Author Archives: %s

Hof van vleugels en verwoesting van Sarah J Maas - Hof van Doorns en Rozen deel 3 Recensie by Book Barista

Recensie: Hof van vleugels en verwoesting van Sarah J. Maas

11 jun 19
Book Barista
, , , , , , ,
No Comments

Hof van vleugels en verwoesting is het derde boek in de serie Hof van doorns en rozen. Het is inmiddels ruim anderhalf jaar geleden dat ik de eerste twee delen, Hof van doorns en rozen en Hof van mist en woede heb gelezen. Ik was op dat moment enorm fan. Echt! Misschien vraag je jezelf af; “Waarom heb je dan zo lang gewacht met het lezen van het derde boek?” Er kwamen tussendoor andere boeken langs die mijn aandacht vroegen, en ik was niet helemaal in een fantasie-modus. Kortom, dit boek heeft even op me moeten wachten. Of ik op haar? Hoe dan ook in deze recensie lees je of dit het ’t wachten waard was.

De flaptekst

“Een naderende oorlog bedreigt alles waar Feyre van houdt in het bloedstollende derde deel van de Hof van doorns en rozen-serie. Feyre is teruggekeerd naar het Lentehof, vastbesloten informatie te verzamelen over Tamlins plannen en die van de koning, die heel Prythian wil overheersen. Maar ze moet een dodelijk spelletje spelen om Tamlin te misleiden – één misstap betekent het einde, niet alleen van Feyre, maar van haar hele wereld. Als de oorlog uitbreekt, moet Feyre beslissen wie van de oogverblindende en dodelijke Edelheren ze kan vertrouwen. En ze zal op onverwachte plekken naar bondgenoten moeten zoeken. De aarde kleurt rood wanneer de immense legers strijden voor de macht over dat wat hen allemaal kan vernietigen.”

Mijn eerste indruk van Hof van vleugels en verwoesting

698 pagina’s, oei! Hof van vleugels en verwoesting is een enorme pil en bij het begin zag ik er stiekem wel tegenop om te beginnen! Ben ik wel gek genoeg op deze fantasy-serie om dit bladzijde voor bladzijde te lezen?… Nou en of! Hallo Sarah J. Maas, wat heb ik je schrijfstijl, Prythian en alle personages gemist! Op de eerste pagina staat een prachtig geïllustreerde kaart van Prythian, wat zou ik graag willen dat deze wereld echt bestaat. Na deze illustratie gaat het verhaal direct verder waar het tweede deel gestopt was…en ik droom weg…!

Waar het boek over gaat

Feyre is teruggekeerd naar het lentehof om informatie in te winnen over Tamlin en de bloeddorstige koning. Er staat van alles op het spel en Feyre kan niet wachten om terug naar huis te kunnen en zich voor te bereiden op de grote eindstrijd. Maar wie van de High Lords kan ze überhaupt vertrouwen en hoe moet ze dit samen met Rhysand strategisch aanpakken? Zal iedereen om wie ze geeft deze strijd overleven?

Wat ik ervan vond

Wat ik het fijnst vind aan deze serie, zijn toch echt de personages en hun relaties onderling. De hoofdpersonages ken ik als lezer maar al te goed na twee delen, dus Feyre, Tamlin en Rhysand voelen als vanouds aan. Ik houd zo erg van hun dynamiek. Dit is één van de weinige series waarin ik net zo graag over de zijpersonages lees als de hoofdpersonages! Maas heeft een ongelofelijke man neergezet met humor, sarcasme en een veel te knap uiterlijk en heeft daarmee ongeveer alle fictieve mannen in de schaduw gezet. Ik heb echt een enorme crush op die vent, wil je niet weten. Hoe cool hij ook is, Feyre weet absoluut haar mannetje te staan tegenover deze machtige Edelheer.

Meer van de wereld

Verder vond ik het geweldig dat we in Een hof van vleugels en verwoesting een blik kunnen werpen op de wereld buiten Prythian. Sarah J. Maas weet enorm creatief te schrijven. Je kunt gewoon niet voorspellen wat er gaat gebeuren. Ik werd dus vaak verrast door dit verhaal en al die plottwisten. Daarnaast is dit boek duisterder dan vorige delen, de enorme bloederige veldslagen lieten mij op het puntje van mijn stoel zitten!

De Conclusie van Hof van vleugels en verwoesting

Dat Sarah een top auteur is, is duidelijk voelbaar in dit boek. De ontknoping voelt als een epische veldslag en wow, wat heb ik daar van genoten. Dit derde deel overtrof al mijn verwachtingen. Hof van vleugels en verwoesting is een prachtig vervolg en ik kan niet wachten tot we meer over Feyre, Rhysand en al hun vrienden en vijanden kunnen lezen.

Beoordeling:

Achter gesloten deuren van BA Paris Boekrecensie By Book Barista

Recensie: Achter gesloten deuren van B.A. Paris

04 jun 19
Book Barista
, , , , ,
No Comments

Achter gesloten deuren, misschien beter bekend met zijn Engelse titel Behind closed doors, is een wereldbekende thriller die al enkele jaren geleden is uitgekomen. Tijdens mijn laatste vakantie had ik zin een rauwe psychologische thriller en besloot dat dit hem werd. Lees in deze recensie of deze voor mij nog nieuwe auteur mijn hart wel of niet kan beroeren. Gaat ze Samuel Bjørk of een van mijn andere oude favorieten van de troon stoten? Let’s see!

De flaptekst

“Iedereen kent wel een echtpaar als Jack en Grace: hij is knap en rijk, zij is charmant en elegant. Mensen om jaloers op te zijn, als je ze niet aardig zou vinden. Je zou Grace beter willen leren kennen. Maar dat is moeilijk, want Grace en Jack zijn altijd samen. Sommigen zouden dit ware liefde noemen. Anderen zouden zich misschien afvragen waarom Grace nooit de telefoon opneemt. En waarom ze nooit op visite komt, ook al werkt ze niet. En waarom een slaapkamer van hun huis tralies voor het raam heeft.”

Mijn eerste indruk van Achter gesloten deuren

Wat een leuk mens die Grace, ik kan wel een drankje met haar gaan drinken. Snap wel dat dit een vrouw is waar een personage als Jack op kan vallen. Dit gaat een thriller worden. Ik kon me in het begin niet voorstellen dat ik na een aantal bladzijde doodsbang zou kunnen zijn. Stiekem al kriebels in mijn buik voor die leuke personage….je kent het wel! Al snel zit ik helemaal in het verhaal.

Waar het boek over gaat

Achter gesloten deuren gaat over het ogenschijnlijk perfecte huwelijk tussen Jack en Grace. Jack is charmant, knap en sympathiek, en lijkt alles voor elkaar te hebben. Hij is de man waar Grace en menig andere vrouw haar hele leven van droomt. Grace is zijn lieftallige echtgenote, een prachtvrouw die haar man op elk vlak steunt en nooit van zijn zijde wijkt. Etentjes bij hen thuis zijn op perfecte wijze georganiseerd en ze laten beide nooit een steek vallen. Hun huwelijk lijkt volkomen in balans. Daarnaast accepteert Jack vanaf het begin de gezinssituatie van Grace. Ze heeft een gehandicapt zusje waar ze enorm om geeft. Vanaf moment een geeft Jack aan ook voor haar te willen zorgen. Het is allemaal zo perfect…dat het bijna niet meer geloofwaardig is. Is dit echte liefde of zit hier meer achter?

Een duister verhaal

Shit, ik had het mis jongens! Het huwelijk van Jack en Grace is een hel!!! Jack is een manipulatieve, psychopathische man die het leven van Grace tot een ware hel maakt. Hij slaat haar niet, raakt haar zelfs niet aan, maar de manier waarop hij haar wel onderdrukt, is sick! Grace is totaal van hem afhankelijk, kan overdag niet uit huis ontsnappen, heeft geen communicatiemiddelen en Jack is haar bovendien continu tien stappen voor. De toekomst van haar leven en dat van haar zusje wordt bepaald door Jack. Ontsnappen lijkt onmogelijk…

Wat ik ervan vond

Er zijn twee duidelijke verhaallijnen en die lopen mooi in elkaar over. Ze zijn duidelijk aangegeven en dat maakte het lezen erg aangenaam. Hoe is het mogelijk dat iemand je gevangen houd in een huwelijk en dat er niets, maar dan ook helemaal niets is wat je kan doen om dit te veranderen? Het boek wekte bij mij heel veel frustratie op. Ik voelde mij samen met Grace machteloos staan tegenover Jack. Het einde was niet heel verrassend. Maar ondanks dat raakte de laatste bladzijde mij enorm. Wat bijzonder en wat mooi.

Conclusie van Achter gesloten deuren

Het verhaal steekt goed in elkaar en zorgt ervoor dat je als lezer met een voldaan gevoel het boek dichtslaat. Ondanks dat ik zeer te spreken ben over de schrijfstijl van B.A. Paris en ik heb genoten van het boek is ze niet direct mij favo thriller auteur geworden. Mijn liefde voor mijn gouden oude Samuel Bjørk blijft, maar ik raad het boek zeker aan!

Beoordeling:

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong
Nee heb je Charlotte de Monchy Recensie By Book Barista

Recensie: Nee heb je van Charlotte de Monchy

21 mei 19
Book Barista
, , , , ,
No Comments

Nee heb je is het nieuwste boek van Charlotte de Monchy. Ik ben enorm fan van de boeken van Charlotte de Monchy. Waarom? Ik wordt altijd enorm vrolijk en vergeet de wereld om me heen tijdens het lezen haar boeken. Je kunt begrijpen dat ik dan ook helemaal in mijn nopjes was toen ik dit boek van mijn lieve vriendin Laura cadeau kreeg. Een paar dagen later ben ik er direct in begonnen. Lees in deze recensie of dit boek mij weer net zo blij maakt.

De flaptekst

Als Bobbie bij de bedrijfscoach zit en er alleen maar testbeeld op haar netvlies verschijnt, beseft ze dat ze misschien toch wel een beetje overwerkt is. Gelukkig heeft haar baas een klusje voor haar op Bali, het eiland waar haar zus Lauren woont, met wie ze al negen jaar gebrouilleerd is. Ze hoeft alleen de uitkoop van een surfschool te regelen, zodat het bedrijf daar een luxe resort kan bouwen. Daarna heeft ze tijd zat om de ruzie met Lauren bij te leggen en zichzelf op te laden op een wit bountystrand. Op Bali pakt het allemaal heel anders uit dan verwacht. De eigenaar van de surfschool, ene Samuel, zegt doodleuk niets voor de verkoop te voelen. En haar zus staat ook niet echt te springen als Bobbie onverwachts met een enorme koffer op de veranda van haar restaurant staat. Bobbie is er toch van overtuigd dat ze beiden zal kunnen ompraten en ze boekt om te beginnen een paar surflessen bij Samuel. Maar de relaxte levenshouding, het heerlijke klimaat en de charmes van haar surfleraar missen hun uitwerking niet. Is het misschien zijzelf die het roer radicaal moet omgooien?”

Mijn eerste indruk van Nee heb je

Aahhh, zo heerlijk! Ik ben vanaf de eerste bladzijde al verliefd op het boek. Een mega fijn hoofdpersoon waarin ik mijzelf kan herkennen, een vlotte schrijfstijl en een verhaal dat zich afspeelt op het prachtige Bali. Waar ik in 2009 ben geweest. Het roept mooie herinneringen op. Wat wil ik nog meer. Ik kon echt niet stoppen met lezen.

Waar het boek over gaat

In Nee heb je volgen we de twee zussen Lauren en Bobbie. Jaren terug kregen zij ruzie op de begrafenis van hun buurmeisje. Daarna hebben ze elkaar negen jaar niet meer gesproken. Bobbie, een echte workaholic, is overwerkt en moet verplicht drie maanden vrij nemen van de bedrijfsarts. Daar zit ze echt absoluut niet op te wachten. Workaholic als ze is, heeft ze geen idee wat ze in die tijd moet doen. Ze besluit uiteindelijk naar haar zus op Bali te gaan.

Lauren daarentegen is in die negen jaar naar Bali verhuisd voor de liefde. Haar relatie is inmiddels stuk gelopen, maar ze woont samen met haar zoontje, is gelukkig, en runt een restaurant dat goed loopt. Door haar mislukte relatie is Lauren bang dat ze nooit meer een man gaat vinden. Als haar zus Bobbie opeens voor de deur staat, heeft ze geen idee wat ze er mee moet. Wat nu?

Wat ik ervan vond

Weer weet Charlotte De Monchy mij gelukkig te maken met haar boek. Van begin tot einde is het gewoon ultiem genieten van haar personages, de sfeer in haar boek en de humor die ze erin verwerkt heeft. Hoe doet ze dat toch? Met nog geen een van haar boeken heeft Charlotte De Monchy mij teleurgesteld. Als ik haar boeken koop, weet ik gewoon dat ik gegarandeerd geniet van het hele boek en soms zelfs hardop zit te lachen!

Conclusie van Nee heb je

Nee heb je zorgt voor ontspannen, heerlijke uren leesplezier. Na een donkere winter, verlangen we allemaal naar meer zon, zee en strand. Het was een goede zet van de Monchy om een zonnige bestemming te kiezen voor haar roman. Vanaf de kun je genieten van een flinke portie zon en waan je jezelf op dit prachtige Indonesisch eiland. In je verbeelding rijd je net zoals Bobbie met je scooter door de straten van Bali, ga je surfen met een knappe surfleraar op de azuurblauwe zee en droom je weg op de sneeuwwitte zandstranden onder een rieten strandparasol. Wat heeft een mens nog meer nodig?

Ik kijk al uit naar de volgende roman van Charlotte de Monchy.

Beoordeling:

De tatoeeerder van Auschwitz van Heather Morris Recensie by Book Barista

Recensie: De tatoeëerder van Auschwitz van Heather Morris

14 mei 19
Book Barista
, , , , ,
No Comments

Ik kreeg De tatoeëerder van Auschwitz te leen van mijn lieve vriendin en gastblogger Kimberley. Ze heeft dit boek in één ruk uitgelezen en vond het verhaal enorm indrukwekkend. Ik werd erg getriggerd door haar enthousiasme. Het kan niet anders dan dat dit een prachtig boek is en over het algemeen hebben we dezelfde smaak als het om boeken gaat. Lees in deze recensie of ik het met Kimberley eens ben.

De flaptekst

“In april 1942 wordt een jonge Slowaakse Jood naar Auschwitz gedeporteerd. Lale Sokolov staat vanaf dan bekend als gevangene 32407. De SS-officieren benoemen hem tot ‘Tätowierer’, tatoeëerder. Tweeënhalf jaar lang is hij degene die van duizenden gevangenen een nummer moet maken. Zoals van Gita, vanaf dan gevangene 34902. Terwijl hij gedwongen wordt haar te brandmerken, kerft zij haar naam voor altijd in zijn hart. Na drie jaar wordt Gita op dodenmars gestuurd en komt Lale in een ander kamp terecht. Beiden weten te ontsnappen en gaan op zoek naar elkaar. Gedurende zeventig jaar zwijgen Lale en Gita over het begin van hun relatie. Pas na Gita’s dood durft Lale hun uitzonderlijke verhaal te delen.”

Mijn eerste indruk van De tatoeëerder van Auschwitz

Vanaf pagina een leer je hoofdpersonage Lale Sokolov al kennen, hij komt direct over als een overlever. Lale zeikt niet, maar vecht voor zichzelf en voor anderen. Ik was vanaf het eerst moment dan ook enorm onder de indruk. Ik weet niet of ik hetzelfde zou kunnen in zo’n vreselijke en uitzichtloze situatie. Na een aantal pagina’s was ik al niet meer in staat het boek weg te leggen. Mijn kop Flat white stond onaangetast naast me koud te worden. Nou, als ik mijn koffie koud laat worden, dan zegt dat heel wat!

Waar het boek over gaat

De tatoeëerder van Auschwitz speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog in concentratiekamp Auschwitz. Lale Sokolov wordt vanuit Hongarije naar deze helse plek gebracht en neemt zich vanaf de allereerste dag voor dat wat er ook gebeurt, hij er levend weg gaat komen. Al snel wordt hij door de SS benoemd tot ‘Tätowierer’ en is het zijn taak om alle nieuwe gevangenen te nummeren.

Een taak die Lale haat, hij wil geen mensen pijn doen. Het levert hem wel privileges op, meer rantsoen en vrijheid binnen Auschwitz. Hiermee probeert hij niet alleen zijn eigen leven, maar ook dat van zijn medegevangenen minder hels te maken. Op een dag verschijnt er een prachtige dame aan zijn tatoeëer-tafel, Gita oftewel gevangene ‘34902’. Tijdens het tatoeëren van haar arm wordt hij opslag verliefd. Tussen alle gruwelijkheden bloeit er iets prachtigs tussen hen. Ze beloven elkaar Auschwitz te overleven en samen gelukkig te worden, maar lukt dat ook?

Wat ik ervan vond

Heather Morris heeft op een uitzonderlijke manier het heftige levens- en liefdesverhaal van twee prachtige mensen vastgelegd in de De tatoeëerder van Auschwitz. Met haar vlotte pen weet ze bij mij heftige emoties op te roepen. Vaak is het verhaal confronterend, maar tussen de tranen door heb ik ook geregeld met een glimlach verder kunnen lezen. Tijdens het hele verhaal kun je de liefde van Lale en Gita voelen. Lale’s moed en zijn drang om te overleven en tegelijk zijn medegevangenen te helpen waar het kan, maken hem tot een innemende man. Of beter gezegd, een held!

Sprankeling

Bang om weggezet te worden als profiteerder van de oorlog, zwijgt Lale zijn hele leven. Nadat Gita overlijd, durft hij hun verhaal te delen. Schrijfster Heather Morris hielp hem hierbij en vulde het verhaal waar nodig aan met fictie. Ik denk dat sommige fictieve elementen het boek net dat beetje sprankeling geven wat het nodig heeft. De sprankeling maakt het verhaal voor mij een stuk dragelijker. Alle complimenten voor de schrijfster, het verhaal is vlot, voelt ondanks de fictieve momenten zeer waarheidsgetrouw en is enorm, echt enorm, indrukwekkend!

Conclusie van De tatoeëerder van Auschwitz

De belangrijkste boodschap die dit boek uitdraagt is hoop en menselijkheid. Het feit dat liefde onder de meest helse omstandigheden kan opbloeien en overleven, is hartverwarmend. Ondanks het onderwerp, heb ik dit boek in één ruk uitgelezen. Ik raad oprecht iedereen aan om dit boek te lezen. Ik kan niet anders dat dit boek enorm goed beoordelen.

Beoordeling:

De koopman van Peru van Natasha Pulley

Recensie: De koopman van Peru van Natasha Pulley

07 mei 19
Book Barista
, , ,
No Comments

De koopman van Peru heeft echt een van de mooiste covers ooit. Eerder heb ik De horlogemaker van Londen van Natasha Pulley gelezen en was toen enorm enthousiast. Toen ik zag dat dit boek uit was, heb ik hem direct gekocht. Lees in deze recensie of de inhoud net zo tof is als de cover.

De flaptekst

“Peru, 1859. Merrick Tremayne reist, met tegenzin, in opdracht van de Britse overheid af naar Bedlam. Daar moet hij op zoek naar de bomen die kinine herbergen, het enige geneesmiddel tegen de om zich heen grijpende malaria. Een zoektocht die niet zonder gevaar bleek voor generaties kininejagers voor hem… Hij raakt verstrikt in een wereld van kolonialisme, oerwouden, bewegende standbeelden en ontmoet priester Raphael die de verhalen over mysterieuze verdwijningen kent.”

Mijn eerste indruk van De koopman van Peru

Vanaf de eerste pagina wordt alles enorm in detail verteld. Vaak irriteert mij dit mateloos, en dat is ook nu het geval. Het gaat echt tot het level “In het klokkentorentje dat de mechanieken tegen vocht beschermde klakte de klok door naar twintig over 7.” Van mij mag een schrijver daar gewoon neerzetten het is bijna half 8. Meer heb ik niet nodig. Als dit een keer op een pagina gebeurd, a la. Maar dit is zin na zin het geval. Het lijkt wel of de schrijfster zoveel beelden wilt creëren dat ze vergeet het verhaal te vertellen. Ik lees altijd al mijn boeken uit, dus ik zet door.

Waar het boek over gaat

In de negentiende eeuw stierven duizenden mensen aan malaria. Het medicijn om dat te voorkomen was is kinine, schors van de Kinaboom. Deze planten groeien alleen in tropische landen van Zuid-Amerika en dan ook nog op grote hoogte. In Peru is dat in de Andes. Het India Office, geeft Merrick de opdracht om takjes van de boom mee naar buiten de grenzen. Zodat ze nieuwe bomen kunnen planten.

Het verhaal neemt ons nu mee op expeditie naar de Peruviaanse hooglanden. Over eindeloze rivieren, door dichte duistere oerwouden, naar het machtige Andes gebergte, waar de ijle lucht ervoor zorgt dat ademen nauwelijks gaat. Tot aan de Anders is de route door eerdere expedities op de landkaarten getekend, daarna houdt het op. Het terrein daarna is nog niet in kaart gebracht. Dat is dan ook tevens de dekmantel om zonder vragen de reis verder voort te zetten. Want in Peru is het niet toegestaan om kinine over de grens mee te nemen.

Wat ik ervan vond

Het boek heeft alle ingrediënten om geweldig te zijn. De negentiende eeuw, wereldreizigers, cultuur, natuur, fantasy en ga zo maar door. Op de een of andere manier, is dit niet genoeg. Na pagina 160 dacht, gaat er wat gebeuren? Gaan we de diepte in, wordt het spannend? Ik ben menig keer in slaap gevallen… Door alle onbelangrijke details die Natasha Pulley in De koopman van Peru beschrijft is het enorm langdradig en komt het verhaal niet van de grond.

Conclusie van De koopman van Peru

Ik baal enorm dat ik niet van dit boek heb kunnen genieten. Normaal is dit een genre waar ik echt voor warm loop. Voor het eerst heb ik zelfs stukken overgeslagen omdat ik er echt geen zak aan vond. Ik had me willen wanen op paden langs ellenlange rivieren, tussen de ondoordringbare oerwouden en mistige hellingen van bergen. Uiteindelijk heb ik me alleen maar geïrriteerd aan zinnen als: “Ik kon geen verrekijker vinden, dus ik liep naar de bomen, maar niet helemaal tot aan de grens, ik ging op de sterke boomwortels zitten die uit de grond kwamen, dit deed ik met de rug naar andere mensen toe zodat niemand me van achteren zou kunnen besluipen.” Ze schrijft gelukkig nog net niet “en toen, en toen, en toen”…

Ik ben nog wel benieuwd naar de Engelse versie. Wellicht is het gewoon een bar slechte vertaling. Want reviews op Good Reads zijn een stuk positiever dan die van mij.

Beoordeling:

Kathys Dochter van Jeroen Krabbe Boekrecensie by Book Barista

Recensie: Kathy’s dochter van Tim Krabbé

30 apr 19
Book Barista
, , ,
No Comments

Kathy’s dochter is het eerste boek dat ik van Tim Krabbé lees. Het boek stond oprecht al vijftien jaar ongelezen in mijn kast. Dus het werd een keer tijd. ? Waarom? Er is zoveel leuks om te lezen, en na drie verhuizingen lag dit boek ergens onderin een doos in de berging. Goed, wie bewaart die heeft wat, blijkt maar weer! Lees in deze recensie wat ik van Tim Krabbé’s werk vind.

De flaptekst

“Toen Tim Krabbé eind 1999 een mailtje kreeg waarin hem werd gevraagd of hij zich een meisje kon herinneren dat hij 37 jaar eerder had gekend, wist hij niet dat daarmee iets was begonnen waarbij de liefde werkelijk de tijd zou overwinnen. In de prachtige roman Kathy’s Dochter heeft Tim Krabbé zijn eigen thema: een hereniging in de dood.”

Mijn eerste indruk Kathy’s dochter

Waarom zou je de ex van je moeder van 10.000 jaar terug een dag nadat ze is overleden al mailen? En hoe beland je in vredesnaam binnen een week met hem in bed? Loopt er dan niks lekkerders rond of heb je issues? Of beide? Echt opwindend is het ook niet geschreven. Nee, dit kan spannender en logischer. Maar we geven niet op…

Waar het boek over gaat

Krabbé is 56 jaar als hij een mail ontvangt van Laura, die meldt dat ze de dochter is van de net overleden jeugdvriendin van Krabbé. Wel net degene die hem meeste indruk op hem heeft gemaakt, dus hij gaat in op Laura’s verzoek om meer informatie over haar moeder toen ze jong was te geven. Ze ontmoeten elkaar en de vonk slaat over: Krabbé is verliefd, en ja hoor, hij weet Laura te verleiden (of is het andersom?).

Hij vertelt Laura over de korte maar hevige relatie die hij met Kathy heeft gehad, en hoe het hem nog steeds een beetje dwars zit dat hij eigenlijk niet weet waarom hij haar heeft laten gaan. Laura van haar kant vertelt over het leven van haar moeder in de jaren die volgden.

Wat ik ervan vond

Krabbé doet mee met de moderne tijd: hij laat de computer een grote rol in hun relatie spelen, en de seks ontbreekt absoluut niet. Klinkt dit allemaal wat vlak? Dat klopt, voor mij was het ook niet meer dan dat. Ik miste diepgang, het verhaal gaat van de ene ongeremde wip naar de andere, met hier en daar wat mailtjes tussendoor. Zo vlot als dat de seksscènes zijn zo vlot is ook de schrijfstijl. En dat is dan ook het enige positieve aan dit boek, je hebt hem binnen een poep en een scheet uit… Gelukkig maar.

Conclusie van Kathy’s dochter

Ik vond het uitgangspunt van de liefde herbeleven door een dochter van de geliefde wel mooi gevonden, maar desalniettemin heeft de roman als geheel geen indruk op me achtergelaten. Het wordt nooit echt intrigerend door het vlakke verhaal.

Beoordeling:

De jongen in de sneeuw van Samuel Bjork Recensie by Book Barista

Recensie: De jongen in de sneeuw van Samuel Bjørk

23 apr 19
Book Barista
, , , , ,
No Comments

De jongen in de sneeuw van Samuel Bjørk is inmiddels al een aantal maanden uit. Ik heb duidelijk onder een steen gelegen (in werkelijkheid aan de andere kant van de wereld gezeten). Want ik zat al maanden op een nieuw boek van hem te wachten en ik kwam er pas twee maanden nadat hij was uitgekomen achter. OEPS. Sorry, Samuel Bjørk. Je blijft een van mijn favoriete thriller auteurs. De liefde is niet voorbij, je was alleen even uit mijn zicht. Lees in deze recensie of mijn liefde voor Samuel Bjørk’s boeken blijft, of dat het afneemt…

De flaptekst

“In een bergmeer wordt een 21-jarige ballerina gevonden, bruut vermoord. De politie vindt in het bos vlakbij een camera op een statief, precies gericht op de plaats delict. Het nummer “4′ is in de lens gekrast. Inspecteur Holger Munch is met verlof om te zorgen voor zijn dochter, maar besluit om terug te komen voor het onderzoek naar de ballerina. Mia Krüger, net ontslagen uit een afkickkliniek, is op weg naar een welverdiende vakantie in de Cariben wanneer Munch opduikt en haar vraagt om zich over de zaak te buigen. Ze besluit haar vakantie uit te stellen en te helpen met het onderzoek. Als Mia ook nog een van corruptie verdachte collega in de gaten moet houden, komt alles in een levensgevaarlijke stroomversnelling.”

Mijn eerste indruk van De jongen in de sneeuw

Oeh lala, vanaf de eerste zin voel je dat er iets onheilspellends gaat gebeuren. Samuel Bjørk kan als geen ander een angstvallig ijzingwekkende toon neerzetten in een paar zinnen. Ik ben in bed begonnen met lezen, dit ging natuurlijk mis. Een onrustige slaap was het gevolg. Ik kon niet wachten om de volgende dag verder te lezen.

Waar het boek over gaat

In De jongen in de sneeuw van Samuel Bjørk, het ijzingwekkende vervolg op Ik reis alleen en De doodsvogel, keert het beroemde rechercheteam Holger Munch en Mia Krüger terug. Dit is het begin van de hernieuwde samenwerking van Munch en Krüger. Eigenlijk hadden de twee compleet andere plannen  want Krüger komt net uit de afkickkliniek en Munch is met verlof om voor zijn dochter te zorgen. Toch pakken ze de zaak op. De jongen in de sneeuw begint intrigerend. In een ijskoud meer wordt een dode ballerina gevonden. De jonge vrouw is op gruwelijke wijze omgebracht. Vlak bij het meer vindt de politie een camera op een statief. De camera staat precies op de plek van de moord gericht. In de lens is het nummer 4 gekrast. Waar zal het rechercheteam beginnen?

Wat ik ervan vond

Samuel Bjørk laat de privéproblemen van de rechercheurs samen oplopen met moord en doodslag. Dit zorgt voor meer diepgang in het verhaal. Het is vooral Mia Krüger, die associaties ziet en verbanden legt waar anderen vastlopen, die deze thrillers zo interessant maakt. Het boek is minder spannend dan de andere twee delen, maar ik vond het onderzoek veel interessanter. Het team wordt telkens beter in hun werk. Ik heb genoten van het boek.

Conclusie van De jongen in de sneeuw

Een goed boek. Maar eerlijk is eerlijk, de ontknoping kwam naar mijn mening een beetje uit het niets, waardoor dit op het randje van de geloofwaardigheid komt te hangen. Daarentegen is de proloog geweldig en wordt samen met de titel pas op het allerlaatste moment duidelijk. Ik blijf gek op de schrijfstijl van Samuel Bjørk, maar de eerdere delen Ik reis alleen en De doodsvogel vond ik wel spannender. Vandaar de onderstaande beoordeling.

Beoordeling:

Laat me niet alleen van Gilly MacMillan Recensie By Book Barista

Recensie: Laat me niet alleen van Gilly MacMillan

16 apr 19
Book Barista
, , , , ,
No Comments

Jullie weten allemaal al dat ik gek ben op thrillers. Hoe spannender, hoe beter! En van een nachtje wakker liggen…kan ik niet wakker liggen, want voor een boek doe ik dat graag. Van mijn lieve collega en naamgenoot Rachel mocht ik het boek Laat me niet alleen van Gilly MacMillan lenen, een voor mij nog onbekende auteur. Ik heb het boek trouwens in het Engels gelezen met de titel What she knew, totaal anders he? Ik denk dat ik de Engelse titel beter vind. Lees in deze recensie of het boek en de auteur mij bevallen.

De flaptekst

“Op de dag dat Ben, de achtjarige zoon van Rachel Jenner, vermist raakt stort Rachels wereld in. Ze is compleet onvoorbereid op de felheid waarmee ze wordt aangevallen door de media. Van de krant tot blogs: iedereen heeft een mening over haar. Ze liet Ben eventjes alleen en nu is hij verdwenen – het hele land vindt dat zij schuld aan zijn verdwijning heeft. Maar wat heeft er werkelijk die middag plaatsgevonden? Radeloos gaat ze op zoek naar hem. Gevangen tussen angst over het lot van haar zoon, de druk van het politieonderzoek en van de publieke opinie moet Rachel de afschuwelijke waarheid onder ogen zien: er is niemand, zelfs niet in haar familie, die ze kan vertrouwen…”

Mijn eerste indruk van Laat me niet alleen

Yummy, vanaf de eerste pagina een hoofdpersoon die me aanspreekt, fijn! Maar vanaf hoofdstuk twee kom ik erachter dat het boek vanuit verschillende personages wordt verteld. Dit kan ervoor zorgen dat een boek geweldig is, maar meer dan eens zorgt dit voor een enorme domper. Zoals bijvoorbeeld bij In het water van Paula Hawkins het geval is. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat Gilly MacMillan dit kunstje wel onder de knie heeft. Let’s see!

Waar het boek over gaat

Rachel Jenner is een alleenstaande moeder. Wanneer haar zoontje Ben Finch tijdens een boswandeling spoorloos verdwijnt komt haar leven op zijn kop te staan. Rachel dacht dat het geen kwaad kon hem alleen vooruit te laten lopen naar een speelplek. Eenmaal daar aangekomen bleek Ben verdwenen te zijn. Een onderzoek wordt gestart Wanneer Rachel tijdens een persconferentie afwijkt van het door de politie omschreven protocol, lijkt het helemaal mis te gaan… Gaan ze Ben ooit nog vinden?

Wat ik ervan vond

Sick! Echt goed! Niet meer dan eens werden mijn gedachten door elkaar geschut. Op elke pagina dacht ik zo’n beetje wel dat iemand anders de dader was. En waar ik er op het ene moment nog van overtuigd was dat kleine Ben nog in leven was, dacht ik het andere moment….die is er niet meer. Gilly MacMillan heeft in dit boek keiharde en levensechte personages neergezet. Personages met enorme issues, die tegelijkertijd onvoorwaardelijk van andere mensen houden. Heel knap gedaan.

Conclusie van Laat me niet alleen

Het is een heftig, aangrijpend verhaal, dat je vanaf de eerste bladzijde pakt. De gevoelens van de personen zijn mega realistisch beschreven. Gilly MacMillan schrijft super to the point en krachtig. Ze eindigt haar hoofdstukken met spannende cliffhangers, om in het volgende hoofdstuk de zaak vanuit de andere hoek te belichten, waardoor je telkens verder wilt lezen om te weten hoe het afloopt. Hou je van thrillers? Dan moet je Laat me niet alleen zeker gelezen hebben.

Beoordeling:

Sashenka van Simon Sebag Montefiore Recensie By Book Barista

Recensie: Sashenka van Simon Sebag Montefiore

09 apr 19
Book Barista
, , ,
No Comments

Sashenka lag al weken in de boekhandel op me te wachten. Ik breng er geregeld een bezoekje en die cover sprak me telkens opnieuw aan. Ik heb alleen de regel dat ik geen nieuw boek koop als ik nog vijf nieuwe boeken in mijn kast heb liggen. Vorige maand was het dan eindelijk zover, ik had minder dan vijf ongelezen boeken, dus zo gezegd zo gedaan. Een uur later zat ik op de bank met een Flat White in mijn rechterhand en het boek op mijn schoot. Lees in deze recensie wat ik van Sashenka vind.

De flaptekst

“Sint Petersburg, winter 1916: rusland staat aan de vooravond van een revolutie. De mooie en koppige Sashenka Zeitlin is net zestien geworden. Terwijl haar moeder feest met rasputin en haar losbandige vrienden, glipt Sashenka de koude nacht in om haar rol te spelen in een gevaarlijk spel van samenzwering en verleiding. Twintig jaar later is Sashenka getrouwd met een machtig man met wie ze twee kinderen heeft. Dan begint ze een verboden liefdesaffaire, die verwoestende consequenties zal hebben.”

Mijn eerste indruk van Sashenka

Vanaf de eerste bladzijde zat ik direct in het verhaal. Montefiore schrijft heel beeldend en er was direct actie. Precies wat ik nog heb om een verhaal vanaf het eerste moment interessant te vinden. Dit smaakt naar meer!

Waar het boek over gaat

Historicus Simon Sebag Montefiore levert met dit boek een roman af waarin hij gebruik maakt van zijn historische kennis van Rusland en de Sovjet-Unie om drie markante periodes te schetsen rondom het levensverhaal van Sashenka en haar familie. We ontmoeten haar in het midden van de bolsjewistische revolutie, we lezen haar wedervaren onder de terreur ingezet door Stalin en we eindigen in het Rusland van de oligarchen.

Wat ik ervan vond

De tragedie van het Rusland van de twintigste eeuw wordt goed getoond in Sashenka. Het land ging van swingende tijden met veel drugsmisbruik en hoog aanzien, geregeerd door een incompetente vorst. Over naar het stalinistische Rusland, met marteling, censuur en volledige onderdrukking door de regering. Montefiore toont beide heftige contrasten vanuit verschillende perspectieven. Dit zorgt voor een enorm meeslepend verhaal met perfect uitgewerkte personages en een hele hoop spannende momenten.

Conclusie van Sashenka

Simon Sebag Montefiore beschrijft veel details. Armoede, het verschil tussen arm en rijk, de kleding en voertuigen die werden gebruikt. Deze details lieten mij voelen hoe het moest zijn geweest. Iets wat een historische roman voor mij tot een goed boek maakt. Tijdens het lezen verbaasde het met telkens dat er zoveel tegenstrijdige gevoelens in één mens kunnen leven: menselijke warmte tegenover koude en ongegronde wraak gevoelens. Ik heb dit niet eerder bij een boek gehad en daarom vond ik Sashenka enorm goed!

Beoordeling:

Beoordeling vier koppen koffie Dan Brown Oorsprong
Het labyrint der geesten van Carlos Ruiz Zafon Recensie by Book Barista

Recensie: Het labyrint der geesten van Carlos Ruiz Zafón

02 apr 19
Book Barista
, , , , , , ,
No Comments

Carlos Ruiz Zafón is met stip mijn favoriete schrijver als het om romans gaat. Tijden lang heb ik zitten aftellen tot ik kon gaan beginnen aan zijn boek Het labyrint der geesten. Dit is de afsluiter van het vierluik Het Kerkhof der vergeten boeken. Ik heb urenlang een onvergetelijke reis gemaakt in de eerste drie delen en me keer op keer verwonderd over de kwaliteit van Zafón. Hij weet me keer op keer te verassen. Lees in deze recensie of ik zijn vierde boek net zo goed vind.

De flaptekst

“Daniel Sempere droomt nog vaak over zijn moeder die onder verdachte omstandigheden gestorven is. Zijn beste vriend Fermín probeert hem op eigenzinnige wijze te helpen, maar om van zijn nachtmerries af te komen, moet Daniel het mysterie rond haar dood ontrafelen. Net als hij denkt een stap dichter bij de waarheid te zijn, ontmoet hij Alicia Gris. Een geheime opdracht heeft haar van Madrid naar haar geboortestad Barcelona gebracht, een plek met veel pijnlijke herinneringen. Ze moet de verdwijning van een belangrijk politicus ophelderen en volgt een spoor naar Daniels boekhandel. Hun zoektochten blijken nauw verweven en leiden hen naar een duister complot uit het verleden dat elke verbeelding tart.”

Mijn eerste indruk van Het labyrint der geesten

Het boek start gelijk weer met een aantal prachtig beeldende zinnen, zoals: “Toen ik bij de Ramblas aankwam, zag ik dat de stad in een moment van oneindigheid was blijven hangen.” Daarnaast komen de eerste bekende personages uit de eerdere drie delen al gelijk terug in het boek. Wat heb ik ze gemist. Ik kan niet wachten om verder te lezen.

Waar het boek over gaat

Het bekendste personage uit de serie is Daniel Sempere, de jonge hoofdpersoon uit De schaduw van de wind. Met hem begint ook Het labyrint der geesten, al is hij nu, rond 1960, niet meer de kleine jongen die hij toen was. Ook speelt in dit verhaal mijn favoriete personage Fermin weer een grote rol. Ondanks alle bekende gezichten is de hoofdrol is deze keer weggelegd voor de speurster Alicia Gris. Alicia heeft het bijzondere talent om alles wat verborgen moet blijven aan het licht te brengen.

Een duister complot

Alicia onderzoekt in haar geboortestad Barcelona de verdwijning van Mauricio Valls, de minister van cultuur en vroeger directeur van de gevangenis van Montjuïc. Op een dag is hij van huis vertrokken en nooit meer teruggekomen. Hij is in het bezit van een geheimzinnig boek uit de serie Het labyrint der geesten. Dit spoor leidt Alicia naar boekhandel Sempere & Zoon, waar blijkt dat haar zoektocht nauw verweven is met de familie Sempere en hun goede vriend Fermin. Alicia stuit op een duister complot uit het verleden, dat niet alleen haar eigen leven, maar ook die van de Daniel en zijn familie en vrienden in gevaar brengt…

Wat ik ervan vond

Carlos Ruiz Zafón is hoe dan ook een meesterlijke verteller. Op geheel eigen wijze heeft hij in het viertal verhalen over Het Kerkhof der Vergeten Boeken een epos geschreven dat onvergelijkbaar is met welk ander dan ook. Zijn schrijfstijl is ook in Het labyrint der geesten onovertroffen en poëtisch. Eerlijk is eerlijk, hier en daar mist het boek de magie van het eerste deel De schaduw van de wind, maar dit boek is zo knap in elkaar gezet, en alle verhalen komen zo vet bij elkaar, dat ik de schrijver dit gewoon vergeef! Er is werkelijk waar geen enkel los eind. Meesterlijk!

Conclusie van Het labyrint der geesten

Het staat natuurlijk buiten kijf dat liefhebbers van de eerdere drie delen Het labyrint der geesten moeten lezen. Dit boek ademt, net zoals de vorige delen, een passie voor verhalen, voor Barcelona, voor mysteries en natuurlijk ook voor boeken. Ik ben en blijf verliefd op deze serie.

Beoordeling: