is chronologisch en ook het begin wordt omschreven met Ouranos, Gaia en Pontos. Zij ontstonden uit Chaos. Na de verhalen over Kronos en anderen belanden we bij de 12 Olympische goden zoals Zeus en Apollo. Het bijzondere aan deze goden is dat ze heel menselijk zijn. Net als de mens, hebben en maken ze fouten. Daarnaast leven ze niet alleen op Olympus maar bemoeien ze zich ook met het leven op aarde. Dit levert interessante en spannende mythes op.

De mythes staan bomvol symboliek, menselijkheid en mooie verklaringen voor allerlei fenomenen.

Wat ik ervan vond

Stephen Fry had duidelijk veel plezier in het schrijven van dit boek, dat kun je gewoon lezen. Zijn enthousiasme maakt de verhalen levendig en bruisend. Ik had dan weer plezier in het lezen van dit boek. Mijn kennis over de Griekse mythen is weer opgefrist en vergroot! Ik ben benieuwd hoe classici dit ervaren. Wellicht vinden zij Fry’s opmerkingen een leuke toevoeging?

Hoe dan ook, wat mij betreft waren de oude Grieken vindingrijk in het creëren van deze goden en mythen. De auteur heeft veel van deze goden en mythen beschreven op een goed leesbare manier. Door dit boek te lezen kijk je weer op een andere manier naar bepaalde zaken. Hoe we bijvoorbeeld aan sommige woorden komen, of hoe men dacht dat we aan bepaalde bloemen e.d. waren gekomen. Leuk en verrijkend om te weten!

Conclusie van Mythos

Stephen Fry vond ik al tof en grappig toen ik Stephen Fry in America had gekeken, maar nu ben ik helemaal overtuigd. Zijn enthousiasme is terug te vinden in het boek en daarnaast zijn de Griekse mythen echt gaaf. Ik ga Heroes of Helden in de Nederlandse versie ook zeker nog lezen van de auteur. Wat mij betreft is dit boek een aanrader voor iedereen die van Griekenland, fantasie en mythologie houdt.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong