Author Archives: %s

Recensie: Mythos van Stephen Fry

25 jun 19
Roos Bergers
No Comments

Mythologie heb ik altijd interessant gevonden. In de eerste klas van de middelbare school volgde ik een vak hierover en het was een van de weinige lessen waar ik van begin tot eind geboeid zat te luisteren. Onlangs had ik Noorse goden van Neil Gaiman gelezen en dus nu was het tijd voor Mythos van Stephen Fry. Heeft dit boek mijn interesse ook kunnen vasthouden? Lees het hieronder!

Flaptekst

Losbandigheid, lust en liefde, moord en doodslag, triomfen en tragedies; de Griekse mythen en sagen zijn wilder en woester dan het leven zelf. Deze verhalen bieden alles wat een lezer zich kan wensen. De oude Grieken inspireerden onder anderen Shakespeare, Michelangelo, James Joyce en Walt Disney. In de handen van Stephen Fry komen de verhalen opnieuw tot leven. We worden verliefd op Zeus, we aanschouwen de geboorte van Athena, we zien hoe Kronos en Gaia wraak nemen op Ouranos, we huilen met koning Midas en we jagen met de even beeldschone als meedogenloze Artemis. Stephen Fry haalt deze verhalen op uit de oudheid en geeft ze hun welverdiende plek in onze moderne tijd.

Mijn eerste indruk

Zo dat zijn een hoop namen! Hoe ga ik ze allemaal onthouden? Ach ja, misschien hoeft dat ook niet helemaal precies. Naast deze overweldigende stortvloed van namen, leest het direct top. Stephen Fry is droog en schrijft met een fijne dosis humor. Ik moet er wel even inkomen en zo nu en dan terugbladeren om na te gaan wie nou ook alweer wie was.

Het verhaal

Mythos is een hervertelling van de Griekse mythen. In het begin van het boek introduceert de auteur veel van de Griekse mythologische personen en wezens. Vervolgens worden de mythen verhalend beschreven, met hier en daar een opmerking van Fry tussendoor.

Het boek is chronologisch en ook het begin wordt omschreven met Ouranos, Gaia en Pontos. Zij ontstonden uit Chaos. Na de verhalen over Kronos en anderen belanden we bij de 12 Olympische goden zoals Zeus en Apollo. Het bijzondere aan deze goden is dat ze heel menselijk zijn. Net als de mens, hebben en maken ze fouten. Daarnaast leven ze niet alleen op Olympus maar bemoeien ze zich ook met het leven op aarde. Dit levert interessante en spannende mythes op.

De mythes staan bomvol symboliek, menselijkheid en mooie verklaringen voor allerlei fenomenen.

Wat ik ervan vond

Stephen Fry had duidelijk veel plezier in het schrijven van dit boek, dat kun je gewoon lezen. Zijn enthousiasme maakt de verhalen levendig en bruisend. Ik had dan weer plezier in het lezen van dit boek. Mijn kennis over de Griekse mythen is weer opgefrist en vergroot! Ik ben benieuwd hoe classici dit ervaren. Wellicht vinden zij Fry’s opmerkingen een leuke toevoeging?

Hoe dan ook, wat mij betreft waren de oude Grieken vindingrijk in het creëren van deze goden en mythen. De auteur heeft veel van deze goden en mythen beschreven op een goed leesbare manier. Door dit boek te lezen kijk je weer op een andere manier naar bepaalde zaken. Hoe we bijvoorbeeld aan sommige woorden komen, of hoe men dacht dat we aan bepaalde bloemen e.d. waren gekomen. Leuk en verrijkend om te weten!

Conclusie van Mythos

Stephen Fry vond ik al tof en grappig toen ik Stephen Fry in America had gekeken, maar nu ben ik helemaal overtuigd. Zijn enthousiasme is terug te vinden in het boek en daarnaast zijn de Griekse mythen echt gaaf. Ik ga Heroes of Helden in de Nederlandse versie ook zeker nog lezen van de auteur. Wat mij betreft is dit boek een aanrader voor iedereen die van Griekenland, fantasie en mythologie houdt.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Recensie: Wie heeft er wél een boek bij zich? van Johan Goossens

18 jun 19
Roos Bergers
, , , , ,
No Comments

Eind vorig jaar had ik het andere boek van Johan Goossens gelezen (Jongens, ik wil nu toch écht beginnen). Ik heb zo gelachen tijdens dat boek, dat ik deze nu ook gelezen heb. Ik was benieuwd of zijn humor en empathie weer terug te vinden waren in deze columns. Was dat zo? Lees het hieronder!

De flaptekst

‘Heb je ervaring?’ vraagt de manager.
‘Nee.’
‘Een diploma?’
‘Nee.’
‘Aangenomen, je kunt morgen beginnen. Je hebt dertien klassen.’ 
Als cabaretier Johan Goossens leraar Nederlands wordt op een ROC in Amsterdam, proberen zijn nieuwe collega’s hem moed in te praten voor de eerste les: ‘Je moet het nooit persoonlijk opnemen!’ zeggen ze. ‘Je moet Hakim meteen apart zetten! En ga nooit met Sharyselle in discussie, want dan ben je verloren.’ ‘En als er iets is,’ drukken ze hem op het hart, ‘dan bel je gewoon de beveiliging…’ 
In Wie heeft er wél een boek bij zich? heeft Johan Goossens zijn ervaringen in de klas, waarover hij eerder schreef in zijn veelgelezen column in Het Parool, gebundeld. Het is een openhartig, geestig en ontroerend verslag van een jonge leraar die zich begeeft in het oog van de storm: voor de klas op een ROC in de Randstad. 

Mijn eerste indruk

Jahoor, ook dit boek begint direct fantastisch. Je zoeft grinnikend over de pagina’s heen. Dit boek lijkt wat mij meer gericht op zijn leraarschap in plaats van zijn privé verhalen en dat bevalt eigenlijk nog wel beter.

Het verhaal

In mini hoofdstukjes neemt Johan Goossens je mee door schooldagen op de ROC. Zijn schrijfstijl zorgt ervoor dat het verhaal herkenbaar wordt, ondanks dat ik nog nooit op een ROC ben geweest. Naast heel veel humor, belicht hij ook dat er vaak meer speelt dan dat je weet bij kinderen/mensen. Dat maakt het een prettig en empatisch boek. Overigens is het ook leuk dat hij met potentieel vervelende situaties heel goed kan omgaan en het juist hilarisch kan maken. Ik schat in dat hij een goede leraar was!

Wat ik ervan vond

Wederom een leuk, gemakkelijk weg te lezen boek. Ik heb het in één zitting uitgelezen. Hij heeft ontzettend veel humor en laat dat met een vlotte pen zien. Daarnaast is hij empatisch en vooral heel menselijk. Ik heb gegrinnikt en hardop gelachen en dat geeft wel aan hoe leuk het boek is.

Conclusie Wie heeft er wél een boek bij zich?

Een leuk boek waardoor je een kijkje kunt nemen in de belevingswereld van een leraar en leerlingen van een ROC. Ik lees relatief vaak boeken met ‘zware’ topics, en dan zijn dit soort afwisselingen fijn. Ik kan me voorstellen dat dit boek gewaardeerd wordt door een groot publiek en ik raad het dan ook zeker aan.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Review: Fierce fairytales by Nikita Gill

28 mei 19
Roos Bergers
, , , ,
No Comments

The first time I heard about Nikita Gill was when a friend read Your soul is a river. She was absolutely amazed by this book, so I intended to read it. It happened to be that I came across Fierce fairytales – Poems and stories to stir your soul first, so this is the first book that I read of the author. Will this book make me want to read more of the author? Find out below!

Book cover

Traditional fairytales are rife with cliches and gender stereotypes: beautiful, silent princesses; ugly, jealous, and bitter villainesses; girls who need rescuing; and men who take all the glory.

But in this rousing new prose and poetry collection, Nikita Gill gives Once Upon a Time a much-needed modern makeover. Through her gorgeous reimagining of fairytale classics and spellbinding original tales, she dismantles the old-fashioned tropes that have been ingrained in our minds. In this book, gone are the docile women and male saviors. Instead, lines blur between heroes and villains. You will meet fearless princesses, a new kind of wolf lurking in the concrete jungle, and an independent Gretel who can bring down monsters on her own.

Complete with beautifully hand-drawn illustrations by Gill herself, Fierce Fairytales is an empowering collection of poems and stories for a new generation.

My first impression

Yasss, this is so cool! Short poems and stories on fairytales, but different. The women are empowered and well… fierce. I love where this is going and which message it sends across. I am sure that people who believe that women only need to be pretty and silent are not going to like this book.

The story

As mentioned above, the book consist of short poems and stories about a variety of fairytales. It breaks with traditional gender roles. What I absolutely loved was the “Ode to the cat caller on the street” in which she responds to a cat caller:

‘I have no regrets for using my words
like they are ammo to keep men like you at bay.
And if anyone asks me why I did it, I will tell them,
‘He was asking for it, did you not see what he was wearing,
he wanted it that way.’

This shows perfectly the stupidity of men saying a girl deserves being catcalled or worse, just because of what she is wearing.

The book doesn’t only write about women’s roles though, it also acknowledges that men are raised a certain way and that they are allowed to have emotions too. It acknowledges both expectations of men and women by society. A main theme in the book is about women standing up for themselves and having more currency than their beauty. The poems and short stories are brilliantly crafted and point out societal problems. The message is not to wait for anyone to come save you, but to save yourself – for you are fierce.

My opinion

I completed this book in just two sittings (it doesn’t have that many pages anyway). Honestly, I just simply LOVE it! Can’t wait to read more of this author. It is a very relevant book and I think it’s very original that fairytales are recreated. I love how Nikita Gill pinpoints societal problems without pointing fingers. To me, she urges everyone to be the best and powerful they can be without waiting to be “saved” by others.

Conclusion of Fierce fairytales – Poems and stories to stir your soul

She breaks with traditional roles by explaining the traditional fairytales in a different and modern way. I absolutely enjoyed the book and I recommend it for anyone interested in empowerment and gender roles. I am definitely going to try out her other books.

Verdict



Interview: Christy Lefteri over haar boek De bijenhouder van Aleppo

25 mei 19
Roos Bergers
, , , , , , , , ,
No Comments

De bijenhouder van Aleppo mocht ik lezen voor Uitgeverij Mozaïek. Lees de recensie hier. Ik was zeer onder de indruk van het boek en ik was heel blij dat ik de Engelse auteur mocht interviewen toen zij in Nederland was! Op 28 mei komt het boek uit en het is zeker de moeite waard. Ik heb het interview voor jullie vertaald naar het Nederlands.

Wat is de reden dat je dit boek hebt geschreven?

Ik werkte met vluchtelingen in een vrouwen- en kindercentrum in Athene. Dat heeft mij enorm aangegrepen. Ik denk dat ik graag de vluchtelingen wilde helpen doordat mijn ouders zelf ook Cypriotische vluchtelingen waren. Ik groeide op met een gevoel dat er iets was, zonder dat ik precies wist wat. Mijn ouders waren getraumatiseerd door de oorlog. Dus ondanks dat ik een gelukkige jeugd heb gehad, was dat er ook onderdeel van. Ik denk dat dit soort dingen uit je jeugd je altijd bij blijven.

Mijn vader woont nu na 40 jaar weer op Cyprus en toen ik hem ging bezoeken zag ik Syrië aan de overkant. Ik keek over het water en het leek zo dichtbij. Ik bedacht me toen dat ik wilde helpen maar dat ik niet naar Syrië kon. Omdat ik Grieks spreek besloot ik naar Griekenland te gaan om te helpen. Ik ging uiteindelijk naar Athene. 

Ik interviewde nog geen mensen toen ik daar was, want ik was aan het werk. Ik schreef toen nog niet. Maar ik had wel al het gevoel dat ik hier misschien over wilde schrijven. Als ik ’s avonds vrij was begon ik te luisteren naar de verhalen van mensen. De mensen spraken goed Engels en ik heb heel verhalen gehoord. Er werd zelfs een theateruitvoering georganiseerd. Ik heb ook veel gezien en ervaren daar, zoals een vrouw die geen borstvoeding kon geven omdat ze te getraumatiseerd was. De omstandigheden in de kampen waren erg slecht en vooral in het voormalig vliegveld waar tenten van beddengoed stonden. Het zijn deze zaken die je absorbeert en daardoor heb ik de fictieve karakters (Nuri en Afra) bedacht. 

Wanneer heb je besloten dit boek te schrijven?

Toen ik in Athene was kreeg ik het idee dat ik misschien wilde schrijven en toen ik terug was in het Verenigd Koninkrijk had ik de karakters bedacht.

Hoe lang na je terugkomst in Engeland besloot je te schrijven?

Het was niet zo lang, in september kwam ik terug en in oktober begon ik mijn Arabische lessen. Ik voelde heel sterk dat ik dit wilde schrijven dus daarom duurde het niet lang.

Er vinden veel traumatische gebeurtenissen plaats in het boek die een groot psychologisch effect hebben op de hoofdkarakters. Hoe was het voor jou om dit boek te schrijven?

Ik probeerde zo fijngevoelig als mogelijk te zijn. Je ontmoet namelijk mensen die het echt meemaken, die niet slechts karakters zijn. De hoofdkarakters zijn dan ook niet gebaseerd maar wel geïnspireerd door echte mensen. Mijn ouders zijn ook door iets soortgelijks gegaan. 

Ik dacht dat als ik echt en eerlijk ben, in mijn hart, dan komt het er ook zo uit. Het was moeilijk om over zulke traumatische situaties te schrijven, maar ik heb geschreven wat ik voelde.

De hoofdkarakters lijden verschrikkelijk zowel mentaal als fysiek. Toch laten ze nog veerkracht zien. Wat is de sleutel tot hun veerkracht?

Ik weet niet of veerkrachtig zijn. Nuri is gebroken en Afra is blind geworden. Ik denk dat ze voornamelijk menselijk zijn. Ze vinden een manier om weer met elkaar in verbinding te staan, want dat is wat het verhaal echt is, dat zij weer met elkaar kunnen verbinden en om te kunnen rouwen.

Misschien heb je toch wel gelijk, en is het veerkracht, maar het is ook wel een menselijke eigenschap, dus misschien zijn mensen meer veerkrachtig dan je denkt. Ik zag iedereen om me heen met veel kracht en veerkracht. Vooral kinderen! Maar het betekent niet dat mensen niet gebroken zijn, zij lijden veel. Maar ze zijn wel in staat om door te gaan, zelfs in de meeste pijnlijke manier.

Dus wat je hebt gezien in Athene is terug te vinden in de karakters?

Ja, het is intrinsiek aan de mensheid. Wat ik zag, ervoer ik als kracht, ik ervoer het niet als uniek of veerkracht. Ik zag het meer als menselijkheid.

Nuri is een bijenhouder en bijen komen door het boek heen voor. Naast de letterlijke betekenis leek het ook symbool te staan voor iets anders, naar mijn gevoel hoop. Wat symboliseren de bijen?

Ik besloot Nuri een bijenhouder te maken toen ik Dr. Ryad Alsous ontmoette. Ik ontdekte hem toen ik bezig was met mijn onderzoek, hij was een professor in Agricultuur in Damascus geweest. Ik stuurde hem een bericht via Facebook en ik heb hem ontmoet en zijn bijen. Hij is met zijn familie naar Engeland gekomen als vluchteling, en heeft het project opgezet om bijen te houden. Hij leert dit niet alleen aan vluchtelingen, maar ook werkzoekenden. Hij heeft niet alleen weer werk gevonden, maar helpt ondertussen ook anderen. Dat is uniek vind ik. Mustafa (karakter uit het boek) lijkt op hem. Ik had Mustafa al bedacht voordat ik Dr. Alsous ontmoette, maar hij is wel verder ontwikkeld door deze ontmoeting.

Toen ik de bijen ontmoette en ik de honing rook en ik hoorde het geluid van de bijen, voelde ik me in verbinding met de natuur en met iets simpels. Ik denk dat dat een contrast is tussen het donkere en verdrietige uit het boek. Ik voelde het contrast ook tijdens het schrijven. Ik vond het heel fijn om over de bijen te schrijven, want het was luchtig, heel anders dan de andere stukken zoals jij ook al aangaf.  

Wanneer Nuri de bij vindt in de tuin, dat is symbolisch want ze is een buitenstaander maar het lukt haar om te overleven, dus daar is de veerkracht weer. Je hebt toch wel gelijk om het veerkracht te noemen, de wil om te overleven. Ik weet niet eens zeker of ik dit doelbewust in het verhaal wilde incorporeren, het gebeurde gewoon. Hoe cliche het ook klinkt, ik schreef het vanuit mijn hart.

Wat was de reden om heen en weer te gaan in de tijd tussen de hoofdstukken?

Dat heeft te maken met Nuri’s trauma. Een voorbeeld: mijn moeder is overleden en zij bood me vaak een kopje thee aan. Als iemand mij een kopje thee aanbood, triggerde dat mij om terug te gaan naar dat moment. Het leek dan alsof ik gewoon in het moment aanwezig was, maar dat was ik niet. Dus met Nuri, elk numeriek hoofdstuk vertelt het verhaal dat ze in Engeland zijn op zoek naar asiel, en aan het einde van elk hoofdstukje ziet hij iets zoals het bronzen horloge en het brengt hem dus ook terug in een herinnering. Dat was mijn intentie. 

Het gaat dus om dat effect van rouw. Als je zo rouwt, dan verlaat iets je niet. Hoe manifesteert het zichzelf en waar gaan de gedachten heen? Ik heb jaren als psychotherapeut gewerkt en ik heb die ervaring gebruikt om me te helpen dit te schrijven.

Wat wil je dat mensen onthouden van dit boek?

Ik zou blij zijn als mensen er door geraakt worden. En dat ze om Nuri en Afra geven door een tijdje in hun schoenen gelopen te hebben. 

Als we het nieuws kijken zien we statistieken en een stroom aan mensen. Een psycholoog gaf aan dat we het moeilijk vinden om empathie te hebben voor mensen in grote groepen, en met het vertellen van een verhaal is het anders, dan kunnen ze voelen en begrijpen door in hun schoenen te staan. Als dat gebeurt betekent het heel veel voor me.

Vandaag heb je Mohammed ontmoet, een Syrische bijenhouder in Nederland. Hoe was deze ontmoeting?

Het was een heel fijne ervaring om hem te ontmoeten. Hij kent Ryad zelfs, dat was zijn professor. Ik dacht al wel dat ze elkaar kenden, want ze waren beiden bijenhouder in Damascus. 

Ik wilde Mustafa en Nuri ook de baan geven die ze thuis deden. We kiezen onze carrières voor een reden. Als we ineens gedwongen zijn om ons te land te verlaten, willen we op zijn minst die verbinding met wat we doen in ons leven. 

Dat is misschien dan ook waarom de bijen voelen als hoop in het boek. Klopt dat?

Ja, dat is helemaal waar. Het gaat ook om vertrouwdheid. Mohammed was vandaag bijvoorbeeld helemaal in zijn element, alsof hij ervoor gemaakt was om bijen te houden en ik ben zo blij dat hij dat nu doet in Nederland. De meeste mensen kunnen niet doorgaan met wat ze thuis deden. Dat is wel wat ik voor mensen wens.

Kunnen we nog andere boeken verwachten van jou?

Ik focus nu eerst op dit boek!

Recensie: De bijenhouder van Aleppo van Christy Lefteri

24 mei 19
Roos Bergers
, , , , ,
No Comments

Ik was zo ontzettend benieuwd naar dit boek, en ik was erg enthousiast toen ik het mocht lezen voor Uitgeverij Mozaïek! Ik werd nog enthousiaster toen ik de Britse auteur ook nog mocht interviewen toen zij twee dagen in Nederland was. Stay tuned, want het interview komt dit weekend online. Het boek zelf is vanaf 28 mei te koop. Voor nu: was mijn nieuwsgierigheid naar dit boek terecht?

De flaptekst

Als ze alles hebben verloren wat hun lief is, vlucht bijenhouder Nuri samen met zijn vrouw Afra weg uit Aleppo. Op hun reis door een gebroken wereld worden ze niet alleen geconfronteerd met de schokkende realiteit van het vluchtelingenbestaan, maar ook met een onuitsprekelijk verdriet: het verlies van hun zoon Sami. Het enige wat hen op de been houdt, is de wetenschap dat Nuri’s neef en zakenpartner Mustafa op hen wacht in Groot-Brittannië, waar hij opnieuw is begonnen met het houden van bijen. Want: “Waar bijen zijn, zijn bloemen, en waar bloemen zijn, is nieuw leven en hoop.’

Mijn eerste indruk

Vanaf het begin van het boek leef je direct mee met de hoofdkarakters, Nuri en Afra. Het is duidelijk dat de schrijfster veel gesprekken heeft gehad met vluchtelingen, want de beschrijvingen voelen levensecht. Dit boek geeft vrijwel vanaf de eerste bladzijden een gezicht aan de onpersoonlijke stroom aan mensen die we op tv zien. Dat komt binnen. Ik wil verder lezen!

Het verhaal

Het boek bestaat uit hoofdstukken en een soort sub-hoofdstukken, waarin je heen en weer gaat in de tijd. De locatie van het verhaal wisselt tussen Engeland, Syrië en de reis om Engeland te bereiken.

Door het verhaal heen kom je er steeds meer achter hoe gebroken Nuri en Afra eigenlijk zijn. Door het verlies van hun zoon Sami, door de oorlog thuis en wat ze allemaal moeten meemaken als vluchteling. Afra is blind geworden door een bominslag in de tuin, waar hun zoon aan overleed. Aan het einde van het boek ontdekken we meer over haar blindheid, maar dat moeten jullie zelf lezen en spoil ik niet. Ook Nuri’s gesteldheid wordt steeds meer ontrafeld door het boek heen.

Het verhaal krijgt extra kracht doordat ook de situatie voordat de oorlog in alle hevigheid uitbrak wordt beschreven. Nuri is een gepassioneerd bijenhouder. Maar eigenlijk werd van hem verwacht dat hij zijn vader’s winkel overnam. Hij koos toch voor wat hij het liefste deed, totdat de oorlog uitbrak. Deze beschrijvingen zorgen ervoor dat je extra beseft dat ze eerst mens zijn, en daarna pas vluchteling. Het is niet wie ze zijn, maar wat ze moeten doen om in veiligheid te komen. Het is absoluut niet gemakkelijk om alles achter te laten.

De reis die ze maken is gevaarlijk en moeilijk. Eerst naar Turkije, dan met een onveilig bootje naar Griekenland. De omstandigheden zijn slecht. Zowel Nuri als Afra worden op verschillende manieren aangevallen. Op een of andere manier vinden ze toch een (oer) kracht om door te gaan. Ze willen hun doel bereiken. Ze willen naar Engeland, waar Mustafa is (de neef van Nuri die hem heeft geïntroduceerd in het bijenhouder vak). Dit land wordt gezien als het meest veilige land. Maar om er te komen kost veel. Het kost veel fysiek, mentaal en in geld.

Wat ik ervan vond

De bijenhouder van Aleppo is een heftig maar belangrijk boek. We weten allemaal van de oorlog in Syrië en de grote aantallen vluchtelingen, maar het is voor velen toch meer een ver-van-hun-bed-show. Dit boek is fictie, maar geïnspireerd door echte verhalen. Doordat het boek zo toegankelijk geschreven is, ondanks de heftige gebeurtenissen, is het geschikt voor het grote publiek. Terwijl je dit boek leest sta je even in de schoenen van mensen die op dit moment verschrikkelijke dingen meemaken of net hebben meegemaakt. Het thema is dus actueel en zeer relevant.

Conclusie van De bijenhouder van Aleppo

Persoonlijk vind ik het een must-read voor iedereen. Voor de mensen die niet zo bewust zijn van de omstandigheden en weinig empathie hebben voor vluchtelingen hoop ik dat dat verandert met het lezen van dit boek.

Het boek is goed geschreven met een vlotte pen en het verhaal is diep met veel lagen. Daarnaast is het thema actueel en relevant. Ik vond dit een bijzonder (goed) boek! Mijn nieuwsgierigheid was dus terecht.

Beoordeling

De secretaresse van Renne Knight Recensie By Book Barista

Recensie: De secretaresse van Renee Knight

06 apr 19
Roos Bergers
, ,
No Comments

Dit boek heb ik mogen lezen om te recenseren van Ambo Anthos Uitgevers. Zoals je weet is de secretaresse een soort poortwachter voor een bedrijf. Daarnaast weet ze/hij daarnaast van alles over iedereen in het bedrijf. Een literaire thriller over dit onderwerp kan veelbelovend zijn! Was het boek inderdaad net zo interessant als verwacht? Lees het in de recensie!

De flaptekst

“De secretaresse’ van Renee Knight, auteur van de bestseller “Disclaimer’, is een beklemmende thriller over obsessie, verraad en ultieme wraak. In de psychologische triller “De secretaresse’ stelt Renee Knight de vraag: wie heeft de meeste macht op kantoor? Degene die het hardst praat, er het beste uitziet, het rijkst is, degene die het meeste respect afdwingt? Of is het iemand als Christine Butcher: een bescheiden vrouw die in stilte getuige is van alles wat besproken wordt, elk geheim en elk gerucht? Iemand die onopvallend informatie inwint bij degenen voor wie ze werkt, degenen die enkel zichzelf zien? Er is een slechts een dunne lijn tussen loyaliteit en verraad, en als iemand als Christine Butcher tot het uiterste gedreven wordt, kan zij zomaar de gevaarlijkste vrouw op kantoor blijken…

Mijn eerste indruk

Het boek begint al gauw met van alles. Christine krijgt haar baan als secretaresse van Mina Appleton aangeboden en is al direct meer aan het werk dan thuis. Binnen mum van tijd wil haar man een scheiding (en heeft ook al een ander). Daardoor heeft ze ook weinig contact met hun kind. Een beetje snel allemaal, vooral omdat je nog geen binding hebt met de karakters. Gek genoeg doet het je dan dus eigenlijk ook niet veel. Het lijkt Christine zelf overigens ook niet zoveel te doen. Christine volgt Mina vooral, maar ze is nog niet de ijzingwekkende secretaresse die ik verwacht had.

Het verhaal

Het boek draait om Christine, privésecretaresse van Mina Appleton. Laatstgenoemde heeft de leiding heeft over Appleton supermarkten na het overlijden van haar vader. De vader overlijdt vrij snel in het boek. Het leek me een logischere keuze dat het boek begint op het moment dat Mina net aan de top staat. Of bijvoorbeeld dat de vader gewoon blijft leven en met pensioen gaat o.i.d.. Het voelt nu dramatisch gezien verkeerd getimed.

Mina vraagt totale toewijding en loyaliteit van Christine, die dit ook geeft. Zelfs op cruciale momenten in Christine’s leven dwingt Mina voor haar te kiezen en dat doet ze nog ook. Het karakter van Christine staat eigenlijk volledig in het teken van Mina. Ondanks dat ze de hoofdkarakter is, leest ze niet als een eigen persoon en voel je dus ook weinig connectie met haar. Misschien is dat ook de bedoeling, maar die keuze snap ik dan niet. Wanneer een bepaalde situatie ontstaat, lijkt Christine vooral weg te kwijnen. Maar bijna aan het einde van het boek wordt daar een thriller twist aangegeven. Alleen de laatste paar hoofdstukken zijn overigens een thriller te noemen en zoals bijna alles in het verhaal, voelt het nogal plots.

Wat ik ervan vond

Het is een onderhoudend boek, maar het verhaal raast door zonder dat je de tijd hebt om verbinding ermee te maken. Het idee achter het boek is interessant. De rol van de secretaresse wordt vaak onderschat, met die notie kun je veel in een boek. Maar de uitvoering heeft wat mij betreft kansen gemist. Dit heeft vooral te maken met de opbouw, hier had rustiger aan gewerkt kunnen worden. Bijvoorbeeld door in plaats van ineens een thriller setting te beschrijven, al eerder bepaalde elementen toe te voegen aan het verhaal. Ik had het ook leuker gevonden als er niet op één persoon werd geconcentreerd (Mina Appleton), maar dat de secretaresse nog veel meer wist en te maken had met anderen.

Conclusie van ‘De secretaresse’

Als je op zoek bent naar een boek waarbij je niet teveel hoeft na te denken (net als Christine), oppervlakkige karakters, een snel verhaal en een buiten proportioneel heftig plot (ten opzichte van de rest van het boek), dan is dit het boek voor jou. Daar is overigens niks verkeerd mee, soms is het fijn om een boek te lezen die je net zo gemakkelijk weer weglegt zodra je het uit hebt gelezen.

Beoordeling

Recensie: Ze zullen verdrinken in hun moeders tranen van Johannes Anyuru

08 mrt 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Dit boek met een actueel thema stond al een tijdje op mijn to-read lijstje. Ik was benieuwd naar wat voor invalshoek het boek had en hoe het geschreven was. Lees hieronder meer!

De flaptekst

Op een winteravond plegen drie jongeren een terroristische aanslag in een boekhandel waar een cartoonist een lezing houdt. De jonge vrouw die de taak heeft het geweld te filmen, is de enige die de aanslag overleeft.
Twee jaar later bezoekt een schrijver haar in een tbs-kliniek. Ze vertelt hem haar levensverhaal: vanuit de toekomst is ze naar deze tijd gezonden. Geïntrigeerd probeert de schrijver de waarheid te ontrafelen. Die blijkt gruwelijker dan hij had kunnen bevroeden.

Mijn eerste indruk

Het verhaal begint heel erg spanned, want de aanslag komt al snel aan bod. Het is filmisch beschreven, dus je voelt jezelf bijna aanwezig op de locatie. De schrijfstijl is indrukwekkend. Deze auteur kan zeer goed schrijven! De zinnen zijn vloeiend, mooi geconstrueerd en helder. Ik verslind de pagina’s.

Het verhaal

Het boek gaat over een terroristische aanslag en het mysterie wat daarna ontstaat over het meisje die er bij betrokken was. Zij filmde tijdens de aanslag, maar er zijn ook dingen voorgevallen die niet zijn gefilmd. Onder andere dat mysterie probeert een schrijver die haar bezoekt te ontrafelen.

Het meisje, Nour, weet niet meer wie zij is of waar ze vandaan komt. Ze geeft aan door de tijd te reizen en ze zegt dat ze uit de toekomst is gekomen om iets te voorkomen. In werkelijkheid is zij een Belgisch meisje die zich bekeerd had tot de islam en zelfs vast heeft gezeten in een gevangenis in de woestijn. Het is de vraag of de martelingen die zij heeft ondergaan voor haar geheugenverlies hebben gezorgd. Het verhaal komt soms dicht tegen Sci-Fi aan.

Er wordt zowel vanuit haar perspectief als vanuit de schrijver geschreven. Dat is soms wat verwarrend, want het is niet altijd even snel duidelijk vanuit welk perspectief is geschreven.

Wat ik ervan vond

Het is een prachtig geschreven boek en een indrukwekkend verhaal. Ik vond het wel jammer dat het verhaal soms wat onduidelijk was en dat er Sci-Fi elementen in gestopt zijn. Aan de ene kant maakt het dit boek bijzonder, aan de andere kant blijf je nog met veel vragen zitten. Ik denk dan ook dat met dit thema een meer sluitend verhaal interessanter geweest.
Vooral omdat er nog niet veel (toegankelijke) verhalende boeken zijn over dit topic.

Als je de Sci-Fi elementen en het verwarrende rekent als een uiting van Nour haar psychose en schizofrenie dan is het briljant, maar ik weet niet of dat de intentie van de schrijver was.

Conclusie

Een bijzonder boek met een actueel, interessant thema. De schrijfstijl van Johannes Anyuru is écht heel goed. Ik ga zeker nog wel meer boeken van hem lezen! De Sci-Fi elementen hadden van mij er niet perse in gehoeven en het had hier en daar een duidelijker boek kunnen zijn, maar al met al heb ik het boek verslonden.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Recensie: De acht bergen van Paolo Cognetti

16 feb 19
Roos Bergers
, , , ,
No Comments

“De acht bergen” van Paolo Cognetti is een erg populair boek. Ik wilde het al een tijdje lezen, omdat ik er goede verhalen over had gehoord. Het boek was beschikbaar in de bieb, dus ik leende het. Was het boek net zo goed als zijn reputatie beloofde?

De flaptekst

DWDD Boek van de Maand september 2017.

Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is scheikundige, en gefrustreerd door zijn werk in een fabriek. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer tragische gebeurtenissen plaatsvinden.

Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Valle d’Aosta waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.

Mijn eerste indruk

Ik voel niet direct een connectie met het verhaal of de karakters. De schrijfstijl is prima en er is nog genoeg potentie om door te lezen. Ik blijf nog even hoge verwachtingen houden!

Het verhaal

Het verhaalt draait om Pietro, je leest over hem van kind af aan tot volwassene. Hij woont met zijn ouders in Milaan, maar gaat in de zomers altijd met hen naar de bergen. Hij ontmoet daar Bruno, waar hij een vriendschap mee sluit.

Pietro heeft niet veel vrienden, is gesteld op alleen zijn en het karakter laat in het boek geen echte emotionele diepte zien. Zijn vader is ook teruggetrokken en is het liefste boven op de top van bergen. Pietro’s moeder is in die zin het meest betrokken en zorgzaam.

Als kind leert hij met zijn vader de bergen in te gaan, totdat hij dat als puber niet meer wil. Hij vervreemd van zijn vader en gaat zijn eigen leven leiden. Hij bezoekt Nepal om documentaires te maken, maar hij keert altijd nog terug naar het bergdorp. Daar voelt hij zich echt zijn “ware ik”.

Hij is zelf niet zo goed in contact houden wanneer hij weg is, dus zijn moeder fungeert als een spin in het web die blijft verbinden. Het landschap van de bergen, de weiden, de beken, de bossen en de meren zijn ook een soort karakters in het boek, die elk wat van de menselijke karakters iets brengt. Tijdens het lezen stel ik me de mooiste gebieden voor.

Wat ik ervan vond

Het boek heeft me niet echt gegrepen. Ik voelde geen connectie met de karakters, behalve misschien met Bruno en de moeder. Ik ben zelden in de bergen geweest en ook al vind ik het wel mooi, ik ben geen doorgewinterde berg bewandelaar. Als je hier wel erg van houdt, kan ik me voorstellen dat dit wel een meerwaarde is aan het boek.

Naast deze persoonlijke smaak, miste ik ook de diepgang in het boek. Voor mijn gevoel konden alle karakters veel meer doen om binding te zoeken met elkaar. Het blijft allemaal wat oppervlakkig. Eigenlijk had ik ook wat meer filosofie verwacht. Ik bemerk geen cruciale veranderingen in gedrag of houding tijdens het volwassen worden van de hoofdkarakter.

Desalniettemin waren er hele mooie passages zoals “Een deel van me was gehecht geraakt aan de dingen die ik niet wist (p. 137).” Dat zijn wel zinnen om van te smullen.

Een ander positief punt is de stijl. Het boek heb ik snel uitgelezen en ondanks de complexiteit van het volwassen worden, wordt het boek nooit moeilijk. Het is ook knap om een landschap als een soort karakter in het verhaal te verweven.

Conclusie van De acht bergen

Het is een mooi geschreven boek. Ik had wat meer diepgang en wellicht verandering in de karakters willen lezen. De (schrijf)stijl is prettig en het verhaal heeft een mooie backdrop. Ik vond het einde wat teleurstellend. Uiteindelijk had ik meer van het boek verwacht, maar ik heb het wel met plezier gelezen.

Beoordeling

 

Recensie: Schaduwliefde van Ruta Sepetys

08 feb 19
Roos Bergers
, , , ,
No Comments

Nog een paar recensies terug gaf ik aan dat ik al járen geen YA meer had gelezen, zo lees ik weer er één. Wel met een compleet ander topic. Dit heftige verhaal gaat over Lina, zij wordt als vijftienjarige gedeporteerd naar een werkkamp in Siberië.

De schrijfster is de dochter van een vluchteling uit Litouwen. Het boek is ontstaan door haar interesse in die geschiedenis. Ze heeft gesproken met Litouwers die de bezetting door de Sovjet-Unie hebben meegemaakt. De dingen die gebeuren in het boek zijn dan ook gebaseerd op deze verhalen, ook al zijn de karakters verzonnen. Dit boek is ook verfilmd onder de naam “Ashes in the snow”.

Hoe is dit boek? Lees het hieronder!

De flaptekst

Heb jij je weleens afgevraagd hoeveel een mensenleven waard is? Die ochtend was mijn broertje niet meer waard dan een zakhorloge. Het is 1941 en de vijftienjarige Lina is toegelaten tot de kunstacademie. Maar eerst heeft ze nog een lange zomer voor zich, waarin ze zich opmaakt voor haar eerste afspraakjes met jongens. Dan, op een nacht, valt de geheime Sovjet-politie haar huis binnen en wordt ze samen met haar moeder en broertje naar Siberië gedeporteerd.
Haar vader wordt ter dood veroordeeld en komt in een gevangeniskamp terecht. Lina legt de verhalen van haar familie en de andere kampbewoners vast in haar tekeningen. Onzeker over het lot van haar vader, neemt ze een moedig en gevaarlijk besluit: ze gebruikt haar tekeningen als geheime boodschap en smokkelt ze het kamp uit. Maar zullen die haar vader in het gevangeniskamp wel bereiken? ‘Dit boek beneemt je de adem vanaf de eerste pagina, verovert je hart elke keer opnieuw en laat je de wonderlijke kracht zien van de menselijke geest en het uithoudingsvermogen.’ De Leesfabriek

Mijn eerste indruk

Zo dat is al snel een heftig verhaal! Voor de meeste Nederlanders is het waarschijnlijk een wat minder bekende geschiedenis, maar wat de mensen onder het bewind van Stalin mee hebben moeten maken is onmenselijk. Het aantal vermoorde mensen staat niet vast, maar sommige academici schatten tussen de 3 en 9 miljoen en andere academici zelfs (meer dan) 20 miljoen. Met dit besef in het achterhoofd, zal het boek vast nog deprimerender worden.

Het verhaal

Lina is een vijftien jarig meisje als zij, haar moeder, vader en broertje worden gedeporteerd. Haar vader gaat naar de gevangenis en de rest van het gezin wordt naar een werkkamp (“werkboerderij”) gestuurd. Het leven in het kamp is hard en na een dag harde, fysieke arbeid krijgen ze alleen 300 gram brood.

Ze vindt haar toevlucht in het stiekem tekenen van de mensen om haar heen. Ze is een groot talent. Haar liefde voor Munch die ze samen met haar vader deelt, helpt haar in moeilijke tijden. Haar moeder is een vrouw met een immens groot hard, zorgzaam voor haar en iedereen om haar heen. Ook zij helpt Lina niet op te geven tijdens deze extreme omstandigheden.

Lina wordt ook verliefd. Maar het is geen situatie zoals bij een normaal (ondertussen) 16 jarig meisje. Hij geeft haar hoop, zoals later ook te lezen is in het boek. Wat de precieze situatie is, mag je zelf lezen.

Wat ik ervan vond

Het is een erg verdrietig verhaal over overleven in barre omstandigheden. Naast het verdrietige, wil het ook juist de kant van behulpzaamheid, menselijkheid, hoop en liefde belichten.

De gebeurtenissen staan niet in verhouding tot hoe het boek is geschreven. In het begin van het boek dacht ik dan ook dat Lina een stuk jonger was. Ik denk dat het beter was geweest als de hoofdpersonage iets volwassener was geweest. Het boek leest namelijk alsof het door een zeer jong publiek gelezen kan worden, maar daar is de inhoud te schrokkend voor. Ik vind de Nederlandse titel ook niet helemaal passend.

Verder is het boek heel verschrikkelijk, heel mooi en het zal me niet verbazen als ik hier nog langer over na blijf denken.

Conclusie van Schaduwliefde

Dit is een aangrijpend boek. Het enigszins open einde vond ik wat jammer, dat had wat mij betreft beter afgerond kunnen worden. Daarnaast was een wat volwassener hoofdpersonage meer in lijn met de rest van de stijl geweest. Toch ben ik onder de indruk en vond ik het een zeer goed boek. Ik raad het boek dan ook zeker aan.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Recensie: Ten zuiden van de grens van Haruki Murakami

31 jan 19
Roos Bergers
, ,
No Comments

Zoals jullie misschien gemerkt hebben, ben ik de laatste Murakami boeken aan het lezen. Zijn schrijfstijl is betoverend! Was dit boek weer net zo goed? Lees het hieronder in de recensie!

De flaptekst

Hajime en zijn jeugdliefde Shimamoto groeien allebei op als enig kind. Na schooltijd luisteren ze samen naar muziek, houden elkaars hand vast en praten over de toekomst. Als Hajime met zijn familie naar een andere stad verhuist, verliezen ze elkaar uit het oog.

Jaren later komen ze elkaar echter weer tegen. Hajime is de succesvolle eigenaar van een nachtclub, echtgenoot en vader. Shimamoto’s leven is gehuld in vele geheimen die ze niet wil prijsgeven. Maar na hun ontmoeting zet Hajime alles op alles om zijn jeugdliefde weer te veroveren.

Mijn eerste indruk

Hm, ben ik Norwegian Wood weer aan het lezen maar dan met andere karakters? De schrijfstijl is weer prachtig, maar het verhaal lijkt weinig vernieuwend. Ik wil toch doorlezen omdat het verhaal misschien nog andere wendingen krijgt? Daarnaast is zoals gezegd zijn stijl zo mooi.

Het verhaal

Dit boek gaat over de liefdesgeschiedenis tussen Hajime en Shimamoto. Ze voelen zich beide buitenbeentjes op school, komen allebei uit een middle-class gezin en zijn allebei enig kind. Ze voelen zich sterk tot elkaar aangetrokken. Toch verliezen ze elkaar uit het oog, maar Hajime blijft altijd hunkeren naar Shimamoto. Zelfs terwijl hij getrouwd is en kinderen heeft.

Jaren later ontmoeten ze elkaar weer in de nachtclub van Hajime. Zijn obsessie voor Shimamoto steekt weer volledig de kop op. Ze spreken met elkaar af en zij wilt niets over haarzelf vertellen. Eigenlijk is dat wel jammer, want zo krijg je ook geen connectie met dit karakter.

Het verhaal gaat verder over de strubbelingen, want zijn vrouw heeft het heus wel door. Daarnaast gaat het ook over de schaarse ontmoetingen tussen Hajime en Shimamoto en het verlangen. Of ze uiteindelijk bij elkaar eindigen? Dat moet je zelf lezen!

Wat ik ervan vond

Tsja, het verhaal is wat dat betreft niet leuk. Ik vond het alleen maar zielig voor de vrouw van Hajime. Daarnaast vond ik hem obsessief en ook niet bepaald “likable”. Hajime is namelijk wel vaker in het verhaal raar bezig. Het verhaal voelt daarnaast teveel aan als Norwegian Wood. Door de schrijfstijl van Murakami blijf je toch doorlezen. Zijn zinsconstructies zijn prachtig en hij beschrijft fraaie inzichten.

Conclusie van Ten zuiden van de grens

De schrijfstijl van het boek is wederom mooi! Het verhaal is daarentegen niet zo geweldig en ook niet vernieuwend. Als je een groot Murakami fan bent zou ik hem lezen, maar anders zou ik Kafka on the shore of Norwegian Wood lezen. Waarschijnlijk heeft Murakami nog wel mooie(re) boeken geschreven, alleen deze staan nog op mijn te lezen lijst. 😉

Beoordeling