Author Archives: %s

Bijzondere vertelsels van Ransom Riggs Recensie by Book Barista

Recensie: Bijzondere vertelsels van Ransom Riggs

28 Aug 18
Book Barista
, , , , ,
No Comments

Ik ben enorm fan van de boeken van Ransom Riggs. Na de drie boeken van de peculiar-serie te hebben gelezen werd het hoog tijd om aan Bijzondere vertelsels te beginnen. Dit boek is een collectie van korte verhalen uit de wereld van mevrouw Peregrine met prachtige illustraties van Andrew Davidson. Lees in deze recensie of ik de korte verhalen net zo geweldig vind als de serie zelf.

 De flaptekst

“Net als iedereen in de bijzondere wereld groeiden de bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine op met de unieke Bijzondere vertelsels.

Welgestelde kannibalen die bijzondere ledematen als een ware delicatesse beschouwen. Een prinses met een slangentong. De herkomst van de eerste ymbryne … Dit is nog maar een greep uit de vele geniale en angstaanjagende Bijzondere vertelsels in deze bundel, samengesteld en van aantekeningen voorzien door Millard Nullings, onzichtbare leerling van mevrouw Peregrine en onderzoeker van alles wat bijzonder is.

De tien prachtig geïllustreerde verhalen, bekend uit de internationale bestseller De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine, geven een uniek inkijkje in de geschiedenis van het bijzonderdom. Voor iedereen die houdt van beklijvende verhalen.”

Mijn eerste indruk

Kijk die cover! Prachtig toch. Natuurlijk mag je een boek nooit kiezen aan de hand van de cover, maar dit kan toch niet anders zijn dan liefde op het eerste gezicht?! Het is duidelijk dat Andrew Davidson tot de top behoort met zijn illustraties. Na het zien van deze cover liggen mijn verwachtingen hoog. Gelukkig is het voorwoord al gelijk heel fantasierijk en tovert het na de eerste drie zinnen en lach op mijn gezicht. Dit moet geweldig worden!

Het verhaal

Je zult de vertrouwde personages in deze collectie bijna niet terugvinden, wat we lezen in dit boek is de strijd van de hoofdpersonages hun voorouders om met hun talenten om te gaan en zich sterk te houden tegen de wrede manieren die de maatschappij gebruikte om hen te verbannen. Tijdens deze reis terug in de tijd is Miljard, de enige personage die dus wel terug komt in het boek, een geweldige gids! Ieder verhaal staat op zichzelf. Je hoeft dus niet uren aan een stuk door te lezen. Gewoon even een verhaaltje tussendoor.

Wat ik ervan vond

Wat heerlijk! Het ene verhaal is nog vreemder dan het andere. Bijzondere vertelsels is net zo interessant en speciaal als de trilogie van mevrouw Peregrine. Of eigenlijk…. Is het misschien zelfs beter.

Het is niet nodig om de trilogie van mevrouw Peregrine te hebben gelezen om te genieten van deze verzameling. Ik vond de verhalen interessant genoeg om je helemaal in de fantasiewereld mee te nemen. Toch zullen degenen die al bekend zijn met de wereld van de bijzondere kinderen dit boek denk ik nog meer waarderen. Ik kan gerust zeggen dat dit magnifieke universum een oneindige bron van geweldige verhalen is en dat bomvol staat met prachtige illustraties thema’s.

De conclusie van Bijzondere vertelsels

Het boek ziet er prachtig uit, is fijn geschreven en de verhalen vormen heerlijk leesvoer. Daarnaast zorgen de korte verhalen ervoor dat je nieuwe ontdekkingen doet over de wereld van de mevrouw Peregrine en de bijzondere kinderen. Naar mijn mening heeft Ransom Riggs opnieuw een kunstwerk neergezet!

Nieuw boek!

Wist je al dat het vierde deel A map of days op 2 oktober 2018 uitkomt? Ik kan niet wachten! Ik lees de serie zelf in het Engels, maar mocht je wachten op het vierde deel in het Nederlands Dan kan ik je alvast vertellen dat het boek De kaart der dagen heten en wordt gepubliceerd op 22 november 2018. Gelukkig dus maar 1,5 maand later. Dat scheelt!

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

De monnik van Mokka van Dave Eggers by Book Barista

Recensie: De monnik van Mokka van Dave Eggers

23 Aug 18
Book Barista
, , , , ,
No Comments

Whoohoo, roepen jullie ook net als ik dat jullie nooit iets winnen? Een paar weken terug kwam daar bij mij verandering in. Via een Facebookpost de American Book Center aan het Spui in Amsterdam won ik namelijk een gesigneerd exemplaar van De monnik van Mokka van Dave Eggers. Heel vet, want dit boek stond al op mijn “want to buy-list” op Goodreads. Na mijn vakantie in Cyprus was ik klaar om het boek te lezen. Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

 De flaptekst

“De monnik van Mokka is het waargebeurde, meeslepende verhaal over een jonge man die zijn eigen Amerikaanse droom najaagt, over de wonderlijke geschiedenis van koffie en over de worstelingen van Jemenitische burgers die zich staande proberen te houden in de oorlog.

Mokhtar Alkhanshali groeit op in San Francisco als een van de zeven kinderen van twee islamitische immigranten uit Jemen. Op zijn vierentwintigste werkt hij als portier in een appartementencomplex en raakt na een samenloop van omstandigheden geïntrigeerd door de rijke en fascinerende geschiedenis van koffie en de belangrijke rol die zijn moederland Jemen daarin speelde.

Vastbesloten om de oude glorie van Jemenitische koffie in ere te herstellen, besluit hij in de ruige berggebieden van het land op zoek te gaan naar de eeuwenoude plantages, om te leren over de teelt, het branden en de handel in koffie.”

Mijn eerste indruk

Kijk die cover! Prachtig toch. Natuurlijk mag je een boek nooit kiezen aan de hand van de cover, maar dit kan toch niet anders zijn dan liefde op het eerste gezicht?! En liefde is het, het boek gaat over cultuur, koffie, vakmanschap en overleven. Als grote van cultuur en koffie zat ik dan ook al vanaf de eerste bladzijde helemaal in het verhaal.

Het verhaal

Dit is een waarheidsgetrouw verhaal van een jonge Jemen-Amerikaan die opgroeit in San Francisco. Hij is een punker die zich nergens druk om maakt en leeft met de dag. Wanneer hij ontdekt dat koffie uit Jemen is voortgekomen, gebruikt hij passie, moed, creativiteit en humaniteit om de koffie van Jemen tot de beste ter wereld te maken. Dat alles te midden van ontmoedigende armoede, oorlog en politiek.

Wat ik ervan vond

Er is een wijze les in De monnik van mokka… of misschien zijn het er zelfs twee. Laat niemand je vertellen dat je iets niet kunt doen. En als je eenmaal ergens je zinnen op hebt gezet, kun je alles doen. In dit geval wordt de persoon die gaat voor het doel dat hij voor ogen heeft een aantal malen bijna vermoord. Maar ondanks dat gaf hij niet op en deed hij het! Hij deed wat hij wilde doen, al leek het in eerste instantie nog zo onmogelijk. En dat is gewoon enorm gaaf. Van begin tot eind leefde ik mee met de moedige hoofdpersoon Mokhtar Alkhanshali.

De schrijfstijl van Dave Eggers is even goed als altijd. Ik had de lat hoog liggen, maar hij heeft wederom laten zien dat hij tot de top auteurs in de wereld behoort. Dit boek levert kwaliteit op vele niveaus. Het toont karakter, het beschrijft wat mensen elke dag meemaken in een regio die geteisterd wordt door oorlog en het leest prettig.

De conclusie van De monnik van Mokka

Door dit boek ben ik NOG meer van koffie gaan houden. Dit is het soort boek dat je op het puntje van de stoel laat zitten. Geen enkel moment werd het saai en ik heb veel geleerd over Yemen. Een land met een heftige, maar zeer interessante geschiedenis. De Monnik van Mokka is een must voor iedereen die van koffie, politiek, geschiedenis en menselijke verhalen geniet.

Ik wil The American Book Center Amsterdam bedanken voor dit boek. Ik heb echt enorm genoten!

Beoordeling

Recensie Sapiens een kleine geschiedenis van de mens van Yuval Noah Harari by Book Barista

Recensie: Sapiens van Yuval Noah Harari

15 Aug 18
Book Barista
, , , ,
No Comments

Eerlijk is eerlijk, ik lees niet vaak een boek binnen het genre geschiedenis en maatschappij. Vaak kan het me niet boeien of wil ik iets luchtigs lezen tussen de bedrijven door. Over Sapiens een kleine geschiedenis van de mensheid van Yuval Noah Harari had ik alleen zulke goede recensies gelezen, dat ik wel een uitzondering op mijn regel moest maken. Lees in deze recensie wat ik van het boek vind en of het genre me bevalt.

 De flaptekst

“Honderdduizend jaar geleden waren er wel zes verschillende menssoorten. Nu is er maar één soort over, en dat zijn wij. Homo sapiens. Hoe komt het dat alleen wij zijn overgebleven? Hoe kwamen onze voorvaderen op het idee om steden en zelfs koninkrijken te stichten? Waarom gingen we in goden geloven, maar ook in natiestaten, en in bedrijven. Waarom vertrouwen we op geld, boeken en wetten? En hoe zal onze wereld er in de toekomst uitzien?

In Sapiens neemt Yuval Noah Harari ons mee op een fascinerende reis door de geschiedenis van de mensheid. Wie zijn we? Waar komen we vandaan? En hoe zijn we geworden wie we nu zijn? In zijn aanstekelijke relaas laat Harari ons kennismaken met een raadselachtig fenomeen: de mens.”

Mijn eerste indruk

“Oké, ik pak een stoel, een goede kop koffie, ga aan tafel zitten en zet de televisie uit. Dit boek is een serieus gebeuren, dus we gaan dit serieus aanpakken” dacht ik voor ik begon. Het voelde allemaal wat ongemakkelijk, ik was bang dat mijn Engels niet goed genoeg zou zijn (jep, ik had de Engelse versie) en dat ik er geen snars van zou begrijpen. Want de boekverkoopster vertelde me dat Sapiens pittige kost was. Nou dat viel allemaal enorm mee! Vanaf de eerste bladzijde is Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid al makkelijk leesbaar. Op naar de volgende hoofstukken, ik ben enthousiast!

Het verhaal

Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid gaat over fundamentele vragen over onze evolutie als mens en biedt handvaten om de geschiedenis en evolutie van de mens beter te begrijpen. Het test ons denken en bij mij lokte het nieuwe gedachten uit.

Wat ik ervan vond

Sapiens een kleine geschiedenis van de mensheid is een van die zeldzame boeken die buitengewoon geschreven, intelligent en geestverruimend is. Ik ben overtuigd door de argumenten van Yuval Noah Harari en mijn kijk op de menselijke evolutie is veranderd. Sommige lezers noemen het boek “life changing”, daar ben ik het niet mee eens.

Flinke beweringen

Sapiens bespreekt een aantal interessante punten en opent waarschijnlijk een paar goede vraagstukken, maar vaak miste ik een eindconclusie. Ik ben het met de auteur eens dat de agrarische revolutie een enorme impact heeft gehad op hoe we nu leven, maar bijvoorbeeld niet dat het “de grootste oplichterij van de geschiedenis is”. Zo heeft hij nog veel meer fascinerende beweringen in dit boek. Zoals zijn idee over de cognitieve revolutie. Het is deze mysterieuze, en tot dusver onverklaarde, verandering in menselijke genetica die hij opmerkt als de voornaamste reden voor het uiteindelijke succes van de soort Homo Sapiens.

De conclusie van Sapiens een kleine geschiedenis van de mensheid

Sapiens een kleine geschiedenis van de mensheid is prachtig geschreven en gemakkelijk te lezen, dit boek zorgde ervoor dat ik meer en meer te weten wilde komen over hoe de auteur denkt dat de wereld is geëvolueerd tot wat het nu is. Revolutie door revolutie, religie door religie, conceptie door conceptie, dingen werden vereenvoudigd en toch werden de valide punten gehandhaafd – het was nooit saai. Ik kan dit boek dan ook aan iedereen aanraden. Twijfel je of je de Engelse of de Nederlandse versie wil lezen? Mocht je vaker Engels boeken lezen, dan is dit prima te doen in het Engels want Yuval Noah Harari neemt je stap voor stap mee, hij houdt als het ware gedurende het hele verhaal je hand vast.

Beoordeling

Aan de oever van de Seine van Jennifer Robson by Book Barista

Recensie: Aan de oever van de Seine van Jennifer Robson

10 Aug 18
Book Barista
, , , ,
No Comments

Twee weken geleden kreeg ik van uitgeverij HarperCollins het boek Aan de oever van de Seine. Super gaaf, want ik had nog nooit eerder iets van Jennifer Robson gelezen. De flaptekst van het boek sprak mij direct aan en de cover is ook zo prachtig met al het kleurgebruik. Nog dezelfde week ben ik in het boek gestart. Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

De flaptekst

“De jonge lady Helen probeert te herstellen van een gebroken hart én een ernstige ziekte. Omdat ze niets liever wil dan breken met het milieu waarin ze is grootgebracht, besluit ze om een nieuw leven op te bouwen als kunstenaar. En waar kan dat beter dan in het bruisende Parijs van de jaren twintig?

Te midden van pittoreske straatjes en prachtige kunst ontmoet ze nieuwe mensen, die niets van haar verleden weten. Een van hen is de knappe Sam Howard, correspondent voor de Chicago Tribune en beschadigd door de gruwelen van de Eerste Wereldoorlog. Net als Helen probeert ook Sam het verleden achter zich te laten.

Mijn eerste indruk

Vanaf het moment dat Helena op de trein naar Calais stapt, was ik verkocht. Robson’s ongelooflijk goede en levensechte beschrijvingen in combinatie met de mooie en onafhankelijke lady Helena, zorgen ervoor dat ik niet meer kon stoppen met lezen.

Het verhaal

Lady Helena Montagu-Douglas-Parr herstelt van een bijna-dood-aanval. Wanneer ze herstelt, besluit ze dat ze naar Frankrijk wil om kunst te studeren. In Frankrijk raakt ze bevriend met een groep kunstenaars die haar in staat stellen meer over zichzelf en het leven te leren dan ooit te voren. Onder die vrienden is de Amerikaan Sam Howard. Ze is meteen weg van hem, maar hun relatie is afstandelijk en gecompliceerd. Terwijl ze in Parijs is, leert Helena grote beïnvloeders van die tijd kennen, zoals Hemingway, Gertrude Stein en de Fitzgeralds.

Wat ik ervan vond

Aan de oever van de Seine is het betoverende verhaal van een vrouw die zelf wil bepalen hoe ze haar leven leidt, in een tijd waarin dat niet vanzelfsprekend is. Vanaf de eerste bladzijde zorgt Robson ervoor dat je je in een wereld tijdens de jaren 20 bevindt. Ik vind dat enorm knap, helemaal omdat Robson zelf nooit in de jaren 20 geleefd heeft. Haar schrijfstijl zorgde ervoor dat ik zelf het gevoel had door Parijs te lopen en Helena echt te kennen. Robson gaat in op veel details, zonder dat het saai wordt

De personages zijn enorm goed uitgewerkt. Ik denk niet dat er een personage in dit boek was dat ik niet leuk vond. Tante Agnes was een pittige oude dame die echt brak met conventies, jarenlang bij een man woonde, voordat ze in staat was met hem te trouwen en altijd haar eigen keuzes heeft gemaakt.

Etienne was een van mijn andere favoriete personages. Hij leert Helena wat liefde en vrijheid is. Twee onderwerpen die Helena zich nog eigen moest maken. En dan heb je nog Sam! Ja, hallo! Natuurlijk is Helena gek op Sam. De manier waarop Robson hem omschrijft maakte mij ook verliefd vanaf de eerste minuut. Wat een man!

De conclusie van Aan de oever van de Seine

Het leven van Helena, haar geweldige tante, artistieke vrienden en het romantische Parijs van de jaren 20 vormen samen een fantastisch en elegant verhaal vol met prachtige dingen van het Parijs vóór de Tweede Wereldoorlog. Ik vond het geweldig en zou dit boek aan iedereen aanraden die van historische fictie houdt.

Uitgeverij HarperCollins, bedankt dat ik dit geweldige boek mocht reviewen.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

 

Bridget Jones's Diary van Helen Fielding Book Barista

Recensie: Bridget Jones 2 – The edge of reason van Helen Fielding

04 Jul 18
Book Barista
, , , , , ,
No Comments

Bridget Jones’s Diary heb ik vorig jaar gelezen en ik had mij toen voorgenomen om heel snel de andere delen te lezen, maar de tijd vliegt en voor je het weet ben je ruim een jaar verder. Ik had afgelopen week zin in iets luchtigs en humoristisch. Wat kan je dan beter lezen dan een boek van Helen Fielding?! Precies! Bridget Jones – The edge of reason werd het! Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

De flaptekst

“Ook in dit nieuwe dagboek beschrijft Helen Fielding op vrolijke en absurdistische wijze het leven van een moderne werkende vrouw, in de strijd tegen overmatige consumptie van alcohol en calorieën, de verleiding van de sigaret, haar zoektocht naar zelfverbetering en het onstilbare verlangen naar de ware man. Haar knipperlichtrelatie met misschien-wel-de-man-van-haar-dromen Mark Darcy, de krankzinnige adviezen van haar beste vriendinnen Jude en Shazzer, haar immer bemoeizuchtige moeder – Bridget Jones is terug, en dat zullen we weten!”

Eerste indruk

Wanneer je een boek openslaat en je bij de eerste bladzijde al onderuit zit en in een lachbui schiet, dan weet je dat het goed zit. Wat een goede keus om dit boek uit de kast te pakken. Vanaf de eerste bladzijde herken ik mij direct in Bridget. Ze wordt wakker en bedenkt dat ze het lekkerste ontbijt gaat maken voor de leukste man ter wereld. In nog geen 5 minuten veranderd haar plan in een disaster en komt er niks van dat ontbijt terecht. Ja, dat kan mij ook zomaar overkomen! Arme Nikos die menig zaterdagochtend moet overleven zonder eten. 😉

Boek vs film

Voor degenen die de film hebben gezien en het boek niet hebben gelezen, een waarschuwing: het filmscript snijdt nogal wat van het verhaal af en het boek is heel anders! Dat hele lesbische verhaal in de film? Nooit gebeurd! De “andere vrouw” die volgens Bridget achter haar vent aan zit, maar niet zo is? In het boek dus wel! Daniel Cleaver verschijnt nauwelijks in The edge of reason. Hij was nooit in Thailand met Bridget en Shaz, zoals hij in de film wel was! Mark gaat ook niet naar Thailand om Bridget te redden – hij deed zijn werk vanuit huis en Dubai. Het leukste is dat Bridget in het boek Colin Firth interviewt voor een freelance krantenartikel. Dit was in het filmscript natuurlijk on-mo-ge-lijk aangezien Colin Firth de rol vertolkt van Mark Darcy. Tijdens het lezen moest ik hier  extra om lachen. Het boek is beter dan de film!

Wat ik ervan vond

Bridget Jones’s Diary – the edge of reason is een grappig boek. Bridget is één van de leukste karakters waar ik over gelezen heb! Haar dagelijkse intro’s vond ik gaaf. Hier beschrijft ze hoeveel ze weegt en hoeveel calorieën ze naar binnen werkt. Natuurlijk gebeurd dit niet zonder haar scherpe aanmerkingen. Fantastisch! Ik voelde mijzelf gelijk menselijker, blijkbaar ben ik niet de enige met dit soort problemen. Fielding haar schrijfstijl vind ik uniek. Natuurlijk zijn haar boeken over Bridget Jones geen zware literatuur, maar is het niet ontzettend knap dat een auteur een boek kan schrijven dat een miljoenenpubliek bereikt waarbij zoveel mensen zichzelf in de hoofdpersonage kunnen herkennen? Niet veel auteurs kunnen dit! Helen Fielding heeft Bridget Jones tot een beroemdheid gemaakt die echt zou kunnen bestaan. Het boek is misschien iets minder grappig dan het eerste deel, maar gelukkig zit er extra veel romantiek in verwerkt.

De personages

Hier kan ik kort en bondig over zijn. Bridget is geweldig! Het feit dat ik haar in deze recensie als een mens beschrijf zegt eigenlijk al genoeg. Bridget is niet zomaar een karakter, ze kan je beste vriendin zijn, die maar geen leuke vent kan vinden of de buurvrouw die het maar niet lukt te stoppen met roken. Of die collega met wie je dagelijks in de lach schiet.

De conclusie van Bridget Jones’s Diary – the edge of reason

The edge of reason is vermakelijk, herkenbaar en vooral briljant geschreven. Helen Fielding heeft me op geen enkele manier teleurgesteld en ik kan dat ook niet wachten om deel 3 Mad about the boy te lezen. Bridget Jones’s Diary – the edge of reason is een aanrader voor elke lezer die van humor houdt. Denk je dat je het boek niet hoeft te lezen omdat je de film hebt gezien en het boek jaren terug is uitgegeven? Dan heb je het mis! Ga naar de winkel, koop dit boek en geniet van deze tijdloze klassieker.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

De gevange van de hemel van Carlos Ruiz Zafon by Book Barista

Recensie: De gevangene van de hemel van Carlos Ruiz Zafón

21 Jun 18
Book Barista
, , , , ,
No Comments

De gevangene van de hemel is het derde deel uit de serie De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón, een prachtig vierluik! Jullie weten inmiddels dat ik verliefd ben op de boeken van Zafón. Ik heb dat eerder gehad met auteurs, tot er dan een boek kwam wat zo’n tegenvaller was, dat ik vol teleurstelling op zoek ging naar een nieuwe liefde. Zal Carlos Ruiz Zafón het in zich hebben om mijn liefde nog langer vast te houden? Je leest het in deze recensie.

De flaptekst

“Barcelona, 1957. Daniel Sempere, de jonge held uit De schaduw van de wind, is inmiddels volwassen en werkt in de boekhandel van zijn vader. Hij is getrouwd met zijn grote liefde Bea en samen hebben ze een zoontje, Julian. Zijn goede vriend Fermín Romero de Torres – voormalig spion met een geheimzinnig verleden – staat op het punt te trouwen. Net nu het leven hun schuchter begon toe te lachen, duikt een verontrustende figuur op in de boekhandel. Hij dreigt een gruwelijk geheim te onthullen dat al decennia begraven ligt in het duistere geheugen van de stad. Daniel en Fermín zullen de grootste uitdaging van hun leven het hoofd moeten bieden.”

Mijn eerste indruk

JA, ja JA! Fermín is terug! In mijn vorige recensie hebben jullie kunnen lezen dat het enige minpunt in Het spel van de engel was dat Fermín, mijn favoriete personage, ontbrak. Ik ben dan ook zo blij dat hij in dit boek weer een grote rol speelt. Een boek van Zafón zonder Fermín voelt gewoon echt een beetje incompleet. Kortom, een goed begin want al op de tweede bladzijde schiet ik in de lach door zijn humor en zelfverzekerdheid met een scherp randje.

Het verhaal

Dankzij een sprong in de tijd bevinden we ons met dit derde deel in het jaar 1957. Daniel Sempere werkt niet geheel onverwacht nog in de boekhandel van zijn vader, al gaan de zaken niet zo goed. Wanneer een vreemdeling een zeldzaam exemplaar van Alexandre Dumas ’De graaf van Monte Cristo’ koopt in de winkel en hier een mysterieuze boodschap voor Fermín in schrijft, gaat de bal aan het rollen. Fermín die duidelijk begrepen heeft wie de vreemdeling is en wat zijn boodschap inhoudt, weigert Daniel in vertrouwen te nemen. Tot het moment komt dat hij er echt niet langer onderuit kan en hij Daniel alles moet vertellen.

Het gros van het boek gaat daarna over hoe Fermín in 1940 in de gevangenis belandde, en hoe hij daar enkele vreemde figuren tegen het lijf liep. Deze personen zullen een aantal gebeurtenissen in gang zetten. Deze gebeurtenissen hebben ook een grote impact op Daniel, omdat deze zelf een aantal zaken uit het verleden te weten komt die hem op een nieuw levenspad zetten en hem dwingen om onveilige keuzes te maken…

Wat ik ervan vond

Schrijnend prachtig is deze persoonlijke geschiedenis van Fermín gedurende het Franco-regime. Carlos Ruiz Zafón zijn schrijfstijl is nog net zo poëtisch en sfeer makend als in de vorige delen. Alleen al daarom zou je De gevangene van de hemel moeten lezen. Er vallen in dit verhaal steeds meer puzzelstukjes in elkaar. De grote liefde van Daniel en zijn vader voor boeken speelt in deze roman ook weer een grote rol. Naast de geweldige sfeer in het boek, is dit verhaal ook een stuk spannender dan het vorige deel, Het spel van de engel, Ik werd meerdere keren op het verkeerde been gezet. Zafón, wat doe je toch met me? Zo blijf ik verliefd!

De conclusie van De gevangene van de hemel

In een woord geweldig. Ik kan er echt niets anders van maken. Net zo mooi als het eerste deel en spannender dan het tweede deel. Het is zo knap dat de auteur steeds meer puzzelstukjes in elkaar laat vallen, maar tegelijkertijd toch nog een verrassend verhaal te vertellen heeft. In De gevangene van de hemel zijn er nog een aantal losse eindjes. Het wordt nog een uitdaging voor Carlos Ruiz Zafón om deze goed aan elkaar te rijgen. Al ben ik er van overtuigd dat hij me niet teleur zal stellen. Ik ben dan ook enorm benieuwd naar het vierde – en laatste deel van het labyrint der vergeten boeken. Jullie ook?

Beoordeling

Recensie: Hoog verraad van Jennifer Lynn Barnes

13 Jun 18
Book Barista
, , , , , , , , ,
No Comments

Toen ik met Book Barista begon was De fixer van Jennifer Lynn Barnes mijn tweede recensie die ik ooit schreef. Inmiddels kan ik zeggen dat we jaren verder zijn, ik heel andere genres lees en heel wat “boekblogger learnings” verder ben. Toch is De fixer me altijd bijgebleven. Toen ik Hoog verraad, het vervolg op De Fixer, cadeau kreeg was ik dan ook helemaal in mijn nopjes. Zou ik de schrijfstijl van Jennifer Lynn Barnes na al die leesuren nog net zo goed vinden? Je leest het in deze recensie.

De flaptekst

“De jonge “fixer’ Tess Kendrick is terug! In een bloedstollende thriller over een dodelijke samenzwering in het hart van Washington.

Tess is het zusje van Washingtons bekendste fixer, dus fiksen zit haar in het bloed. Als ze wordt gevraagd om voor een klasgenoot campagne te voeren voor de leerlingenraad, doet ze dat. Maar wanneer de kandidaten de kinderen van politici zijn, kunnen zelfs verkiezingen op een middelbare school levensvernietigende geheimen met zich meebrengen. Ondertussen werkt Tess’s voogd aan een onmogelijke taak. Door een terroristische aanslag wordt het onzeker wie er nog te vertrouwen is in Capitol Hill – en wie niet. Tess weet als geen ander dat macht een betaalmiddel is in D.C., maar ze staat op het punt uit eerste hand te ontdekken dat je voor macht altijd een prijs moet betalen.”

Mijn eerste indruk

Opmerkelijk! Normaal moet ik altijd het laatste hoofdstuk van het voorgaande deel lezen voor ik in een nieuw deel begin. (Zal dat met mijn leeftijd te maken hebben? :/) Dit is bij Hoog verraad voor het eerst niet het geval. Ik wist nog precies hoe De fixer eindigde, terwijl we toch twee jaar verder zijn. Jennifer Lynn Barnes heeft duidelijk een flinke indruk op me gemaakt. Vet!

Het verhaal

Tess Kendrick is in een wereld van corruptie en politiek terecht gekomen. Tess is er nog maar net achter gekomen dat Ivy niet haar zus is, zoals iedereen beweerde, maar haar moeder. Net als haar moeder is Tess bijzonder goed in het fixen van zaken. Dit doet ze niet in de politieke wereld, maar ze beperkt dit “slechts” tot haar middelbare school. Als Tess campagne gaat voeren voor een medeleerling voor de leerlingenraad, loopt dit alles behalve goed af. Zo slecht zelfs, dat er iemand wordt doodgeschoten… Hoe kan dit en wie is de dader? Tess gaat op onderzoek uit.

Wat ik ervan vond

Oké! Dat er politieke intriges en schandalen zijn, dat weten we van het eerste deel. Dat er ook publieke moord en een gijzeling aan te pas komt is een nieuw element! Al deze actie zorgt ervoor dat Hoog verraad qua verhaallijn aansluit op het eerste deel en ook nog eens tien keer spannender is. Waar het eind van De Fixer deel spannend was, is dit hele verhaal eigenlijk heel spannend.

Tess houdt zich druk bezig met de verkiezingen voor de leerlingenraad, maar dit is niet het enige wat speelt. Haar zus Ivy is namelijk met een veel heftigere klus bezig, een klus waar Tess op een gegeven moment ook in verwikkeld raakt. En als er iets is waar Ivy niet gelukkig van wordt, dan is het wel Tess die zichzelf in gevaar brengt. Ik vond het interessant dat er meerdere verhaallijnen zitten in het verhaal, die stukje je bij beetje steeds meer in elkaar smelten. Goed bezig Jennifer Lynn Barnes!

Personages

Ik ben echt helemaal weg van de personages van De Fixer-serie. Ivy, Tess en alle anderen hebben een heel eigen persoonlijkheid. Vergeleken met het eerste deel maken al deze personages een groei door. Dit maakt ze extra interessant. Je groeit als het ware met ze mee. Wat ik zo fijn vind aan deze boeken is de enorme dosis girlpower. Van Ivy en van Tess, natuurlijk. Maar ook van andere vrouwelijke personages die zich in dit tweede deel ineens van een andere kant laten zien, of die in dit deel opstaan en de aandacht opeisen. Vrouwen spelen een enorme sleutelrol in dit politieke web en dat vind ik echt heel tof!

De conclusie van Hoog Verraad

Hoog verraad is een geweldig vervolg op De Fixer en ik ben blij dat Unieboek|HetSpectrum besloten heeft om dit boek toch uit te geven. Door de tegenvallende verkoopcijfers van De Fixer was dit namelijk nog maar de vraag. Het verhaal zit vol geweldige personages, spanning en perfecte plot twists! Van de ene bladzijde naar de andere zit het gevuld met emotionele en intense gebeurtenissen! Als je van YA-thrillers en politiek houdt, dan is dit zeker een aanrader.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

Sharp Objects Teerbemind van Gillian Flynn Recensie by Book Barista

Recensie: Teerbemind van Gillian Flynn

05 Jun 18
Book Barista
, , , , , , , , , ,
No Comments

Teerbemind van Gillian Flynn had ik nog nooit eerder van gehoord! Mijn lieve vriendin en mede-blogger bij Book Barista gaf mij het boek cadeau voor mijn verjaardag, een aangename verrassing. Want wie kan er nu beter een boek cadeau doen dan een boekblogger? Juist! 😉 Lees in deze recensie of ik het met Roos eens ben en dit werkelijk een ware pageturner is.

De flaptekst

“Wind Gap: een broeierig gehucht in het diepe zuiden van Amerika. Een plaats waar het ‘oude geld’ nog regeert maar zich schoorvoetend mengt met het ‘gewone’ volk. Waar bijna elke tiener aan de drugs is en de helft van alle inwoners in dezelfde fabriek werkt. Dit is het dorp waar journalist Camille Preaker opgroeide en waarnaar ze nooit meer terug wil keren. Maar als juist hier twee jonge meisjes op gruwelijke wijze worden vermoord, moet ze erheen om verslag te doen. Dan dreigt het verleden Camille in te halen. Want hoe komt het dat ze zich identificeert met de dode meisjes? Wat is er gebeurd tussen Camille en haar moeder? En wat heeft dit allemaal te maken met de dood van haar zusje, jaren geleden?”

Mijn eerste indruk

Vette cover, het is direct duidelijk dat het om een spannend boek gaat. Ik heb het boek in het Engels en de titel Sharp objects klinkt spannend en spreekt tot de verbeelding! Eerlijk is eerlijk, de titel Teerbemind in het Nederlands spreekt niet heel erg tot de verbeelding. Maar goed, gelukkig mag ik het boek in het Engels lezen! Het verhaal begint niet direct met actie, dus je komt een keer niet direct tussen tien lijken terecht. Best fijn! Het wordt stukje bij beetje opgebouwd.

Het verhaal

Teerbemind is het debuut van Gillian Flynn. In dit boek volgen we Camille, een getraumatiseerde vrouw van begin dertig. Ze heeft, zodra ze de kans kreeg, het gehucht Wind Gap met gierende banden verlaten en is als journalist gaan werken in de Chicago. Wanneer er een tweetal kindermoorden plaatsvinden in dit kleine gehucht, wordt Camillie door haar werkgever naar Wind Gap terug gestuurd om verslag te doen. Ze wordt gedwongen bij haar moeder, stiefvader en halfzus te gaan wonen. Met haar moeder heeft ze een slechte band, haar halfzus is een verwend kreng en met haar stiefvader heeft ze eigenlijk nooit een goed gesprek gehad. Dat wordt leuk!!! 😉

Wat ik ervan vond

Al snel reizen er vragen op. Hoe komt het dat Camille zich identificeert met de dode meisjes? Wat is de reden waarom Camille haar moeder zo haat? Wat heeft dit allemaal te maken met de dood van haar zusje? En wat heeft zich in vredesnaam jaren geleden in Wind Gap afgespeeld? Gillian Flynn heeft een heerlijk leesbaar verhaal geschreven waarin de puzzelstukjes stuk voor stuk op hun plaats vallen. De personages Camille, haar moeder en haar zusje zijn goed uitgewerkt. In eerste instantie ergerde ik mij enorm aan Camille haar verslaving. Enorm knap dat Gillian Flynn gaandeweg in het verhaal zorgde dat deze irritatie verdween en ik steeds meer met Camille mee ging leven.

De conclusie van Teerbemind

Teerbemind is een verhaal over obsessie, geweld, zelfverminking en welke wonden het opgroeien in een disfunctioneel gezin kan veroorzaken. Deze onderwerpen zorgen voor een thriller met rauwe en donkere kanten en een geheel onverwachte ontknoping waarbij ik dacht; “dit is echt ziek, het zal je maar overkomen!“. Maar die titel in het Nederlands daar is kop noch staart aan te vinden. Als de rest van de vertaling ook zo is, dan raad ik je absoluut aan om de Engelse versie te lezen. Verder is dit boek een absolute aanrader!

Wordt verfilmd

Goed nieuws! Sharp objects wordt door HBO verfilmd naar een mini-serie met Amy Adams in de hoofdrol! Volgens IMDB komen er 8 afleveringen en is de serie op HBO te zien vanaf 8 juli! Nieuwsgierig geworden? Bekijk de trailer.

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong

De verborgen geschiedenis van Donna Tartt Recensie by Book Barista

Recensie: De verborgen geschiedenis van Donna Tartt

30 May 18
Book Barista
, , , , , , ,
No Comments

Ik dacht altijd dat 30 worden een drama zou zijn. Nu ben ik gezegend met de beste vrienden op de wereld en die vrienden weten als geen ander dat ik van boeken houdt. Ik geloof dat ze het met mijn verjaardag tot hun missie hebben gemaakt om boeken te kopen van schrijvers die ik niet ken, maar die ik wel zou moeten kennen omdat de boeken enorm lijken op wat ik anders graag lees. Mijn lieve vriend Tasos gaf mij De verborgen geschiedenis van Donna Tartt. Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord, maar de recensies logen er niet om! Nieuwsgierig dat ik was toen ik aan dit boek begon! Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

De flaptekst

“Donna Tartt volgt in haar erudiete en bedwelmende debuutroman enkele studenten die door hun eigen morele hoogmoed ten val komen. Richard Papen, een ingetogen jongen van eenvoudige afkomst, wordt tot zijn verbazing opgenomen in een groepje arrogante en excentrieke studenten, dat zich – in de ban van een leraar – op de bestudering van de Griekse beschaving heeft gestort. In het tweede semester raakt hij betrokken bij een drama dat zich tussen hen heeft afgespeeld. Een drama met grote gevolgen voor iedereen.”

Mijn eerste indruk

Het proloog aan het begin van De verborgen geschiedenis liegt er niet om. Heftig! Een aantal studenten die hun mede student om het leven hebben gebracht? Ze hadden er zelfs een heel plan voor? Wat?!?! Blij dat ik niet zulke klasgenoten had… Ik heb net een boek van Meester Bart uitgelezen waarin alle tieners zo positief en leergierig waren. Dit is even andere koek, ik ben nieuwsgierig naar hoe dit heeft kunnen gebeuren!

Het verhaal

Richard Papen, zoon van een benzinepomphouder in Californië, schrijft zich in als student bij het goed aangeschreven Hampden College, ver van huis aan de oostkust van Amerika. Al direct bij aankomst raakt hij gefascineerd door een select clubje van vijf rijke studenten en de charismatische docent Julian Morrow. Richard doet er alles aan om in die excentrieke en arrogante elite, die de antieke Griekse beschaving bestudeert, te worden opgenomen. Dat lukt, al heeft hij het gevoel dat hij niet van alles deelgenoot wordt gemaakt. Pas in het tweede semester komt hij erachter, dat vier van zijn nieuwe vrienden tijdens een zorgvuldig voorbereid Grieks ritueel een toevallige passant op gruwelijke wijze hebben afgeslacht. In hun fanatisme hebben de jonge studenten een lokale boer tijdens een onderzoek opgeofferd. Deze geheime moord leidt tot leugens, bedrog en zelfs tot een tweede moord waarbij Richard wel betrokken is.

Wat ik ervan vond

Wow, De verborgen geschiedenis laat je, ondanks dat het fictie is, anders kijken naar de wereld om ons heen. Het is werkelijk waar levensecht geschreven, meeslepend en spannend. Het boek is zo levensecht door de prachtig beeldende schrijfstijl van Donna Tartt. Daarnaast zijn de hoofdpersonen in het verhaal echt evil! Zelden kom ik vrouwelijke schrijvers tegen die hoofdpersonen op deze manier kunnen neerzetten. Er is werkelijk geen enkel moment waarop je denkt “wat een leuke tieners”. En toch krijgt Donna Tartt het in dit boek voor elkaar om je te laten meeleven met deze leerlingen. Je wilt ze niet kennen, maar bent zo nieuwsgierig naar hun zieke geest dat je doorleest!

De conclusie van De verborgen geschiedenis

Donna Tartt heeft met dit boek een enorm meeslepende psychologische en ethisch-filosofische thriller geschreven. Zelfingenomenheid, schuld en verantwoordelijkheid spelen de hoofdrol in dit boek. Ik durf bijna te zeggen dat dit een beetje de moderne versie is van Dostojevski’s boek Misdaad en straf. Dit is een boek dat iedereen in de kast zou moeten hebben staan!

Beoordeling

Dichter bij Meester Bart van Bart Ongering Recensie by Book Barista

Recensie: Dichter bij van Meester Bart

23 May 18
Book Barista
, , ,
No Comments

Al jaren volg ik Meester Bart op Facebook en menig keer heb ik moeten lachen om zijn mooie verhalen. Ik moet jullie bekennen dat ik nog nooit op het idee ben gekomen om een boek van hem te kopen. Afgelopen maart werd ik 30 en kreeg van mijn vriendin Lianne en haar man Jacob Dichter bij van Meester Bart cadeau. Super lief! Een echte verassing omdat het niet op mijn leeslijst stond. Die week ben ik direct in het boek begonnen. Lees in deze recensie wat ik van het boek vind.

De flaptekst

“Meester Bart schreef voor deze bundel nieuwe columns en gedichten over zijn leerlingen en zijn ervaringen in het onderwijs. Ook vroeg hij een tiental schrijvers en journalisten naar hun herinneringen aan school. Naast de altijd treffende beschouwingen van Meester Bart vindt u in deze bundel daarom ook verrassend en bijzonder mooie bijdragen van James Worthy, René Kneyber, Clarice Gargard, Anke Laterveer, Sander de Hosson, Aya Sabi, Massih Hutak en Akwasi.

Meester Bart weet als geen ander de wereld om hem heen te vangen in rake zinnen en treffende beschouwingen.”

Mijn eerste indruk

“Tram 9! Dat is mijn tram” zeg ik tegen mijn vriend. Hij kijkt me aan, maar naar de rest van dit verhaal kan hij fluiten want ik zit vol enthousiasme de eerste column te lezen. Gelukkig is mijn vriend inmiddels gewend aan dit soort uitspattingen terwijl ik lees. 😉 Tram 9 is de tram die ik als kind altijd nam van Diemen naar school (het IVKO) of als ik met mijn moeder ging winkelen in de stad. Tram 9 is een begrip, en laat Meester Bart zijn boek nu net beginnen met een verhaal over een meisje in tram 9. Meester Bart, mijn interesse heb je direct weten te pakken. Bedankt! Op naar de rest van het boek.

Het verhaal

De columns zijn erg uiteenlopend. Super leuk vind ik dat er ook andere auteurs bij betrokken zijn. Dit zorgt voor enorm veel afwisseling.

Wat ik ervan vond

In de columns komt meester Bart’s manier van lesgeven naar voren: hij is een betrokken docent Engels die zich – vanwege zijn eigen ervaringen als kind met onkundige docenten – probeert te verplaatsen in zijn leerlingen en af en toe de Engelse taal laat voor wat het is om met hen in gesprek te gaan.

Meester Bart praat met zijn leerlingen over de dingen die hen bezighouden (en dat zijn nogal wat onderwerpen) over wat er speelt in de media, maar ook over hemzelf en het verdriet om zijn moeder. Het is zo mooi om te lezen hoe de tieners over dingen denken en hoe meester Bart hier op inspeelt. Wat zou ik als tiener graag net zo les willen hebben gehad. Mijn docenten waren super, maar ik had geen meester Bart!

Vooral de column ‘Invaller’ vond ik erg mooi. Kort maar krachtig. Het start met optimisme. Iemand in de klas vraagt wat optimisme is en andere tieners en meester Bart leggen dit uit, samen vullen ze elkaar aan. Hierna vraagt meester Bart wat belangrijk is voor mensen in de klas. De leerlingen komen hier met prachtige antwoorden. Was ik ook zo wijs op die leeftijd? Ik was volgens mij vooral druk met dansen en stiekem met mijn poppen aan het spelen!?

De conclusie van Dichter bij van Meester Bart

Het boek leest vlot en heeft bij mij gezorgd voor een lach en zelfs een mini traan! Na het lezen van Dichter bij Meester Bart en het voelen van de passie voor het lesgeven aan zijn leerlingen die van het papier afspat, kan ik niets anders dan wensen: had ik maar zo’n docent gehad als meester Bart. Ik heb zin om meer van hem te lezen. Grote kans dat ik, van de boekenbonnen die ik voor mijn verjaardag heb gehad, ook Meester Bart en Meester Bart op zijn best ga halen. Ik ben fan!

Beoordeling

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong