Author Archives: %s

Terugblik 2019

30 dec 19
Roos Bergers
, ,
No Comments

Het jaar zit er alweer bijna op. We gaan straks niet alleen een nieuw jaar in, maar zelfs een nieuwe decennium! De jaren twintig, wat gaat het ons brengen? Ik hoop heel veel goede boeken naast dat ik je uiteraard geluk, goede gezondheid, veel liefde en eigenlijk al het moois en goede wens.

Afgelopen jaar heb ik 35 boeken gelezen, dat is 9 meer boeken dan vorig jaar Had ik meer tijd? Nee dat niet. Maar ik heb wel meer tijd genomen om te zitten met een goed boek en een kop koffie. Heerlijk! Hoeveel boeken hebben jullie gelezen in 2019?

De lijst hieronder gaat over boeken die ik las in 2019, ze zijn niet perse verschenen in 2019.

De beste non-fictie van 2019

Dat zijn wat mij betreft Sapiens, Brutus en Becoming.
Sapiens is een toegankelijk boek waarmee je in een sneltreinvaart door de menselijke geschiedenis heen wordt geloodst. Interessante inzichten wel! Brutus vond ik gewoon echt heel erg gaaf. Hoe cool is het dat we nu nog nieuwe inzichten kunnen verwerven over iemand die ruim 2000 jaar geleden leefde? Kathryn Tempest heeft grondig onderzoek gedaan en heeft een prettige schrijfstijl. Dan Becoming van Michelle Obama. Ik wist nooit veel over haar maar ik ben nu echt fan! Het is een oprecht persoon die het beste probeert te doen voor haar gezin en land.

De beste fictie van 2019

Dan schiet toch wel direct A man called Ove te binnen! Wat een prachtig en ontroerend boek. Subtiel, maar krachtig tegelijkertijd. Grappig, maar treurig tegelijkertijd. Een aanrader voor iedereen. Ik was ook erg onder de indruk van Eleanor Oliphant is completely fine. Het is het debuut van Gail Honeyman, ik hoop dat ze door blijft gaan met schrijven!

Het slechtste boek van 2019

Een wat minder leuke categorie, maar eerlijk is eerlijk, dit wint De secretaresse van Renee Knight. Dit boek had potentie maar heeft echt kansen gemist om het een coherent en goed uitgewerkt verhaal te laten zijn. Het einde staat zo los van de rest van het boek, dat het te onverwacht komt.

Het meest inspirerende boek van 2019

Never split the difference van Chris Voss was wat mij betreft erg inspirerend. Hij leert je onderhandelingstechnieken en geeft voorbeelden uit de praktijk. Je hebt er echt wat aan als je goed bent in onderhandelen! Becoming en Fierce fairytales mogen eigenlijk ook toegevoegd worden aan deze categorie.

Het meest teleurstellende boek van 2019

Dat is A walk in the woods van Bill Bryson. Door zo’n beetje iedereen wordt dit boek als geweldig ervaren, maar ik vond het saai. Ik vond het moeilijk om de kange stukken met details over kleine dorpjes in Amerika e.d. door te komen. Het was geen slecht boek, maar ik had er zeker meer van verwacht.

Het heftigste boek van 2019

Dit jaar heb ik veel heftige boeken gelezen, maar eigenlijk is dat elk jaar wel zo. Binnen fictie was Een klein leven wel heel heftig. Dit was de eerste keer dat ik door fictie een tijdje alleen maar leeg voor me uit kon staren. Wat een leed! Qua non-fictie was The last girl wel enorm heftig. Het ware verhaal van een Jezidi vrouw die verhandeld werd als seksslaaf en uiteindelijk wist te ontsnappen. Dat dit zo actueel is maakt het extra schrijnend.

Het spannendste boek van 2019

Dat is De doodsvogel. Het leuke is dat het derde deel, De jongen in de sneeuw, al klaar ligt om gelezen te worden. Het plot van De doodsvogel is wat minder sterk dan van het eerste deel Ik reis alleen, maar het blijft een spannend boek! Het leest dan ook zo weg door de spanning en prettige schrijfstijl, dus het is zeker een aanrader als je van thrillers houdt.

Het beste fantasty boek van 2019

Dat is Mythos van Stephen Fry. Wat schrijft hij goed en enthousiast! Daarnaast vond ik het super leuk om mijn kennis over de Griekse mythologie weer bij te spijkeren en te vergroten. Mythos is een toegankelijk boek. Als je geen problemen hebt met het lezen in Engels raad ik dit boek wel zo aan, omdat Stephen Fry’s humor dan minder lost in translation raakt.

Het allerbeste boek van 2019

Eigenlijk wil ik hier dan direct een hele waslijst neerzetten, maar als ik dan echt moet kiezen ga ik voor A man called Ove. Simpelweg omdat het boek een subtiele emotionele rollercoaster is maar nooit uit de ban springt. Ik ga dat boek zeker nog vaker lezen.

Iedereen bedankt!

Zoals de titel al zegt, iedereen bedankt voor het lezen en reageren op onze blogs en social media pagina’s. Ik heb genoten van het lezen en van Book Barista en ik hoop jullie ook! Voor 2020 al het beste gewenst en natuurlijk veel leesplezier.

Hartelijke groet,
Roos

Review: Becoming by Michelle Obama

27 dec 19
Roos Bergers
, , , , , ,
No Comments

As I have Amazon Prime, every once in a while they offer me a free audiobook. I much prefer paper books, but I thought why not? Because of the offer, I chose Becoming because I already read a lot of great reviews. Next to the audiobook, I also bought the e-book so I read it half/half. It turned out its nice to listen to a book while traveling to and from work.

The book cover

An intimate, powerful, and inspiring memoir by the former First Lady of the United States

In a life filled with meaning and accomplishment, Michelle Obama has emerged as one of the most iconic and compelling women of our era.

As First Lady of the United States of America-the first African-American to serve in that role-she helped create the most welcoming and inclusive White House in history, while also establishing herself as a powerful advocate for women and girls in the U.S. and around the world, dramatically changing the ways that families pursue healthier and more active lives, and standing with her husband as he led America through some of its most harrowing moments. Along the way, she showed us a few dance moves, crushed Carpool Karaoke, and raised two down-to-earth daughters under an unforgiving media glare.

My first impression

The book is chronological and starts off with her youth. It is interesting to read about where she came from. She grew up with parents who stimulated her to reach high and to not give up. She was raised on the South Side of Chicago, a neighborhood getting worse as she grew up. I am curious to read more about her later life!

The story

The book is divided in three parts: becoming me, becoming us and becoming more. It first tells of her youth, growing up as an African-American female on the South Side of Chicago in a cramped up apartment. Her family was tight-knit. Her parents supported her along the way and made sure she got the best education possible. It then continues to her going off to Princeton and Harvard Law School.

When she started working as a lawyer, she met Barack Obama. Even when they started dating he was driven to make the world a better place for others. She describes the times when Barack was a senator, they got married and had kids and eventually his running for president.

And then she became the First Lady. She started her own initiatives, without getting too political. Meanwhile, she was balancing being a mother, getting used to all the staff, her anonymity lost, the threads they got and all the tasks that you get when you become First Lady.

The book ends when Donald Trump is elected to be the new president.

My opinion

I never knew a lot about Michelle Obama, but now I feel I do. The book is a very intimate and open portrait of her. She is very honest about her insecurities and worries which makes her very likeable and real. She came a long way, being born both African-American and female in the United States.

What I really liked about the book, is that it really humanized her. Despite of Barack and her being in the powerful position they were in, they never forgot people who were impoverished or went through devastation such as shootings or natural disasters. It seemed they really wanted the best for their family, the nation and the world.

She really seems inspiring, empathic, empowering and strong-willed. Finishing the book, it felt like saying goodbye to a friend.

Conclusion of Becoming

I loved this book! The only point of criticism is that I would have wanted to read more about the time during the presidency. However, the book is about her and her becoming, so I do understand the chapter divide. I highly recommend reading this book, as it opens your eyes to not only her life, but also being African-American and female in the political world of The United States.

Verdict

Review: The Choice by Edith Eger

08 dec 19
Roos Bergers
No Comments

This is one of the first books I read on my brand new e-reader the Kobo Libra H2O. Although I will never stop buying paper books, I must admit that the lightweight convenience of an e-reader while traveling is perfect. I had high expectations of this book, due to the high ratings and good reviews. Were these expectations grounded? Let’s find out below!

The book cover

In 1944, sixteen-year-old ballerina Edith Eger was sent to Auschwitz. Separated from her parents on arrival, she endures unimaginable experiences, including being made to dance for the infamous Josef Mengele. When the camp is finally liberated, she is pulled from a pile of bodies, barely alive. The horrors of the Holocaust didn’t break Edith. In fact, they helped her learn to live again with a life-affirming strength and a truly remarkable resilience. The Choice is her unforgettable story. It shows that hope can flower in the most unlikely places.

My first impression

The book starts with her life in Hungary, a little girl that loves to dance and has a difficult mother. However, when she was only 16, she and her family were deported to Auschwitz. When you start reading, you immediately notice this is going to be a special book.

The story

This book is not merely a memoir about her time in Auschwitz, the death march or Gunskirchen. It is a complete story of her time before the Holocaust and after. She experienced and witnessed extreme trauma during the Holocaust, and at liberation she was almost dead herself.

After the liberation she goes to the United States, where she lives in poverty with her husband and kids. She suppresses her memories of the Holocaust, until she starts healing. Later on, she becomes a psychologist specializing in PTSD for veterans and abuse victims. She describes some of her cases in the book.

She believes that you cannot control everything, but you can control your outlook. Also, she acknowledges trauma is trauma, and doesn’t play anything down.

My opinion

This is a very important book. Reading her life’s story makes you believe that anyone can heal from trauma, as long as they choose to do so. It not easy, but possible. The details in the book about what she experienced and witnessed during the Holocaust are gruesome and horrible. Her struggles after the war are very real and make her optimistic outcome even more impressive.

I can imagine that this book may attract readers that are interested in the Holocaust and that they don’t appreciate the “self help” part of it. To me, it felt original and complete as she focussed on a large part of her life. However, I was not a big fan of the parts about the therapy sessions with her patients.

Conclusion of The Choice

This book really resonated with me. Edith Eger survived hell and eventually turned her trauma into healing and helping others. She truly is an inspiration. It is not often that you get to read about someone’s life after the Holocaust and I feel that this made the book even more special.

Verdict

Review: A walk in the woods by Bill Bryson

30 okt 19
Roos Bergers
, ,
2 comments

This was the first book I read of Bill Bryson! I heard a lot of people talk very positively about his books. Lately, I read a lot of books with heavy topics, so I decided I wanted to read something funny. Was A walk in the woods exactly that? Find out below!

Book cover

In the company of his friend Stephen Katz (last seen in the bestselling Neither Here nor There), Bill Bryson set off to hike the Appalachian Trail, the longest continuous footpath in the world. Ahead lay almost 2,200 miles of remote mountain wilderness filled with bears, moose, bobcats, rattlesnakes, poisonous plants, disease-bearing tics, the occasional chuckling murderer and – perhaps most alarming of all – people whose favourite pastime is discussing the relative merits of the external-frame backpack.
Facing savage weather, merciless insects, unreliable maps and a fickle companion whose profoundest wish was to go to a motel and watch The X-Files, Bryson gamely struggled through the wilderness to achieve a lifetime’s ambition – not to die outdoors.

My first impression

The first pages are funny. Bill Bryson buying gear for his hike made me chuckle. However, I was not as captivated with the book as I thought I would be. There are many details that could be interesting to others, but not so much to me.

The story

Bill Bryson and Stephen Katz decide to hike the Appalachian trail. The story alternates between the hike and information on the trail, trees, towns and so on.

It differentiates from many other books with a travel theme: it does not dwell on the “inner journey”. There is no epiphany about life or a realization of the bigger questions. There is just the trail and the walking. Oh, and a lot of information about other stuff.

To me, the fun parts are when it’s about the people. What Bill and Stephen experience together or when they meet other hikers. I chuckled when they met the annoying girl who knew everything better or when the author and his friend had their little moments in their separate tents.

My opinion

I did not enjoy this book as much as I thought I would. The author is a good writer and he really knows how to formulate experiences in a funny way. However, I did not laugh out loud or think every part was as interesting. The parts about the human experiences were very nice, but not all of the other information was very interesting to me. For example, there were many pages about the change of a certain town that I never heard of before. Perhaps this book is better for an American audience or for Appalachian trail hikers.

Conclusion

The book is well-written, and it is witty. However, it did not really resonate with me. It was just a fine read. I still want to try A brief history of nearly everything of the author, I expect that it will be more like my kind of book!

Verdict

Review: Eleanor Oliphant is completely fine by Gail Honeyman

07 okt 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

After reading and loving A man called Ove, this book – Eleanor Oliphant is completely fine – was recommended to me. It had already been on my to-read list, so now I finally got around to read it!
By the way, if you are wondering why an elephant is portrayed on the picture: the Dutch word for elephant is ‘Olifant’. Olifant, Oliphant, Tomato, Tomato.

Book cover

Eleanor Oliphant leads a simple life. She wears the same clothes to work every day, eats the same meal deal for lunch every day and buys the same two bottles of vodka to drink every weekend.
Eleanor Oliphant is happy. Nothing is missing from her carefully timetabled life. Except, sometimes, everything.
One simple act of kindness is about to shatter the walls Eleanor has built around herself. Now she must learn how to navigate the world that everyone else seems to take for granted – while searching for the courage to face the dark corners she’s avoided all her life.
Change can be good. Change can be bad. But surely any change is better than… fine?

My first impression

Ahh, Eleanor, what happened to you? She is lonely, the oddball at work and in the weekend she eats pizza and drinks vodka alone until Monday comes around. She upholds a rigorous routine and her life is sort of empty. The character feels very real so I am curious to find out how she will develop throughout the book!

The story

Eleanor lives a lonely and orderly life. Apart from the call with her mum on Wednesdays, she doesn’t speak to anyone outside the office. You wonder if her behavior is due to a mental disorder or that life shaped her this way.

Her routine and orderly life gets shaking up when she and a colleague save a man who falls down on the street. It is the start of Eleanor having social interaction and learning social conventions. She even imagines herself being a couple with a musician she saw at a concert. Moreover, she does new things such as asking the colleague (Raymond) out for lunch.

The getting used-to of this new way of life and the reason for her behavior are gradually unpicked during the book. It ends with a plot-twist that I did not see coming.

My opinion

This book is amazing. It is very funny and at same the time it’s tragic. The tragic is really tragic, but somehow it is not written in a way that makes you depressed as is done in A little life for example.

The characters development is written in just the perfect pace, which allows you to really root for her. Once you start reading this book, it is hard to put away. Moreover, Eleanor is hilarious, even when that’s not always what she means to be.

This book is about loneliness, development, kindness and social ties. Raymond, her colleague, is at the heart of her development. Sometimes, or maybe always, we need someone to care, even if it’s just 1 person.

Conclusion

A funny, strong and impressive book. I would definitely recommend it! Finishing this book feels like having to say goodbye to all those marvelous characters. I would have loved to read even more about them. 🙂

Verdict

Recensie: 21 lessen voor de 21ste eeuw van Yuval Noah Harari

01 okt 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Sapiens van Yuval Noah Harari vond ik echt een geweldig boek! Eén van de beste boeken dit ik dit jaar heb gelezen. Ik was dus zeer benieuwd naar zijn andere boeken. Dit boek lag toevallig beschikbaar in de bieb, wat een unicum is want zijn boeken zijn altijd uitgeleend. Ik heb Homo Deus nog niet gelezen, maar het fijne aan zijn boeken is dat het allemaal niet perse op volgorde hoeft. Hoe was 21 lessen voor de 21ste eeuw? Lees het hieronder!

De flaptekst

In Sapiens boog Yuval Noah Harari zich over het verleden, in Homo Deus over de toekomst; nu laat hij zijn licht schijnen over het heden. Wat zijn de uitdagingen van onze tijd? Hoe beschermen we onszelf tegen een nucleaire oorlog, ecologische rampen en technologische bedreigingen? Wat is de oorzaak van de opkomst van populisten als Donald Trump? Hoe weren we ons tegen fake news? Moeten we ons voorbereiden op een nieuwe wereldoorlog? Wat moeten we denken van het opkomend nationalisme? Vragen de mondiale problemen die op ons afkomen om andere politieke systemen? Is het een goed idee dat we onze data overdragen aan enkele grote commerciële spelers, of wordt het tijd om het eigendom van data te reguleren? En wat wordt de grote nieuwe wereldmacht, Amerika, Europa of China? In dit boek beantwoordt Yuval Noah Harari de 21 meest urgente vragen van onze tijd.

Mijn eerste indruk

Interessant, maar wel veel speculatie. Ik weet nog niet zo goed wat ik daar van vind. Yuval Noah Harari haalt zeker interessante discussies aan, zoals over AI en kunstmatige intelligentie, maar het is wel erg subjectief. Het is echt een ander boek dan Sapiens.

Het verhaal

In dit boek verkent Yuval Noah Harari mogelijke toekomstscenario’s, waar de mens nu staat en hoe zich dat verhoudt tot het verleden van de mens. Zonder teveel te verklappen: hij snijdt interessante punten aan waar we als mensheid goed over na moeten denken. Zo kan het best zijn dat we in de toekomst problemen hebben die we nog niet eerder in de geschiedenis hebben meegemaakt. Hoe gaan we die oplossen? En dan gaat het nog niets eens over het milieu.

De ideeën die de auteur presenteert zijn goed om te over na te denken en kunnen voor interessante discussies zorgen. De hoofdstukken over nationalisme, religie en immigratie zijn ook relevant voor het heden.

Wat ik ervan vond

Ondanks dat het interessante ideeën zijn over het heden en de toekomst, mistte de samenhang in het boek. Sommige hoofdstukken waren eerder gepubliceerde essays, toen ik daar achterkwam viel veel op zijn plaats. Ik vind Sapiens echt een aanrader voor iedereen om te lezen. 21 lessen voor de 21ste eeuw vind ik niet in dat rijtje thuishoren. Het is zeker interessant en het zijn interessante topics om over na te denken, maar als je meer samenhang zoekt is het misschien een idee om de essays los te lezen.

De conclusie van 21 lessen voor de 21ste eeuw

Een interessant maar redelijk onsamenhangend boek met interessante ideeën en discussiepunten. Als je een boek van Yuval Noah Harari wilt lezen zou ik Sapiens aanraden, ook al is 21 lessen voor de 21ste eeuw wel het lezen waard. Het fijne aan de schrijfstijl van de auteur vind ik dat het een retorische kracht heeft. Ik blijf in ieder geval wel nadenken over de punten die hij aanhaalde. Door dit laatste krijgt het boek 3,5 kopjes koffie (afgerond naar 4).

De beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Review: A man called Ove by Fredrik Backman

24 sep 19
Roos Bergers
, ,
No Comments

Scandinavian writers somehow know how to write a good book. At least, this is my experience, but I probably just read a small fraction of Scandinavian authors. Of course, they must be good in order for them to be translated into English or Dutch. Anyhow, I was very eager to read this one because I read so many positive reviews! Was it as good? Let’s find out!

Book cover

Meet Ove. He’s a curmudgeon—the kind of man who points at people he dislikes as if they were burglars caught outside his bedroom window. He has staunch principles, strict routines, and a short fuse. People call him “the bitter neighbor from hell.” But must Ove be bitter just because he doesn’t walk around with a smile plastered to his face all the time?

Behind the cranky exterior there is a story and a sadness. So when one November morning a chatty young couple with two chatty young daughters move in next door and accidentally flatten Ove’s mailbox, it is the lead-in to a comical and heartwarming tale of unkempt cats, unexpected friendship, and the ancient art of backing up a U-Haul. All of which will change one cranky old man and a local residents’ association to their very foundations.

My first impression

My first chuckle was while reading the first page. Okay, this must be good! My first emotion was not long after. Wow, this book seems to be funny and emotional at the same time. A heartfelt read!

The story

Ove is a man set in his ways. He loves his routine and likes to complain about the world around him. However, soon you find out that there is more to him. He loves and misses his late wife. She was “the color” in his life. This love is endearing and feels very pure. He doesn’t really want to go on without her.

Ove didn’t have the easiest life, working from a young age and being betrayed multiple times. He handles it quite well by moving on, but the reader is left with feelings.

The main character Ove is withdrawn, until new neighbors move in. He learns he actually does not dislike the woman (Parvaneh) and the kids are okay too. The man remains a doofus in his eyes. Parvaneh challenges him to come out of the house, help others and live life. The friendship that unfolds is heartwarming.

The story is about life, love, loneliness, friendship, human connections and challenges.

My opinion

I simply love this book. I think it’s special that a book can make you laugh and nearly cry. The book touches your heart to the core!

The character Ove is developed well and throughout the story you grow more fond of him with every page you turn. Ove is the person you’d like have as your neighbor or grandfather. It is also endearing that Parvaneh encourages him to live, even if it irritates Ove in the beginning. Everyone needs a Parvaneh now and then.

Conclusion of A man called Ove

This book is amazing. It is hilarious, heartfelt and it makes you feel all the feelings. Moreover, the characters and the story are developed well and the writing is great. I would highly recommend this book! I am sure I will read it many more times. The story somehow really stays with you for a while. Perhaps because the book is deeply human.

Verdict

Review: Cat’s cradle by Kurt Vonnegut

17 sep 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

There’s this episode of Gilmore Girls, it might even be the first one, where Sookie sings “Rory and the Chilton and the Chilton and the Rory”. Somehow, I hear the title Cat’s cradle exactly as sung by Sookie. “And the cats and the cradle and the cradle and the cats”. I don’t know why. It has little to do with the book though. Let us review!

Back cover

Kurt Vonnegut’s ”Cat’s Cradle” is an irreverent and highly entertaining fantasy about the playful irresponsibility of nuclear scientists, beautifully repackaged as part of the Penguin Essentials range. ‘All of the true things I am about to tell you are shameless lies.’ Dr Felix Hoenikker, one of the founding fathers of the atomic bomb, has left a deadly legacy to the world. For he is the inventor of Ice-nine, a lethal chemical capable of freezing the entire planet. The search for its whereabouts leads to Hoenikker’s three eccentric children, to a crazed dictator in the Caribbean, to madness. Will Felix Hoenikker’s death wish come true? Will his last, fatal gift to humankind bring about the end that, for all of us, is nigh? Told with deadpan humour and bitter irony, Kurt Vonnegut’s cult tale of global apocalypse preys on our deepest fears of witnessing the end and, worse still, surviving it …

My first impression

This is gonna be fun! The book starts off with the writer/narrator contacting the children of the fictional creator of the atom bomb Dr. Hoenikker (who passed away). They are all peculiar. He contacts them because wants to write a factual account of Dr Hoenikker. I am curious to find out what will happen!

The story

Cat’s cradle revolves around the narrator, traveling to an island in the Caribbean named San Lorenzo. He follows Dr. Hoenikker’s children there. On this island, the people secretly practice bokononism and speak some sort of English. Bokononism is created by a singer who roams the jungle and adds pages to the book very often. The president forbids bokononism and the people are scared of him. Is he really this strict dictator that he seems to be though?

The eldest son of Dr. Hoenikker, turned out be the right-hand man of the San Lorenzo president. He is getting married, this is why his brother Newt and his sister Angela visited him on this island. It turns out they are all carrying a secret.

The narrator learns that when the atom bomb dropped, the creator was playing with some strings making a cat’s cradle. So while all those people died, the creator was simply doing that. The day the Dr himself died, he was also playing, but with ice. He created the deadliest weapon of all: ice-nine. What will happen, now that the three children carrying this deadly weapon, are all together on an island?

My opinion

Vonnegut wrote a fun satirical science fiction book. I appreciated the symbolism. His creation and writing of Bokononism is brilliant. I feel like the author aimed to symbolize that all religions are narratives. Whether you agree with or not, it’s clever writing.

The characters were well-written and easy to imagine. However, I feel like the story itself was more important than singled out characters. The concept of scientists inventing irresponsibly and all their consequences is a good base for a story. This combined with a made-up religion, tension of what will happen next and funny/strange characters makes it an interesting read!

Conclusion of a Cat’s cradle

It’s a fast, nice read. Kurt Vonnegut is a clever and witty writer. I like that he both pays attention to human’s scientific and human’s religious mind. I think I will the re-read book because I am sure I will discover more with every read.

Verdict

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Recensie: De mens, een kleine geschiedenis van onze allergrootste f*ck-ups door Tom Phillips

27 jul 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Soms kun je wat de mens werkelijk doet, niet in verhalen verzinnen. Ik was benieuwd naar welke f*ck ups Tom Phillips had gekozen om in het boek te verwerken. Ook al houd ik meer van geschiedenis boeken met diepgang en een wat meer serieuze toon, was ik toch wel geïntrigeerd geraakt en besloot ik het te lezen.

De flaptekst

Al zevenduizend jaar loopt de mens rond op deze planeet en wees eerlijk, we timmeren enorm aan de weg. Kunst, wetenschap, cultuur en handel, we maken de mooiste dingen en planten ons voort als gekken – op deze aardbol zijn wij duidelijk de winnaars. Maar we zo tof zijn, waarom maken we er dan telkens zo’n teringzooi van? Was het wel zo’n goed idee van de Engelsman Thomas Austin om in 1859 vierentwintig schattige konijntjes mee te nemen naar Australië? Hoe gek was Mao eigenlijk toen hij besloot om alle mussen uit China te verjagen? En hoe maf waren de Sovjet-ingenieurs  toen ze hun mouwen opstroopten om, als spelende kinderen aan het strand een paar rivieren om te leggen, waardoor complete meren opdroogden? In De mens neemt Tom Philips ons mee op een wervelende reis langs de meest geweldige en catastrofale fuck-ups van onze geschiedenis. Een frisse en tamelijk relativerende kijk ope het meest succesvolle wezen op onze aarde. 

Mijn eerste indruk

Dit boek leest als een trein. De auteur schrijft vloeiend, populair en met een dosis humor. Hij mag wel wat rustig aan doen met “die idioot” en dat soort verwijzigingen. Ik hoop niet dat het boek té populair is geschreven wat dat betreft, want het leidt een beetje af.

Het verhaal

Tom Phillips beschrijft in dit boek een aantal gigantische blunders die de mensheid heeft gemaakt. En waarom? Bijvoorbeeld omdat we ons leefgebied wilden beheersen of laten lijken op het thuisland of omdat we op geld/macht uit waren. Oké, soms was de mens ook gewoon oliedom.

Zo liet Tsaar Peter III een rat voor het gerecht brengen omdat hij aan een van zijn tinnen soldaatjes had geknaagd. Of een Engelse immigrant die 24 konijnen meenam naar Australië, maar je weet wat konijnen doen dus na een tijdje waren het er miljoenen en een ware plaag.

Ook al beschrijft de auteur het met een grote dosis humor, sommige van deze f*ck ups zijn miljoenen mensen fataal geworden. De serieuze kant wordt in dit boek ook zeker belicht. Vooral het milieu anno nu is een waarschuwing, maar dat weten we eigenlijk allemaal al wel.

Wat ik ervan vond

Een leuk, interessant boek dat soms een beetje het randje zoekt met té populair zijn. De auteur schroomt echter niet om aan te geven dat sommige zaken uit het verre verleden niet met 100 % zekerheid precies zo gebeurd zijn. Deze nuance siert het boek.

De auteur heeft antropologie, geschiedenis en archeologie gestudeerd en hij is nu journalist. Dit is natuurlijk een perfecte combinatie bij het schrijven van dit boek. Al grinnikend keer je de pagina’s in rap tempo om, waarna de ene vergissing de andere opvolgt.

Conclusie van De mens, een kleine geschiedenis van onze allergrootste f*ck ups

Een leuk boek die geschiedenis toegankelijk maakt voor een groter publiek. Ik mis wel de diepgang en soms vind ik het taalgebruik te populair en storend, maar ik weet ook dat als je dat zoekt je dit boek gewoon niet moet lezen. Ik vind dit boek, ondanks dat, zeker een aanrader! Zullen we leren van de fouten van het verleden? Achja, l’histoire se répète, en er zijn altijd weer mogelijkheden voor nieuwe f*ck ups. Hopelijkt schrijft Tom Phillips deze dan weer op in een nieuw boek. 😉

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Recensie: Zomervacht van Jaap Robben

20 jul 19
Roos Bergers
, , ,
No Comments

Zomervacht kwam onder mijn aandacht toen de Goodreads app mij afleidde van het saaie wachten op de trein. De recensies waren lovend en ik verwachtte dat de setting van het boek nog wel eens interessant leesvoer kon opleveren. Was ik ook zo onder de indruk van dit boek? Lees het hieronder.

De flaptekst

De dertienjarige Brian woont bij zijn vader op een afgelegen terrein in een caravan. Brians verstandelijk en fysiek beperkte broer Lucien brengt zijn dagen door in een instelling. Een renovatie tijdens de zomer maakt het noodzakelijk dat Lucien elders wordt opgevangen. De vader, vooral gemotiveerd door de in het vooruitzicht gestelde vergoeding, haalt Lucien naar de caravan en maakt de jonge Brian verantwoordelijk voor de verzorging van zijn broer.

Maar hoe praat je met iemand die niet spreekt? Hoe zorg je voor iemand van wie je niet weet wat hij nodig heeft? Hoe maak je de juiste keuzes als je zelf nog zo veel moet ontdekken?

Mijn eerste indruk

Toen ik dit begon te lezen was ik toevallig iets aan het eten. Dat had ik niet moeten doen. Er kwam direct iets vies voorbij waarvan ik spontaan lichtelijk misselijk werd. Ik had hierdoor lichtelijke zorgen over hoe het boek verder zou gaan. ‘Gelukkig’ was datgene ook wel het enige moment waarop ik dit zo ervoer.

Dat terzijde was mijn eerste indruk prima. De zinnen zijn kort en ondanks dat het verhaal complex zou kunnen zijn, heeft de auteur daar niet voor gekozen. Het leest vrij gemakkelijk weg, ondanks dat het boek al direct ongemakkelijk is.

Het verhaal

Brian woont met zijn vader in een stacaravan. Een wereld aan de rand van de samenleving. Zijn ouders zijn gescheiden en zijn moeder heeft gekozen voor zijn lichamelijk beperkte broer Lucien. Dat betekent dat Brian niets meer van zijn moeder hoort. Hij probeert het missen van zijn moeder te verbergen. Brian en zijn vader gaan overigens nog wel langs bij Lucien in een instelling (en soms doet zijn vader alleen alsof).

Zijn vader is voornamelijk bezig met manieren zoeken om geld binnen te harken. Het is geen type voor een knuffel of steun, maar ondanks zijn gebreken lijkt hij het ergens wel goed te bedoelen. Naast het verhuren van de leegstaande caravan op het terrein, krijgen ze de kans om Lucien betaald in huis te nemen. De instelling wordt namelijk verbouwd. Brian’s vader grijpt deze kans en dat betekent dat vooral Brian is aangewezen op de zorg van Lucien.

De jonge Brian doet zijn best, maar een echt goede zorgverlener is hij nog niet. Hij gaat gerust weg voor langere tijd terwijl Lucien alleen in bed ligt in de stacaravan. Waar hij naar toe gaat is zeer ongemakkelijk en zal ik nu nog niet verklappen. Ondertussen bouwt Brian een soort vriendschap op met de huurder (Emile) van de leegstaande caravan, tot ongenoegen van zijn vader.

Zo weeft het verhaal zich in elkaar, met de rode draad van overleven (geld om de huur voor de stacaravan en eten te betalen), de zorg voor Lucien en het opgroeien van Brian.

Wat ik ervan vond

Ondanks de potentiële heftigheid van het verhaal, blijft het een beetje een kabbelend en ongemakkelijk boek. Er had van mij best wat meer ontwikkeling in gemogen. Daarnaast worden veel zaken niet uitgediept waardoor het net zijn relevantie verliest. Zo kom je er niet achter waarom Emile de stacaravan huurt en waarom zijn Louise niets meer hem te maken wil hebben. Waarom wordt dat dan telkens afgevraagd in het boek?

Ik weet niet of de korte zinnen een bewuste keuze waren, maar die pasten wel goed bij de belevingswereld van een dertienjarige in die situatie. Dat maakt dat het verhaal en de schrijfstijl samen kloppen.

Conclusie van Zomervacht

Een ongemakkelijk boek met soms tenenkrommende situaties, maar toch interessant genoeg om verder te lezen. Je word even meegenomen in een wereld aan de rand van de samenleving, waar heel veel gebeurt maar het verhaal toch beheerst blijft. Ik vind dit boek geen specifieke aan- of afrader, wat vrij uniek is.

Beoordeling